Τὸ αἱματοχύλισμα τῆς 18/11/1916 Στὶς 8 Ἰουνίου 1916 οἱ πρέσθεις τῆς Γαλλίας Γκυγιεμέν, τῆς Βρεταννίας Ἔλλιοτ καὶ τῆς Ρωσσίας Ντεμίντωφ ἐπέδωσαν νότα στὴν κυθέρνησι Σκουλούδη. Οἱ ἀπαιτήσεις τους, ὅπως τὶς περιγράφει ὁ Σπ. Μαρκεζίνης στὴν «Πολιτικὴν Ἱστορία τῆς Νεωτέρας Ἑλλάδος», ἦταν: «α) Πλήρης ἀποστράτευσις ἐντὸς δραχυτάτης προθεσμίας: 6) σχηματισμὸς νέας ὑπηρεσιακῆς κυθερνήσεως ἄνευ πολιτικῆς χροιᾶς, ἐγγυωμένης τὴν τήρησιν τῆς πολιτικῆς τῆς εὐμενοῦς οὐδετερότητος ἔναντι τῆς Ἀντὰντ καὶ τὴν δυνατότητα ἐλευθέρας ἐχδηλώσεως τῆς γνώμης τοῦ λαοῦ: γ) ἄμεσος διάλυσις τῆς Βουλῆς καὶ διεξαγωγἠ ἐκλογῶν ἐντὸς τῶν συνταγματικῶν προθεσμιῶν, καὶ ἀφοῦ οἱ ἐπιστρατευμένοι δυνηθοῦν νὰ ἐπανέλθουν μετὰ τὴν ἀποστράτευσίν των εἰς τὰς ἑστίας των" καὶ ὃ) ἀντικατάστασις τῶν σπουδαιοτέρων ἀξιωματούχων ἐκ συμφώνου μετὰ τῶν Δυνάμεων τῆς ἀστυνομίας πρὸς ἐξασφάλισιν τῆς τάξεως ἐν Ἀθήναις, ὡς τὴν κατενόει ἡ Ἀντάντ». Στὶς 9 Ἰουνίου, τὴν ἑπομένην ἡμέρα, ὡρκίσθηκε ἡ κυὀέρνησις Ἀλ. Ζαΐμη. Μετ’ ὀλίγον δὲ κατέπλευσε στὸν Πειραιᾶ μοῖρα γαλλικοῦ στόλου ὑπὸ τὸν ναύαρχο Νταρτὶζ ντὺ Φουρνιέ. Ἡ κυδέρνησις ἀντικατέστησε ἀξιωματικοὺς τῆς ἀστυνομίας καὶ ἀπεμάκρυνε ἀπὸ τὸ ἐπιτελεῖο τοὺς Δούσμανη καὶ Μεταξᾶ. Ἐξέδωσε στὶς 14 Ἰουνίου τὸ διάταγμα ἀποστρατεύσεως, ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ὁλοκληρωθῇ μέχρι τὴν 18ην Ἰουλίου. Ὁ μόνος ὅρος τῶν πρέσδεων ποὺ δὲν ὑλοποιήθηκε ἦταν ἡ διενέργεια ἐκλογῶν μετὰ ἀπὸ ἀπαίτησιν τοῦ Γάλλου πρέσθεως γιὰ τὴν ἀναδολήν τους. Μία ἡμέρα μετὰ τὴν λῆξιν τῆς ἀποστρατεύσεως ὁ ντὺ Φουρνιὲ κατέλαδε τὸ ταχυδρομεῖο, τηλεγραφεῖο καὶ ἀσύρματο καὶ προέδη στὴν ἀπέλασιν τοῦ Γερμανοῦ πρέσθεως Σένκ. Ἡ πίεσις τῶν Γάλλων (καὶ τῶν ἄλλων συμμάχων τους) πρὸς τὴν κυδέρνησιν τῶν Ἀθηνῶν ηὐξήθη μετὰ τὴν ἔκρηξιν τοῦ κινήματος τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης στὴν Θεσσαλονίκη στὶς 17 Αὐγούστου. Μετὰ ἀπὸ 10 ἡμέρες ὁ Γάλλος ναυτικὸς ἀκόλουθος Ροκφέιφ σκηνοθετεῖ ἐπίθεσιν πλήθους ἐναντίον τῆς γαλλικῆς πρεσδείας. Τὴν ἑπομένην ἡμέρα μὲ τὸ πρόσχημα τῆς προστασίας μεταφέρεται ἄγημα Γάλλων ναυτῶν γιὰ τὴν προστασίαν τῆς πρεσθείας. Ἐμπρὸς σὲ αὐτὴν τὴν κατάστασιν ἡ κυδέρνησις Ζαΐμη παρῃτήθη. Στὴν θέσιν της στὶς 3 Σεπτεμόρίου ὡρκίσθηχε ἡ κυδέρνησις Ν. Καλογερόπουλου, ποὺ ἀπετελεῖτο ἀπὸ ἀνταντόφιλους καὶ ποὺ μάλιστα διεκήρυξαν, ὅτι ἦσαν ἕτοιμοι νὰ ἐξέλθουν στὸν πόλεμο στὸ πλευρὸ τῆς Ἀντάντ. Φαίνεται ὅμως, ὅτι ἡ πίεσις νὰ ἐξέλθῃ ἡ Ἑλλὰς στὸν πόλεμο ἦταν πρόσχημα. Αὐτὸ ποὺ ἐνδιέφερε τὴν Ἀντὰντ ἦταν, νὰ ἐπιδάλουν τὸν Βενιζέλο μὲ τὴν δία. Καί, ὅπως λέει ὁ διογράφος τοῦ Μπριάν, αὐτὸ ἦτο σχεδιασμένο ἀπὸ τὸν Βενιζέλο καὶ τὸν Σαράιγ, τὸν ἀρχιστράτηγο τῶν δυνάμεων τῆς Ἀντὰντ στὴν Θεσσαλονίκη. Γιὰ τὸν λόγον αὐτὸν ὁ ντὺ Φουρνιὲ ἐφυγάδευσε τὸν Βενιζέλο μέσῳ Χανίων στὴν Θεσσαλονίκη, ὅπου ἐσχημάτισε κυδέρνησιν, ποὺ ἀνεγνωρίσθη «ντὲ φάκτο» ἀπὸ τὶς Δυνάμεις τῆς Συνεννοήσεως τὴν 1 ̓Οχτωθρίου.