ΜΑΝΟΛΗΣ ΜΑΡΚΑΚΗΣ Κοινωνικὴ οἰκολογία: Προσπάθεια γιὰ μιὰ σύνθεση Οἱ χωρικὲς κατανομὲς τῶν ἀνθρώπινων πινων ὁμάδων στὸν ἀστικὸ χῶρο μπορεῖ νὰ συνόλων καὶ τῶν δραστηριοτήτων τους ἆἑρμηνευθεῖ σὲ πρώτη φάση μὲ τὸν ἁμοιβαῖο ποτελοῦν ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ συναρπαστικὰἁ θέδιαχωρισμό τους, ἐνῶ μὲ τὴν διαδικασία ματα στὴν σφαίρα τῆς κοινωνικῆς ἐπιστήτῆς εἰσβολῆς ὁρισμένα μέλη μιᾶς ὁμάδας μης. Ἤδη, ἡ κοινωνικὴ ἤ ἀνθρώπινη οἰκοκινοῦνται στὸν χῶρο τῆς ἄλλης, μιὰ διαδιλογία, ὅπως ὀνομάζεται ἡ σπουδὴ τῶν κακασία ποὺ συνεχίζεται, μέχρις ὅτου ἑκτοπιτανομῶν αὐτῶν, ἔχει μιὰ μακρὰ παράδοση σθοῦν ὅλοι οἱ ἀρχικοὶ κάτοικοι ἀπὸ τοὺς «εἰσβολεῖς». Ὃ οἰκονομικὸς ἀνταγωνιποὺ ἀνατρέχει στὶς βιολογικὲς θέσεις τοῦ σμὸς ἀποτελεῖ τὴν βασικὴ θεωρητικὴ παΔαρβίνου καὶ τοῦ Χαῖκελ, ἐνῶ στὶς μετέραδοχὴ αὐτῆς τῆς ἑρμηνείας τῶν μετασχηπειτα φάσεις τῆς ἱστορίας τῆς κοινωνικῆς ματισμῶν στὴν κατανομὴ τῶν ἀνθρώπινων σκέψης ἀναπτύχθηκαν διάφορες σχολές, ὁμάδων στὸν χῶρο, καθὼς οἱ ἄνθρωποι ἀνποὺ ἐπιδίωξαν μιὰ ἔγκυρη ἀνάλυση τῶν ἀρχῶν ποὺ καθόριζαν τὶς κατανομὲς αὐτές. ταγωνίζονται μεταξύ τους συγκροτημένοι Εἶναι σκόπιμη μιὰ γενικὴ ἐπισκόπηση καὶ σὲ χωρικὲς ὁμαδοποιήσεις. Ὁ τρίτος κύριος ἐκπρόσωπος τῆς κλασσικῆς σχολῆς, κριτικὴ τῶν κύριων σχολῶν τῆς κοινωνικῆς οἰκολογίας καὶ ἡ ἀνάλυση τῶν μεταὁ Μπέργκες, ἀνέπτυξε τὴν θεωρία τῶν ὁμόκεντρων ζωνῶν χρησιμοποιώντας οἰκοβλητῶν ποὺ προτάθηκαν ἀπὸ κάθε σχολὴ νομικὲς ἕννοιες, ὅπως «τὸν ἀνταγωνισμὸ γιὰ τὴν συναλλαγὴ τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸ πεγιὰ τὸ ἔδαφος» σὰν βασικὸ σημεῖο ἀφετηριβάλλον του. 'Ἡ προσπάθεια σύνθεσης ρίας του. στὴν σφαίρα τῆς κοινωνικῆς οἰκολογίας Μετὰ τὴν κλασσικὴ σχολὴ ἐμφανίστηκε ἐμφανίζεται μὲ δυὸ κύριες πτέρυγες: τὴν ἡ κοινωνικο-πολιτιστικὴ σχολὴ μὲ κύριους παραγοντολογικὴ οἰκολογία καὶ τὴν θέση ἐκπροσώπους τὸν Φίρεῦ καὶ τὸν Γιόνασποὺ προτάθηκε ἀπὸ τὸν Μίκελσον. Ἢ συμβολὴ τοῦ δοκιμίου τούτου, μεταξὺ ἄλλων, σεν. Οἱ θεωρητικοὶ αὐτοὶ ὑποστήριζαν τὴν συνίσταται στὴν ὑπόδειξη ὁρισμένων συνἄποψη, ὅτι ὁ ἀνταγωνισμός, ἀνεξάρτητα τελεστῶν, ποὺ θὰ πρέπει νὰ λαμβάνονται ἄν προσδιορίζεται βασικὰ ἀπὸ βιολογικούς ἤ οἰκονομικοὺς ὄρους, δὲν μπορεῖ νὰ ἑρμηὑπ ̓ ὄψη στὴν προσπάθεια κάθε συνθετικῆς νεύσει ἀπόλυτα τὶς μορφὲς τῆς χωρικῆς ὁλοκλήρωσης τῶν διϊσταμένων σχολῶν. κατανομῆς. Ἡ ἀξία τῆς ἰδιοκτησίας καθοἪ πρώτη ἀπὸ τὶς κύριες σχολὲς τῆς κοιρίζεται, σύμφωνα μὲ αὐτούς, τόσο ἀπὸ τὴν νωνικῆς οἰκολογίας ἀποκαλεῖται συνήθως οἰκονομικὴ ἀξία της ὅσο καὶ ἀπὸ τὴν συμκλασσικὴ σχολὴ μὲ κύριους φορεῖς της τὸν βολικὴ σπουδαιότητά της. Πάρκ, τὸν Μπέργκες καὶ τὸν Μακένζῦυ. ἸΑπὸ αὐτοὺς ὁ Πὰρκ στὴν προσπάθειά του νὰ Συμπερασματικὰ ἀναφέρουμε, ὅτι ἡ ἑρμηνεύσει τὶς μεταβολὲς ποὺ ἐπισυμβαίκοινωνικο-πολιτιστικὴ σχολὴ τείνει νὰ ὑνουν σὲ μιὰ ἁἀστικὴ περιοχή. βασίζεται ποβαθμίσει τὴν σπουδαιότητα τῶν ὑποπρωταρχικἁ σὲ βιολογικοὺς ὅρους. Ὕποκοινωνικῶν, οἰκονομικῶν ὅρων δίνοντας θέτει, ὅτι ὑπάρχουν ὑποκοινωνικὲς δυνάἔμφαση σὲ πολιτιστικὲς μεταβλητές. μεις, ὅπως ὁ ἀνταγωΏῶνισμός, ἡ κυριαρχία, ἡ Ἢ νεο-ορθόδοξη προσέγγιση στὴν γεωγραφικὴ κατανομὴ τῶν ἀνθρώπινων ὁμάεἰσβολὴ καὶ ἡ διαδοχή, ποὺ καθορίζουν τὴν δων ἐμφανίσθηκε σὰν βασικὴ σχολὴ τὴν κίνηση τῶν ἀνθρώπων στὰ ἁἀστικὰ σχήμαδεκαετία τοῦ 1950. τα. Ὁ Μακένζ, ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, χρησιὉ ὝΑμος Χώλεῦ, ἀπὸ τοὺς βασικότεμοποιεῖ οἰκονομικὲς ἀναλογίες στὴν προρους ἐκπροσώπους τῆς σχολῆς αὐτῆς, ἐπισπάθειά του νὰ ἑρμηνεύσει τὴν χωρικὴ κασημαίνει τὴν ἀνάγκη ἐπιστροφῆς στὴν τανομὴ τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν δραστηριοκλασσικὴ σχολὴ μὲ ὁρισμένες μεταβολές. τήτων τους. Π.χ. ἡ κατανομὴ τῶν ἀνθρώΣτὸ ἄρθρο του «Οἰκολογία καὶ ἀνθρώπινη