Ο ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ Ἡ «Νέα Εποχή» στὴν Σύρο ᾿Επειδή, ὡς γνωστόν, µεγάλο μέρος τοῦ Ελληνικοῦ πληθυσμοῦ πιστεύει εἰς τὴν ᾿Ισλαμικὴν θρησκείαν καὶ θὰ ἦτο κρῖμα κι ἄδικο νὰ τὸ ἀφήσουμε στὰ μαῦρα του θρησκευτικὰ σκοτάδια, πολὺ ὀρθῶς ἐσκέφθησαν οἱ ἄγνωστοι ἀκό- µη σὲ μᾶς᾽ Αμερικανοὶ «ἐπιχειρηματίες» νὰ δημιουργήσουν ἕνα κέντρο ἰσλα- μικῶν σπουδῶν καὶ πολιτισμοῦ στὴν ἐκτουρχισμένη Σύρο, ὅπου δέδαια εὑρί- σκεται καὶ τὸ μεγαλύτερο µέρος τῶν ἐν 'Ελλάδι πιστῶν τοῦ ᾽Αλλὰχ καὶ δει- νοπαθοῦν οἱ ἄνθρωποι ν᾿ ἀκούσουν ἕνα Κοράνι τῆς προκοπῆς. ᾿Ασε ποὺ γιὰ δυὸ αἰῶνες δὲν ἔχει ἡ Σύρος καὶ µουεξίνη. Πῆγαν λοιπὸν οἱ καημένοι οἱ ᾽Αμερικανοὶ «ἐπιχειρηματίες», ἔκαναν ἔρανο, ἔδαλαν ὑποθήκη τὰ σπίτια τους, πούλησαν καὶ τὸ ἕνα νεφρὸ τῆς πεθερᾶς τους καὶ νάτους στὴν Ερμούπολη νὰ ψάχνουν «νεοκλασσικὰ» πρὸς ἀγοράν. ο σκοπός τους εἶναι ἅγιος καὶ ἱερός. Τὸ παραδέχθηκαν καὶ ὁ κύριος Νομάρχης Κυκλάδων καὶ ὁ κύριος Δήμαρχος Ερμουπόλεως: Πῶς εἶναι δυνατὸν ὁλό- χληρή Σύρος καὶ νὰ μὴν ἔχῃ κέντρο ἰσλαμικῶν σπουδῶν καὶ κουλτούρας, πῶς νὰ μὴν ἔχῃ ἕνα-δύο τζαμιὰ τῆς προκοπῆς. Ναί! Ναί! Θὰ γίνουν καὶ δυὸ τξα- μιά! Τί θέλεις δηλαδή, νὰ μᾶς φᾶνε τὴν ἐπένδυση ἡ ᾽ Αλγερία καὶ τὸ Μαρόκο, Βοὺρ λοιπὸν στὸν πατσᾶ, μὴ χάσουμε τὸ ἵδρυμα. 4ὲν ἔχω καμμιὰ ἀμφιδολία διὰ τὸ ἀνιδιοτελὲς τοῦ ἐγχειρήματος, ἂν καί, οὲ παιδάκι μου, μήπως θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ ξανασκεφθοῦν τὸ πρᾶγμα; Καὶ οἱ τοπι- κοὶ φορεῖς, καὶ οἱ «ἐπιχειρηματίες»; Διότι εἴπαμε, ὅτι ἡ Ντόροθυ ἀρέσκεται στοὺς μουστακαλῆδες, ἀλλὰ ὄχι καὶ νὰ διδάξουµε τὸ ἰσλαμικὸ δίκαιο σὲ ὅλο τὸ νησί. Ἢ μήπως, τρομάρα µας, οἱ ᾽Αμερικανοὶ ἐπιχειρηματίες θλέπουν λί- γο πιὸ μακρυὰ ἀπὸ μᾶς, τὸν Νομάρχη καὶ τὸν 4ήμαρχο; ᾿Ας εἶναι ὅμως. ” Αλλωςτετί ἀξία θὰ ἔχῃ ἡ ζωή µας χωρὶς αὐτὸ τὸ κέντρο ᾿Ισλαμικῶν σπουὸῶν καὶ πολιτισμοῦ; Πῶς θὰ ζήσῃς, ἂν δὲν ξέρῃς παλαιοαραδθικά, γιὰ νὰ διαθάξῃς τὸ Κοράνι στὸ πρωτότυπο; Τώρα δεθαίως εὔλογα θὰ ρωτοῦσε κανεὶς γιὰ τὴν στάση τῆς τοπικῆς κοι- νωνίας ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ θέματος. ”Ε!/ οὔτε κρύο τοὺς κάνει οὔτε ζέστη. Πολιτι- σιένα καὶ δημοκρατικὰ πράγματα δηλαδή. Καθ’ ὅσον, σοῦ λέει, ὁ ἕνας οὸὐζ οάσο τοῦ κερατᾶ, οἱ ἄλλοι τσιράκια τοῦ πάπα, χέστηκε ἡ φοράδα στ’ ἁλώνι, ἂν δοῦμε καὶ κἄνα μουεξίνη. Κι ἔτσι μᾶλλον θὰ εὐοδωθῇ τὸ ἐγχείρημα τῶν ᾿᾽Αμερικανῶν «ἐπιχειρηματιῶν» χωρὶς µεγάλες δυσκολίες. Καί, ρὲ παιδιά, καὶ τὶ στὸν κόσμο νὰ δῶ τὸν κ. Μεγαλομμάτη (ἢ ὅπως ἀλλιῶς λέγεται σήµερα) νὰ διδάσκῃ ἀπὸ καθέδρας τὸν Μουσουλμανιομό. Δίνω, ποὺ λένε, καὶ τὰ ρέστα μου. Πέραν ὅμως ἀπ’ ὅλα αὐτὰ εἶναι ἄξιο περιεργείας καὶ ἐρεύνης, γιατί ἡ πρε- μούρα τῶν ἀρχῶν νὰ στήσουν ἕνα τέτοιο ἵδρυμα, τὸ ὅποῖο δὲν θὰ προσφέρῃ καὶ τίποτε στὸ νησί. Ἢ μήπως δὲν εἶναι μόνον ᾽Αμερικανοὶ οἱ ἐπιχειρηματίες ἢ δὲν εἶναι κἂν ἐπιχειρηματίες... Γιῶργος Πετρόπουλος