ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛ{ΟΝ ΑΝΑΓΝ(ΟΣΤΙΟΝ Οἱ σημερινοὶ τιμητὲς τῶν ἀρχαίων Ολυμπιακῶν ̓Αγώνων Ὃ μέγας θόρυόος ποὺ γίγνεται λόγῳ τῆς τελέσεως τῶν Ὀλυμπιαχκῶν ἀγώνων εἰς τὸ λίκνον, τὴν κοιτίδα καὶ τὴν γενέτειραν τοῦ κλασσικοῦ ἀθλητισμοῦ τὸ 2004, ἀφορμὴν ἔδωκεν, εἰς ὅσους ἠδυνήθησαν, νὰ ἐκφράσουν δημοσίως τὴν γνώμην, τὴν θέσιν ἢ τὴν ἄποφψίν των περὶ τούτων. ἽΔΑπασαι σεδασταί. ̓Απὸ τοῦ σημείου ὅμως τούτου ἕως τὸν ἐπιχειρούμενον προπηλακισμὸν καὶ τὴν δυσφήμησιν τῶν ̓Αρχαίων ̓Ολυμπιάδων, ἥτις εὐρέως καὶ τεχνηέντως γίγνεται, φρονοῦμεν ὅτι ὑπάρχει τεραστία διαφορά, ἰδιαίτερα προκατάληψις, μεθοδευμένη παραπληροφόρησις καὶ ἕνας ἐν πολλοῖς ὕπουλος καὶ ὑποδόσκων ἀνθελληνισμὸς διαρκείας. Πρὸς τούτας καὶ ἐπὶ τούτας ἔχομεν νὰ παρατηρήσωμε τὰ ἀκόλουθα: Πάντες ὅσοι ἀσχολοῦνται μετ ̓ ἔρωτος καὶ εἰλικρινοῦς ἐνδιαφέροντος μὲ τὴν Ἑλληνικὴν ἀρχαιότητα, ἐντρυφοῦντες εἰς τὰ ἐπιτεύγματα τοῦ ἀνεπαναλήπτου Ἑλληνικοῦ ΠολιτισμοῦΠνεύματος, φρονοῦμεν ὅτι οὐδέποτε καὶ οὐδαμῶς ἠσθάνθησαν τὴν ἀνάγχκην ἢ ἐδέχθησαν τὴν σκοπιμότητα διὰ τὸν «ἐξωραϊσμὸν τῶν πάντων...», ὡς ἀναφέρει ἕνας ἐκ τῶν ἐπιχριτῶν. Ἔν ἀντιθέσει μὲ τὴν ἀνάγκην, τὴν σκχοπιμότητα, τὴν προθυμίαν ἢ τὴν ἐπιταγὴν ἐνίων διὰ τὴν ἀμαύρωσιν παντὸς Ἑλληνικοῦ καὶ μόνον Ἕλληνικοῦ. Οὕτω μὲ τὸ νὰ λάδῃ τις ἀποσπασματικῶς ὀλίγον Εὐριπίδην, Ξενοφάνη, Φιλόστρατον ἢ Παυσανίαν, ὡς ἔπραξεν ὁ φὸν Στέφεν Μίλλερ, τοῦτο καθ ̓ ἑαυτὸ δὲν σημαίνει, ὅτι πείθει, διὰ τὰ ὅσα ἀναφέρονται εἰς τὴν εἰσαγωγὴν τοῦ ἄρθρου καὶ τὴν γενίκευσιν, εἰς τὴν ὁποίαν χωρεῖ ὁ ἀρθρογράφος μιᾶς ἐφημερίδος, ὅτι δηλαδή: «Ἢ πραγματικότητα τῶν ἀρχαίων ̓Ολυμπιάδων γέμει δολοπλοκιῶν, δωροδοκιῶν, χρηματισμῶν, θαρόαοότητας, σκοπιμότητας, “στημένων” ἀγώνων. “Οτι ἡ “εὐγενὴς εἰκόνα, ποὺ ἔχουμε γιὰ τὸν ̓Ελληνικὸ κλασσικὸ ἀθλήτισμό, εἶναι μία ἐπινόη ση τῶν ποιητῶν. Οτι αὐτοὶ οἱ ποιητές, κυρίως ὁ Πίνδαρος, ἐξυμνοῦσαν τοὺς ἀθλητές, ὄχι γιὰ νὰ ὑμνήσουν τὸ ἀθλητικὸ ἰδεῶδες, ἀλλὰ ἐπειδὴ πληοώνονταν, γιὰ νὰ τὸ κάνουν». Ἐρωτώῦ: Καὶ ἂν ἀκόμη δεχθῶμεν τὰ ἀνωτέρω, ὁ πραγματικὸς ἀθλητισμὸς δὲν ἔχει ἰδεώδη; στερεῖται ἠθικοῦ ὑποθάθρου; τέλος τίποτε, μηδὲν ἡ προσφορά του; Τὰ ὅσα μελανὰ σημεῖα-γεγονότα ἀναφέρονται δὲν ἀποτελοῦν καὶ δὲν συνθέτουν τίποτε ἄλλο, εἰ μὴ μόνον μεμονωμένα περιστατικά, τὰ ὁποῖα εἶναι ἀδύνατον παντελῶς νὰ χαραχτηρίσουν καὶ νὰ σφραγίσουν μίαν ὁλόκληρον ἐποχὴν