Ε. ΑΤΤΑΒΥΡΙΟΣ Ὑμνολόγιο τῆς Εθραϊκῆς μυθολογίας... καὶ Όθρεις κατὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ Πνεύματος ΤΙΨΑΛΛΕΤΑΙΣΗΜΕΡΑΣΤΟΥΣΝΑΟΥΣΤΗΣΕΛΛΑΛΟΣ... Σὲ προηγούμενα ἄρθρα μας στὸν «Δαυλὸ» ἀναφερθήχαμε στὶς ποικιλότροπους μεθόδους, ποὺ ὁ Ἰουδαιοχριστιανισμὸς χρησιμοποίησε κατὰ τοῦ Ἑλληνορρωμαϊκοῦ κόσμου, γιὰ νὰ ἐπιθληθῇ, ἐκδικούμενος προπαντὸς τὸ Ἑλληνικὸ Πνεῦμα, ποὺ τὸ ἐταύτιζε μὲ τὸν ἴδιο τὸν «Σατανᾶ». Αφοῦ κατώρθωσε νὰ ἔχῃ προσπελάσεις στὴν Ρωμαϊκὴ ἐξουσία, τοῦ ἦταν εὔκολο, ὅπως εἴδαμε, νὰ χρησιμοποιήσῃ κάθε θεμιτὸ καὶ προπαντὸς κάθε ἀθέμιτο μέσο, γιὰ νὰ ἐξαναγκασθῃ ὁ «ἐθνικὸς» ἄνθρωπος ν ̓ ἀσπασθῃ τὴν νέα θρησκεία, ποὺ στὴν οὐσία ἦταν ὁ Ἰουδαϊσμός. Μιὰ ἀπὸ τὶς μεθόδους του ἦταν ἡ «πλύση ἐγκεφάλου», ἀποτελεσματικὸ ὅπλο στὰ χέρια κάθε λογῆς «σωτήρων». ̓ Αφοῦ χρησιμοποίησε πρὸς αὐτὸν τὸν σκοπὸ ὅλα τὰ θιθλίατῆς Παλαιᾶς Διαθήκης κι ἀφοῦ συνέγραψε καινούργια, τὴν Καινἠ 4ιαθήκη, χρησιμοποίησε καὶ τὶς μεθόδους τῆς κατήχησης, τοῦ κηρύγματος, τοῦ ἐχκλησιασμοῦ, τοῦ νηπιοθαπτισμοῦ, τῆς ἐξομολόγησης. Μὰ δὲν ἄργησε νὰ χρησιμοποιήσῃ καὶ τὴν ἐπιστρατευμένη μελοποιημένη ύμνογραφία, ἀφοῦ εἶναι γνωστὴ ἡ διεισδυτική της ἱκανότητα ἀπὸ τὴν ἀκοὴ στὸ συναίσθημα. Γι’ αὐτὸ ἐπεστράτευσε τοὺς δικούς του μελῳδοὺς καὶ ὑμνογράΦους, γιὰ νὰ πείθουν μὲ τὰ τροπάριά τους καθημερινὰ μέσα στὴν χώρα τοῦ Δία, ὅτι ἣ Ἑλληνικὴ γιὰ τὴν ζωὴ ἀντίληψη καὶ σοφία, ὅπως θὰ δοῦμε στὴν παρακάτω παρουσίαση τῶν τροπαρίων, εἶναι «μωρία», «ἀγνωσία», «πλάνη», «ἀπιστία», «λυμαντικὴ θλάδη», «πλάνου δυναστεία», «ἀρχεκάκου παγίς», «ἄκανθα εἰδωλομανίας», «ἄκανθα ἀγνωσίας», «πολύθεος ἀπάτη», «ἑσπέρα ἀθεΐας», «σκότος πλάνης», «ὕλη δυσσεδείας», «πλάνη διαδόλου», «θάλασσα πλανῶν»: καὶ οἱ ἄνθρωποι τοῦ Ἑλληνορρωμαϊκοῦ κόσμου «ἀγέλαι ἐθνῶν»: ἐνῷ δὲν παραλείπουν παντοιοτρόπως νὰ ἐξυμνοῦν τὰ «θαύματα» τοῦ Γιαχδὲ ὡς θεοῦ τῶν «πατέρων ἡμῶν» καὶ ὡς θεϊκὴ «σοφία» τὸ σχέδιο ποὺ ἐφάρμοσε, γιὰ νὰ «σώσῃ» τοὺς «ἐθνικοὺς» καὶ προπαντὸς ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες. Τὸ πρῶτο ὄιόλίο ἐκκλησιαστικῆς ὑμνολογίας. ποὺ θ ̓ ἀσχοληθοῦμε, λέγεται «Παρακλητικὴ» ἢ « ̓Οκτώη χος» καὶ κυριαρχεῖ ἐπὶ δέκα μῆνες στὴν λειτουργικὴ ζωὴ καὶ λατρεία τῆς Ἐκκλησίας. Περιέχει τροπάρια ὅλων τῶν εἰδῶν στὶς 420 σελίδες της, μελοποιημένα στοὺς ὀκτὼ ἤχους της. Ἢ «Παρακλητικὴ» καθὼς καὶ ὅλα τὰ ἐκκλησιαστικὰ λειτουργικὰ διόλία τὴν ἀλλαγὴ τῆς ἡμέρας τὴν ὑπολογίζουν ἀλὰ- Ἑδραϊκά, δηλαδὴ ἡ ἡμέρα δὲν