Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Μακκαθαιάδα:’ Ὢχ/ τί σφαλιάρα ἦταν αὐτή; Τί κατραπακιά, ̓Ακόμη γυρίζει τὸ σύμπαν γύρω μου! Εἶδα τὸν οὐρανὸ κολοκυθόπιττα. Κι ὅλ ̓ αὐτὰ ἀπὸ δικά μου παιδιά... ̓Αλλὰ τὄλεγα ἀπὸ παλιὰ ἐγώ: ποιός ὅμως μὲ ἄκουσε; ̓Επῆγαν κι ἔκαναν κράτος. "Αμ δὲν τοὺς εἶχα προειδοποιήσει, ὅτι τὸ κράτος θὰ μᾶς ἀλλοιώσῃ τὸν χαρακτῆρα; Οὔτε πιὰ χριστοὺς δασιλεῖς οὔτε τίποτα. ̓Αντ ̓ αὐτῶν ἐκλογές, δουλευτές, κόμματα, δημοκρατίες χι ὅλα τὰ σατανικὰ ἐφευρήματα τοῦ τρισκατάρατου ἑλληνισμοῦ. Ποὺ πάντα τὸν καταστρέφω καὶ πάντα μπροστά μου τὸν δρίσκω... Αχ! πᾶνε οἱ «Αριθμοί», πᾶνε τῶν «Βασιλειῶν» κουρελόχαρτα γίνανε. Κι αὐτὸς ὁ Γιαχδὲ νὰ κοιμᾶται τὸν ὕπνο τοῦ δικαίου" οὔτε ἕνα κεραυνὸ οὔτε μιὰ φωτιά, νὰ καταστρέψῃ τοὺς δυσσεθεῖς. Ποῦ ξανακούστηκε ἐγώ, ὁ μέγας συνωμότης, νὰ ζῶ μὲ νόμους, μὲ ἀστικὸ καὶ ποινικὸ δίκαιο; ̓ Αχ! οἱ ἄφρονες θὰ τὸ μετανοιώσουν πικρά. Μεγαλουργήσαμμε χωρὶς κράτος: γονατίσαμε ἄρχοντες καὶ δασιλεῖς μὲ τὴν τοκογλυφία μας. Κι ὅλα τοῦτα, γιὰ νὰ ἔχουμε κράτος: ν ̓ ἀποκτήσουμε θέατρα καὶ πανεπιστήμια. Νὰ μπῇ μ’ ἄλλα λόγια ὁ ἑλληνισμὸς στὸ μεδούλι μας. Τί χαῖοι, τί προκοπὴ θὰ κάνουμε; Κι ἦρθε ἡ χαριστικὴ δολή. Οἱ ἄφρονες ὠργάνωσαν κι ἀθλητικοὺς ἀγῶνες. 4ηλαδὴ ὅ,τι πιὸ ἑλληνικὸ ὑπάρχει, ἡ ἄσκησις νοῦ καὶ σώματος. Καὶ πῶς τοὺς ὠνόμασαν; ὦ τῆς φυλῆς μας τ’ ἀνομήματα! «Μακκαδαιάδα»/// Στ ̓ ὄνομα αὐτῶν ποὺ πολέμησαν μὲ λύσσα τὴν διείσδυσιν τοῦ ἑλληνισμοῦ, «ὥστε μηκέτι περὶ τὰς τοῦ θυσιαστηρίου λειτουργίας προθύμους εἶναι τοὺς ἱερεῖς, ἀλλὰ τοῦ μὲν ναοῦ καταφρονοῦντες καὶ τῶν θυσιῶν ἀμελοῦντες ἔσπευδον μετέχειν τῆς ἐν παλαίστρᾳ παρανόμου χορηγίας μετὰ τὴν τοῦ δίσκου πρόκλησιν» (Μακκαδαίων Β ́, κεφ. Δ ́, 14). Νὰ τί γίνεται, ὅταν ἐγκαταλείπουμε τὰ πάτρια. Παραμελοῦμε τὶς προσταγὲς τοῦ Γιαχθὲ καὶ τρέχουμε στὰ στάδια. Καὶ οἱ γραφὲς τοὺς εἶχαν προδάλει μετ ̓ ἐπιτάσεως τ’ ἀποτελέσματα: «καὶ τὰς μὲν πατρῴους τιμὰς ἐν οὐδενὶ τιθέμενοι, τὰς δὲ Ελληνικὰς δόξας καλλίστας ἡγούμενοι» (Μακ. Β ́, 4, 15). Εἶδες ὁ ἀθλητισμός; Καὶ δὲν φτάνουν ὅλ ̓ αὐτά. Δικοί μου ἄνθρωποι ἐπῆγαν καὶ ἐψήφισαν νὰ δοθοῦν οἱ ̓Ολυμπιακοὶ ̓Αγῶνες τοῦ 2004 στὴν ̓Αθήνα. "Αντε τώρα νὰ τοὺς συμμαζέψῃς τοὺς “Ελληνες. "Αχ/ πάλι δὲν κατάλαδαν, ὅτι ἔδαλαν τὰ δάκτυλα κι ἔδγαλαν τὰ μάτια μας. Ὅσο καὶ νὰ ἔχουν ἐμπορευματοποιηθῆ οἱ ̓Ολυμπιακοὶ ̓Αγῶνες, αὐτὰ τὰ τέκνα τοῦ διαδόλου θὰ δροῦνε τὴν εὐκαιρία νὰ διαλαλοῦν τὸν ἀρχαῖο τους πολιτισμό. Καὶ νὰ τὰ δημοσιεύματα, ὅτι πρῶτος ὁ ̓Ηρακλῆς ἐκεῖ στὰ ὀάθη τοῦ χρόνου ἐθέσπισε τοὺς ἀγῶνες. Αὐτὰ ποὺ θέλω νὰ ξεχαστοῦν, νὰ διαγραφοῦν. Καὶ νὰ ἡ πρώτη τους ἀναγγελία: θ ̓ ἀρχίσουν τὴν πολιτιστικὴ ̓Ολυμπιάδα ἀπὸ τὸ 2001 καὶ θὰ δώσουν στοὺς ἀγῶνες τὸ πραγματικό τους νόημα. Μὲ μιά τους ψῆφο διέγραψαν τοὺς κόπους τῆς «οεα (οἶα, τὸν ἀφροχεντρισμὸ τοῦ Μπερνὰλ καὶ τῶν ἄλλων. Καὶ τί νὰ τοὺς ποῦμε τώρα; "Οτι οἱ παναφρικανικοὶ ἀγῶνες ἦταν οἱ πρῶτοι ποὺ θεσπίστηκαν; 4ὲ γίνονται αὐτά. Κι ὅπως στὸν ὁρίζοντα δὲ φαίνεται ἕνας καινούργιος Θεοδόσιος νὰ τοὺς καταργήσῃ ἐκ νέου, προθλέπω νὰ μὲ παίρνῃ τὸ Σάρωθρον