ΕΘΝΙΚΑ Θεοκρατία καὶ Ἑλληνικὴ ὀντολογικὴ-κοσμολογικὴ σκέψη Ἢ προσπάθεια νὰ ὁρίσουμε μὲ σιγουριὰ σήμερα τί εἶναι ἑλληνικὸ καὶ τίμὴ ἑλληνικὸ εἶναι ἐκ τῶν πραγμάτων ἕνα δύσκολο ἐγχείρημα, ὅσον ἀφορᾷ στὸ ἀπόλυτο τῆς κρίσεὡς μας. Δύσκολο, ἀφοῦ καὶ σὲ ἐκεῖνα τὰ χρόνια ποὺ θεωροῦνται «ἑλληνικὰ» ὑπήρχε πολυμορφία φαινομένων, ποὺ μόνο μέσα ἀπὸ προσεκτικὴ ἀνάλυση τῶν γεγονότων καὶ ἀδογμάτιστη ἑλληνικὴ σκέψη μποροῦμε νὰ διακρίνουμε. Ἔν τούτοις ὑπάρχουν σήμερα κύκλοι ἢ καὶ μεμονωμένα ἄτομα, ποὺ ἰσχυρίζονται, ὅτι κατέχουν τὸ κλειδὶ τῆς ̓Ελληνικότητας καὶ ἀδίαστα θεωροῦν τοὺς ἑαυτούς τους «πεοισσότερο Ελληνες» τῶν ὑπολοίπων. Κλειδὶ τῆς ἑλληνικῆς ταυτότητας θεωροῦν οἱ κύκλοι αὐτοὶ τὴν ̓Ελληνικὴ Θρησκεία. Πιστεύουν καὶ διαδίδουν, ὅτι μόνο μὲ τὴν πίστη στὴν θρησκεία τῶν προγόνων μας μποροῦμε νὰ θγοῦμε ἀπὸ τὰ σημεοινὰ ἀδιέξοδα. Ταυτόχρονα μιλοῦν καὶ γιὰ ἕνα γενικώτερο πνεῦμα πολυθεϊσμοῦ καὶ παγανισμοῦ, τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ ἐπικρατήσῃ ὡς ἀντίδαρο στὶς ὑπόλοιπες μονοθεϊστικὲς θρησκεῖες καὶ ἐπὶ τοῦ προκειμένου στὴν ̓Ελλάδα ἔναντι τοῦ Χριστιανιμοῦ. Θὰ πρέπει, ὅταν ἀναφερώμαστε στὴν ̓Ελληνικὴ Θρησκεία, νὰ ἔχουμε ὑπ’ ὄψη μας ὡρισμένες θασικὲς ἀρχές, ποὺ χωρὶς τὶς ὁποῖες κινδυνεύουμε νὰ δρεθοῦμε ἐκτὸς θέματος, ἐκτὸς Ελληνικότητας καὶ ἐκτὸς λογικῆς. Τὰ σημεῖα ποὺ πρέπει νὰ ἐπισημάνουμε εἶναι τὰ ἑξῆς: 1) Ἢ ̓Ελληνικὴ Θρησκεία δὲν ἦταν δόγμα, δηλαδὴ δὲν εἶχε δασικὲς θεολογικὲς ἀρχές, ποὺ πρέπει ἀπαραιτήτως νὰ τηροῦνται ἀπὸ τοὺς πιστούς. 2) 'Η ̓Ελληνικὴ Θρησκεία συνεχῶς ἐξελίσσετο καὶ ποτὲ δὲν ἔμενε σταθερά, ἀλλὰ ἄλλαζε ταυτόχρονα μὲ τὶς ἀνθρώπινες κοινωνίες καὶ τὶς ἀνάγκες τους. 3) Δὲν εἶχε οὔτε ἱερὰ διὐλία οὔτε ἐπαγγελματικὸ ἱερατεῖο ἢ «κλῆρο» ἀνατολικοῦ τύπου μὲ παγκόσμια ὀργάνωση, ὑπερεξουσίες καὶ πνευματικὴ ἐπιδολή. 4) Η τυπολατρία καὶ ἡ αὐστηρὴ προσήλωση σὲ θεοχρατικὲς πεποιθήσεις εἶναι κάτι ἐντελῶς ἄγνωστο γιὰ τὸν Ἕλληνα 5) 4ὲν ὑπάρχουν «θρησκευτικὲς» μὲ τὴν ἰουδαιοχοιστιανικὴ ἔννοια ἀρχὲς ἀλλὰ κοινωνικές, κοσμολογικές, ὀντολογικὲς καὶ πολιτικὲς ἀργὲς μὲ τὴν εὐρύτερη ἔννοια τοῦ ὅρου. θρησκεία ἀνήκει στὸ εὐρύτερο πλαίσιο τῶν ὀντολογικῶν -φιλοσοφικῶν- πολιτικῶν ἀξιῶν, ποὺ ὁρίζονται ὡς ἑλληνικές. Εἶναι ἕνα κομμάτι τοῦ ἑλληνικοῦ τρόπου ζωῆς καὶ ὄχι ὁ πνευματικὸς πυρῆνας του. Γι’ αὐτὸ κυριαρχγεῖ καὶ ὁ ὀντολογικὸς χαρακτῆρας τῆς ̓Ελληνικῆς Θρησκείας, ποὺ ἔχει αὐτὴν ἀκριδῶς τὴν ἰδιότητα καὶ λειτουργία, νὰ ἀποτρέψῃ δηλαδὴ ἀπὸ τὴν αὐστηρὰ θεοκρατικὴ ἀντίληψη τὸν “Ελληνα καὶ νὰ τὸν στρέψῃ στὴν φύση, στὸν ἄνθρωπο καὶ στὴν κοινωνία του. 6) Ο σεδασμός, ποὺ ἑρμηνεύεται σὲ «φόδον Κυρίου», οὐδεμία σχέση ἔχει μὲ τὴν ἑλληνικὴ εὐλάδεια. 7) 'Ο Ἓλληνας νοιώθει τὴν χαρὰ τῆς ζωῆς νὰ τὸν συνεπαίρνῃ καὶ δὲν παρασύρεται σὲ σοδαροφανεῖς τελετουργίες μὲ ἐμμονὴ στὴν θρησκευτικότητα. Καὶ τέλος 8) ἡ πόλις, τὸ σύνολο τῶν πολιτῶν, εἶναι πάνω ἀπὸ κάθε θεοκρατικὴ θρησκευτικότητα καὶ ὁ ἀνώτερος ὁδηγὸς στὴν διαμόρφωση τῆς ἑλληνικῆς ταυτότητας. Ὃ σωστὸς πολίτης εἶναι ἡ δάση, γιὰ νὰ ὑπάρξουν ὅλα τὰ ἄλλα. Καὶ ἡ θρησκεία σὰν ἐνασχόληση ἐπὶ καθημεοινῆς δάσεως ἦταν τὸ λιγότερο, μὲ τὸ ὁποῖο θὰ ἀσχολεῖτο ὁ “Ἕλληνας πολίτης. "Ηταν ἕνα δίωμα, μία ἁπλῆ συνέχεια καὶ εὐλάύεια τῆς προγονικῆς περιόδου. Γιατὶ αὐτὸ τελικὰ εἶναι θρησκεία γιὰ τοὺς Ἕλληνες: Ἢ ἀνάμνηση καὶ τιμὴ τῶν μεγάλων προγόνων, τῶν σωστῶν Ἑλλήνων πνευματικῶν καὶ πολιτικῶν ἡγετῶν τοῦ ἀπωτάτου παρελθό-