ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, Ἢ Γέννηση τῆς Γραφῆς Θὰ πρεπε οἱ ψυχολόγοι νὰ καθιερώσουν ἕναν ὅρο, ποὺ νὰ ἐκφράζῃ τὴν πάθηση μερικῶν ἐπιστημόνων, εἰδικῶν, ὑπευθύνων καὶ ἁρμοδίων, ποὺ ἐκ συστήματος ἄλλοιώνουν, διαστρεθλώνουν ἢ παραλείπουν στοιχεῖα ἱστορικὰ- ἀρχαιολογικά, ἀπὸ φόδο μήπως χαρακτηρισθοῦν ἐθνικιστές, ρατσιστές, σωθινιστές. Ἕναν ὅρο ἀντίστοιχο μὲ τοὺς ὅρους: χλειστοφοδία, ὑδροφοδία, ἀγοραφοδία, κ.λπ. Ἡ περίπτωση ἀφορᾷ σ ̓ ἐκείνους, ποὺ εἴτε ἀπὸ δογματικὴ τύφλωση εἴτε ἀπὸ παρεξηγημένο μοντερνισμὸ -παπαγαλισμὸ τρέμουν, μήπως δὲν μοιάζουν «προοδευτικοί». Βέδαια δὲν ἀποκλείεται νὰ ὑπάρχουν καὶ λίγοι -- ἐλάχιστοι -- ἐκτελοῦντες «διατεταγμένη ὑπηρεσία», ὑπακούοντες σὲ διεθνῆ ἀφεντικά. Παραδείγματα τῆς δογματικῆς τυφλώσεως ἢ τῆς Φοδίας τοῦ χαρακτηρισμοῦ «σωθινιστής», «ἐθνικιστής», «ρατσιστὴς» κ.λπ. θλέπουμε συχνὰ σὲ διάφορα ἔντυπα. Πρόσφατα ἔπεσε στὰ χέρια μου πολυτελὲς ἔντυπο 100 σελίδων τοῦ Ὑπουργείου Πολιτισμοῦ μὲ τίτλο ««Η Γέννηση τῆς Γραφῆς», ποὺ κυκλοφόρησε, ὅταν ἡ Ἀθήνα ἦταν Πολιτιστικὴ Πρωτεύουσα τῆς Εὐρώπης» τὸ 1985. Ὁμολογῶ, πὼς μὲ ἐξέπληξε, ὅταν διάδασα σ ̓ αὐτὸ τὴν «προοδευτικὴ» ἄποψη γιὰ τὴν γραφή: «... Όμορφη περιπέτεια, ποὺ ἐμφανίζεται ἀθώα, γιὰ νὰ κρύψει ὅμως μιὰ δαθειὰ ἐνοχή. “Ἢ γραφὴ συμπίπτει μὲ τὴν ἐμφάνιση τῶν πρώτων κοινωνικῶν τάξεων στὴ Μεσόγειο. Τὰ πρῶτα γραπτὰ κείμενα εἶναι καταγραφὲς δούλων, ζώων καὶ ἐμπορευμάτων. Θὰ ἐξιλεωθεῖ Ἢ παναρχαιότητα τῶν Ολυμπίων ἀγώνων Στὰ Ὁμηρικὰ Ἔπη ἀναφέρονται γιὰ πρώτη φορὰ οἱ Ὀλύμπιοι ἀγῶνες. Αὐτοὶ ποὺ ἦσαν ἀφιερωμένοι στοὺς Θεοὺς τοῦ Ολύμπου καὶ συνοδεύονταν μὲ τὴν πραγματοποίη ση τῆς ἱερᾶς ̓Εκεχειρίας. Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα στὴν Ιλιάδα τοῦ Ομήρου, στοὺς ἀγῶνες ποὺ ὠργάνωσε ὁ Ἀχιλλέας μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Πατρόκλου. Σ’ αὐτοὺς πῆραν μέρος πολλοὶ δασιλιᾶδες καὶ ἀρχηγοὶ τῆς Τρωυῆς ἐ ἔκστρατείας. Πολλοὶ ἀγωνίσθηκαν στὴν δισκοθολία’ καὶ ἀξίζει, νομίζω, νὰ ἐπισημάνω ἕνα γεγονός: Ὅταν ὁ δασιλιᾶς τῶν Ἐπειῶν (ὁμηρικὸς δασιλιᾶς τῆς σημερινῆς πεθιοχῆς τῆς ἀρχαίας ̓Ολυμπίας) πῆγε νὰ πετάξῃ τὸν δίσκο, δὲν ἤξερε πῶς τὸν πετᾶνε: καὶ τὸν πέταξε ὅπως πετᾶμε, ἐμεῖς μιὰ πέτρα. Ἀντίθετα ὁ δασιλιᾶς τῆς ὁμηρικῆς Ελασσόνας ἔρριξε τὸν δίσκο τόσο καλά, ποὺ ξεπέρασε καὶ τὰ σύνορα τοῦ στρατοπέδου, καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι ἀναφώνησαν θαυμάζοντάς τον. Ἢ πληροφορία αὐτὴ τοῦ Ὁμήρου δείχνει, ὅτι ἡ κοιτίδα τῆς τέχνης τῶν Ολυμπιακῶν ἀθλημάτων τὰ Ὁμηρικὰ χρόνια δρισκόταν ἀκόμα στὴν παρολύμπια πεοιοχή: Ἣ δόξα τοῦ Ὀλύμπου, ἡ δόξα τῆς ὀλύμπιας Δωδώνης δὲν εἶχαν μετακομίσει ἀκόμα, ὁ Ὄλυμπος κρατοῦσε γερά. Οἱ Ὀλύμπιοι ἀγῶνες ἔγιναν Ὄλυμπια- --- ..