Γλῶσσα θησαυοοφιυλάκιο Στὰ τρία προηγηθέντα τεύχη τοῦ «4» ἐπισημάναμε τὴν ἀναγκαστικἠ συνάρτηση ἢ ἀλληλουχία τῶν γενομένων τοῦ (ἀληθινοῦ) Χθὲς μὲ τὰ γενησόμενα τοῦ Αὔριο καὶ ὑπογραμμίσαμε τὴν κυρίαρχη ἀνάγκη τῆς κατανοήσεως σὲ θάθος τοῦ ̓Ελληνικοῦ Παρελθόντος -ὼς μακροχροονιώτερου καὶ πλουσιώτερου σὲ καίρια γεγονότα ἀπ’ ὅλη τὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας-, γιὰ νὰ χρησιμεύσῃ ὡς δείκτης γιὰ τὴν κατανόηση τοῦ Παρόντος καὶ τὴν ἔλλογή πρόόλεψη τοῦ Μέλλοντος. Ἢ σὲ δάθος προσέγγιση τοῦ (ἀληθινοῦ) ̓Ελληνικοῦ Παρελθόντος ταυτίζεται μὲ τὴν σὲ δάθος κατανόηση τῆς ̓Ελληνικῆς Γλώσσας: Στὴν γλῶσσα, στὴν λέξη-ὅρο εἶναι ἐμφυτευμένη ὅλη ἡ γνώση, ποὺ κατέκτησε ὁ ἄνθρωπος ἕως τὴν παροῦσα στιγμή. Κάθε ἑλληνικὴ λέξη-ὅρος (ὡς μόνη μὴ συμδατικὴ μεταξὺ τῶν λέξεων ὅλων τῶν ὑπολοίπων ἀνθρωπίνων γλωσσῶν, ἔχουσα δηλαδὴ αἰτιώδη σχέση μὲ τὸ σημαινόμενο) συγκράτησε καὶ φέρει ἕνα δαρὺ φορτίο νοήσεως, φορτίο ποὺ οἱ προγενέστεροι «ἐξώδευσαν», γιὰ νὰ κατακτήσουν γνωστικὰ τὴν συγκεκριμένη ἔννοια καὶ νὰ τὴν «θαπτίσουν» μὲ τὸ συγκεκριμένο ὄνομα-λέξη. "Ο,τι δὲν ἔχει ὀνομασθῆ, δὲν ὑπάρχει ὡς κατακτημένη γνώση: καὶ ὅ,τι ἔχει ὀνομασθῆ, αὐτὸ ἀκριδῶς εἶναι ἡ μόνη γνώση ποὺ διαθέτει σήμερα ἡ ἀνθρωπότητα -σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ ἄλλα εἴδη τοῦ ζωικοῦ δασιλείου, ποὺ δὲν ἔχουν καμμία γνώση, ἐπειδὴ ἀκριδῶς δὲν ἔχουν γλῶσσα. Ἢ Ελληνική Γλῶσσα εἶναι ἡ πλουσιώτερη, ἡ ἐκφραστικώτερη ὅλων γιὰ ἕνα πολὺ ἁπλὸ λόγο: ἐπειδὴ καὶ τὸ Ελληνικὸ Παρελθὸν εἶναι τὸ πλουσιώτερο ὅλων. “Επομένως ἢ «κατάκτηση» τῆς Ελληνικῆς Γλώσσας-«κατάκτηση» ποὺ δυστυχῶς δὲν ποαγματοποιήθήκε ποτὲ τὰ τελευταῖα 1.700 χρόνια, ἐπειδὴ ἡ ἐκμάθηση τῆς γλώσσας περιωριζόταν αὐστηρότατα στὸν ἐπιπολῆς ἐμπλουτισμὸ τοῦ λεξιλογίου τῶν σπουδαζόντων, ἐνῷ