«Η ΚΟΙΝΕςΟΝΙΑ ΜΤΠΙΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΜΙΠΙΔΕΡΔΑΣ ΥΡΗ ΤΟ ΚΡΑΤῸΣ Συνέντευξη τοῦ στιχουργοῦ Λ. Παπαδόπουλου [Τὸν γνωστὸ στιχουργὸ Λ. Παπαδόπουλο συναντήσαμε τὸν περασμένο Αὔγουστο στὴν Μήθυμνα τῆς Λέσθου, ὅπου ἡ θερινή του κατοικία. Κὐγενῶς μᾶς παραχώρησε τὴν συνέντευξη ποὺ ἀκολουθεῖ]. Π.Κ.: Κύριε Παπαδόπουλε, τὰ τραγούδια σας ἔτυχαν εὐρείας ἀποδοχῆς ἀπὸ τὸ σύγχρονο ἑλληνικὸ μουσικὸ κοινό. Καταγράφουν ἁπλῶς εἰκόνες καὶ αἰσθήματα τῆς καθημερινῆς ζωῆς ἢ ἢ ἔχουν καὶ εὐρύτερους παιδαγωγικοὺς στόχους; Λ.Π.: Τὸ πρῶτο εἶναι, ὅτι καταγράφουν τὴν καθημερινότητα, ὅμως μὲ ἕναν λόγο ὅσο γίνεται πιὸ ποιητικὸ ἀλλὰ συγχρόνως κατανοητό. Δεύτερον, τείνουν νὰ κάνουν τὸν σημερινὸ Ἕλληνα νὰ κατανοήσῃ τὸν μεγάλο πλοῦτο τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας. Καὶ τρίτον, στοχεύουν νὰ διαμορφώσουν ἕναν καλύτερο ἄνθρωπο. Π.Κ.: Ἢ ποιητικότητα τῆς ᾿Ελληνικῆς γλώσσας ταιριάζει δηλαδὴ μὲ τὸ δικό σας πνεῦμα; Λ.Π.: Ἢ γλῶσσα ἡ Ἑλληνικὴ εἶναι τόσο πλούσια καὶ σπουδαία καὶ τὴν ἔχουν δο- Ἑάσει ποιητὲς σὰν τὸν Σολωμό, τὸν Κάλόο, σὰν τὸν Σικελιανό, τὸν Σεφέρη, τὸν Ἐ- λύτη καὶ τὸν Παλαμᾶ. Ἐγὼ ἔχω μιὰ ἀσήμαντη σχέση μαζί της µέσα δέδαια ἀπὸ τὸ τραγούδι. Αὐτοὶ οἱ παγκοσμίου ἐμθέλειας ποιητὲς ἀναγνωρίστηκαν µέσα ἀπὸ τὴν γλῶσσα. Αὐτὴ ἡ αἰώνια Ἑλληνικὴ γλῶσσα ἦταν ἡ κύρια αἰτία, ποὺ ἀξίωσε τὸν Ὀ- δυσσέα Ελύτη νὰ λάθῃ τὸ θραθεῖο «Νόμπελ». Π.Κ.: Ἢ ποίηση γιὰ τραγούδι, οἱ στίχοι δηλαδή ποὺ προορίζονται νὰ γίνουν τρα- γούδι, σὲ τί διαφέρει ἀπ’ τὴν ἐλεύθερη ποίηση; Λ.Π:: Διαφέρει σὲ πάμπολλα σημεῖα. Μιὰ μέγιστη διαφορὰ εἶναι, ὅτι στὸ ποίημα ὁ ποιητὴς δὲν δίνει λογαριασμὸ σὲ κανέναν, γράφει αὐτὰ ποὺ θέλει, καὶ ἀφοροῦν στὸν ἑαυτό του. Δὲν ἔχει ἀπέναντί του κάποιον, στὸν ὁποῖο νὰ λέῃ αὐτὰ ποὺ σκέ- Φτεται. Τὰ γράφει καὶ τὰ ρίχνει στὸ πέλαγος. Βέθαια θγάζει ἕνα ὀιόλίο, ἀλλὰ ὅποι- ος θέλῃ τὸ ὀναδάζει, ὅποιος δὲν θέλῃ ὄχι. Δεύτερον, τὸ ποίημα μπορεῖ νὰ εἶναι δύο λέξεις, μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ ἕνα ἑκατομμύριο λέξεις -- μιὰ ἄλλη ἐλευθερία. Τὸ τρα- γούδι ὅμως πρέπει νὰ κρατᾷ τὸ πολὺ τρία λεπτά. Τρίτον, στὸ τραγούδι πρέπει νὰ εἶσαι εὐθύόολος, αὐτὸ ποὺ λὲς πρέπει νὰ γίνεται ἄμεσα ἀντιληπτό. Τέταρτο, οἱ στί- χοι γιὰ τραγούδι, γιὰ νὰ «πετάξουν», ἔχουν ἀνάγκη τὴν μουσικὴ καὶ τὴν ἑρμηνεία, ἐνῷ ἡ ποίηση εἶναι αὐθύπαρκτη, μπορεῖ δηλαδὴ ἀπὸ μόνη της νὰ ἀνεθάσῃ τὸν ἄνθρω- πο ψηλότερα. Π.Κ.: Συχνὰ ὑποστηρίζεται ἡ ἄποψη, ὅτι πλεῖστοι τῶν καλλιτεχνῶν ἐπιδιώκοντας