Γλῶσσα θησαυοοφιυλάκιο Στὰ τρία προηγηθέντα τεύχη τοῦ «4» ἐπισημάναμε τὴν ἀναγκα- στικἠ συνάρτηση ἢ ἀλληλουχία τῶν γενομένων τοῦ (ἀληθινοῦ) Χθὲς μὲ τὰ γενησόμενα τοῦ Αὔριο καὶ ὑπογραμμίσαμε τὴν κυρίαρχη ἀνά- γκη τῆς κατανοήσεως σὲ θάθος τοῦ ᾿Ελληνικοῦ Παρελθόντος -ὼς μακροχροονιώτερου καὶ πλουσιώτερου σὲ καίρια γεγονότα ἀπ’ ὅλη τὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας-, γιὰ νὰ χρησιμεύσῃ ὡς δείκτης γιὰ τὴν κατανόηση τοῦ Παρόντος καὶ τὴν ἔλλογή πρόόλεψη τοῦ Μέλ- λοντος. Ἢ σὲ δάθος προσέγγιση τοῦ (ἀληθινοῦ) ᾿Ελληνικοῦ Παρελθόντος ταυτίζεται μὲ τὴν σὲ δάθος κατανόηση τῆς ᾿Ελληνικῆς Γλώσσας: Στὴν γλῶσσα, στὴν λέξη-ὅρο εἶναι ἐμφυτευμένη ὅλη ἡ γνώση, ποὺ κατέκτησε ὁ ἄνθρωπος ἕως τὴν παροῦσα στιγµή. Κάθε ἑλληνικὴ λέ- ξη-ὅρος (ὡς μόνη μὴ συμδατικὴ μεταξὺ τῶν λέξεων ὅλων τῶν ὑπο- λοίπων ἀνθρωπίνων γλωσσῶν, ἔχουσα δηλαδὴ αἰτιώδη σχέση μὲ τὸ σημαινόμενο) συγκράτησε καὶ φέρει ἕνα δαρὺ φορτίο νοήσεως, φορ- τίο ποὺ οἱ προγενέστεροι «ἐξώδευσαν», γιὰ νὰ κατακτήσουν γνω- στικὰ τὴν συγκεκριμένη ἔννοια καὶ νὰ τὴν «θαπτίσουν» μὲ τὸ συ- γκεκριμένο ὄνομα-λέξη. "Ο,τι δὲν ἔχει ὀνομασθῆ, δὲν ὑπάρχει ὡς κατακτημένη γνώση: καὶ ὅ,τι ἔχει ὀνομασθῆ, αὐτὸ ἀκριδῶς εἶναι ἡ μόνη γνώση ποὺ διαθέτει σήμερα ἡ ἀνθρωπότητα -σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ ἄλλα εἴδη τοῦ ζωικοῦ δασιλείου, ποὺ δὲν ἔχουν καμμία γνώση, ἐπειδὴ ἀκριδῶς δὲν ἔχουν γλῶσσα. Ἢ Ελληνική Γλῶσσα εἶναι ἡ πλουσιώτερη, ἡ ἐκφραστικώτερη ὅλων γιὰ ἕνα πολὺ ἁπλὸ λόγο: ἐπειδὴ καὶ τὸ Ελληνικὸ Παρελθὸν εἶναι τὸ πλουσιώτερο ὅλων. “Επομένως ἢ «κατάκτηση» τῆς Ελληνικῆς Γλώσσας-«κατάκτηση» ποὺ δυστυχῶς δὲν ποαγµατοποιήθήκε ποτὲ τὰ τελευταῖα 1.700 χρό- νια, ἐπειδὴ ἡ ἐκμάθηση τῆς γλώσσας περιωριζόταν αὐστηρότατα στὸν ἐπιπολῆς ἐμπλουτισμὸ τοῦ λεξιλογίου τῶν σπουδαζόντων, ἐνῷ