ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, Ἢ Γέννηση τῆς Γραφῆς Θὰ πρεπε οἱ ψυχολόγοι νὰ καθιερώσουν ἕναν ὅρο, ποὺ νὰ ἐκφράζῃ τὴν πάθηση μερικῶν ἐπιστημόνων, εἰδικῶν, ὑπευθύνων καὶ ἁρμοδίων, ποὺ ἐκ συστήµατος ἄλλοι- ώνουν, διαστρεθλώνουν ἢ παραλείπουν στοιχεῖα ἱστορικὰ- ἀρχαιολογικά, ἀπὸ φόδο μήπως χαρακτηρισθοῦν ἐθνικιστές, ρατσιστές, σωθινιστές. Ἕναν ὅρο ἀντίστοιχο μὲ τοὺς ὅρους: χλειστοφοδία, ὑδροφοδία, ἀγοραφοδία, κ.λπ. Ἡ περίπτωση ἀφορᾷ σ᾽ ἐκείνους, ποὺ εἴτε ἀπὸ δογματικὴ τύφλωση εἴτε ἀπὸ παρεξηγηµένο μοντερνισμὸ -- παπαγαλισμὸ τρέμουν, μήπως δὲν μοιάζουν «προοδευτικοί». Βέδαια δὲν ἀποκλείεται νὰ ὑπάρχουν καὶ λίγοι -- ἐλάχιστοι -- ἐκτελοῦντες «διατεταγμένη ὑπηρεσία», ὑπα- κούοντες σὲ διεθνῆ ἀφεντικά. Παραδείγματα τῆς δογματικῆς τυφλώσεως ἢ τῆς Φο- δίας τοῦ χαρακτηρισμοῦ «σωθινιστής», «ἐθνικιστής», «ρατσιστὴς» κ.λπ. θλέπουμε συ- χνὰ σὲ διάφορα ἔντυπα. Πρόσφατα ἔπεσε στὰ χέρια µου πολυτελὲς ἔντυπο 100 σελίδων τοῦ Ὑπουργείου Πολιτισμοῦ μὲ τίτλο ««Η Γέννηση τῆς Γραφῆς», ποὺ κυκλοφόρησε, ὅταν ἡ Ἀθήνα ἦταν Πολιτιστικὴ Πρωτεύουσα τῆς Εὐρώπης» τὸ 1985. Ὁμολογῶ, πὼς μὲ ἐξέπληξε, ὅταν διάδασα σ᾽ αὐτὸ τὴν «προοδευτικὴ» ἄποψη γιὰ τὴν γραφή: «... Όμορφη περι- πέτεια, ποὺ ἐμφανίζεται ἀθώα, γιὰ νὰ κρύψει ὅμως μιὰ δαθειὰ ἐνοχή. “Ἢ γραφὴ συ- μπίπτει μὲ τὴν ἐμφάνιση τῶν πρώτων κοινωνικῶν τάξεων στὴ Μεσόγειο. Τὰ πρῶτα γραπτὰ κείµενα εἶναι καταγραφὲς δούλων, ζώων καὶ ἐμπορευμάτων. Θὰ ἐξιλεωθεῖ Ἢ παναρχαιότητα τῶν Ολυμπίων ἀγώνων Στὰ Ὁμηρικὰ Ἔπη ἀναφέρονται γιὰ πρώτη φορὰ οἱ Ὀλύμπιοι ἀγῶνες. Αὐτοὶ ποὺ ἦσαν ἀφιερωμένοι στοὺς Θεοὺς τοῦ Ολύμπου καὶ συνοδεύονταν μὲ τὴν πραγ- ματοποίη ση τῆς ἱερᾶς ᾿Εκεχειρίας. Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα στὴν Ιλιάδα τοῦ Ομήρου, στοὺς ἀγῶνες ποὺ ὠργάνωσε ὁ Ἀχιλλέας μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Πατρό- κλου. Σ’ αὐτοὺς πῆραν µέρος πολλοὶ δασιλιᾶδες καὶ ἀρχηγοὶ τῆς Τρωυῆς ἐ ἔκστρα- τείας. Πολλοὶ ἀγωνίσθηκαν στὴν δισκοθολία’ καὶ ἀξίζει, νομίζω, νὰ ἐπισημάνω ἕνα γεγονός: Ὅταν ὁ δασιλιᾶς τῶν Ἐπειῶν (ὁμηρικὸς δασιλιᾶς τῆς σημερινῆς πε- θιοχῆς τῆς ἀρχαίας ᾽Ολυμπίας) πῆγε νὰ πετάξῃ τὸν δίσκο, δὲν ἤξερε πῶς τὸν πετᾶνε: καὶ τὸν πέταξε ὅπως πετᾶμε, ἐμεῖς μιὰ πέτρα. Ἀντίθετα ὁ δασιλιᾶς τῆς ὁμηρικῆς Ελασσόνας ἔρριξε τὸν δίσκο τόσο καλά, ποὺ ξεπέρασε καὶ τὰ σύνορα τοῦ στρατοπέδου, καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι ἀναφώνησαν θαυμάζοντάς τον. Ἢ πληροφορία αὐτὴ τοῦ Ὁμήρου δείχνει, ὅτι ἡ κοιτίδα τῆς τέχνης τῶν Ολυ- μπιακῶν ἀθλημάτων τὰ Ὁμηρικὰ χρόνια δρισκόταν ἀκόμα στὴν παρολύμπια πε- οιοχή: Ἣ δόξα τοῦ Ὀλύμπου, ἡ δόξα τῆς ὀλύμπιας Δωδώνης δὲν εἶχαν µετακο- μίσει ἀκόμα, ὁ Ὄλυμπος κρατοῦσε γερά. Οἱ Ὀλύμπιοι ἀγῶνες ἔγιναν Ὄλυμπια- --- ..