ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Εξ ̓Ανατολῶν καὶ ἡ Μουσικὴ Στὶς σελίδες τοῦ διόλίου γιὰ τὸ μάθημα τῆς Μουσικῆς τῆς Β ́ Γυμνασίου μὲ τίτλο «Η Μουσικὴ μέσα ἀπὸ τὴν ἱστορία της» διαθάζουμε μεταξὺ ἄλλων καὶ τὰ ἑξῆς: «Πολλὰ στοιχεῖα αὐτοῦ τοῦ μουσικοῦ πολιτισμοῦ (ἐνν. τῆς Αἰγύπτου) μεταφυτεύθηκαν στοὺς πολιτισμοὺς τῆς μινωικῆς Κρήτης, τῆς μυκηναϊκῆς, ἀρχαϊκῆς καὶ κυχλαδικῆς ̓Ελλάδας καθὼς καὶ τῶν ̓Ετρούσκων» (σελ. 20): καί: «Κατὰ τὸν μυκηναϊκὸ πολιτισμὸ ἐξ ἄλλου συναντᾶμε καὶ μία πολὺ μεγάλη ποικιλία ὀργάνων, ποὺ πρέπει νὰ ἦρθαν ἀπὸ τοὺς πολιτισμοὺς τῆς Μεσοποταμίας καὶ τῆς ̓Ασίας» (σελ. 48). Μὴν ἐκπλαγῆτε, ἐὰν σὲ λίγο καιρὸ διαδάσετε στὰ ̓ Ελληνικὰ σχολικἁ ὀιδλία, ὅτι ὁ ̓Απόλλων ὑπῆρξε γιὸς τοῦ Μολὼχ ἢ ὅτι οἱ ἱερὲς τῶν Ελλήνων Μοῦσες ἐχόρευαν δίκην χαρεμίου ἐνώπιον τοῦ Παραντάρνα στὰ ἀνάκτορα τοῦ Χαλάμπ- Αλὲπ ἢ ὅτι ὁ Ορφέας, ὁ Μαρσύας καὶ οἱ ἀνώνυμοι αὐλητὲς τῆς Κέρου (3.000-2.500 π.Χ) καὶ τοῦ Δισπηλιοῦ (5.250 π.Χ.) ἀναπαρῆγαν τὰ «σουξὲ» τῶν μεγάλων ̓ Ασσυροδαδυλωνίων καὶ Αἰγυπτίων δημιουργῶν -- οἱ ὁποῖοι ἀπὸ μετριοφροσύνη καὶ μόνο δὲν ἄφησαν οὔτε τὸ ὄνομά τους στὴν ἱστορία... Μ.Μ. Δάσκαλοι ἀπλήρωτοι ̓Αντὶ τὸ Ρωμαίικο Κρατίδιο νὰ δηλώση εἰλικρινά, ὅτι πολιτική του εἶναι νὰ καταργήση τὶς πιστώσεις γιὰ τὴν διδασκαλία τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας στὶς ὁμογενειακὲς κοινότητες τοῦ Εξωτερικοῦ, ἐφαρμόζει ἄλλη τακτική: Στέλνει ῥασκάλους καὶ καθηγητὲς νὰ διδάξουν τὴν Ελληνικὴ καὶ ταυτόχρονα τοὺς ἀφήνει ἀπλήρωτους, ὁπότε ὁδηγοῦνται σὲ οἰκονομικὸ ἀδιέξοδο καὶ ἀναγκάζονται νὰ παρατήσουν τὴν θέση τους καὶ νὰ ἐπιστρέψουν στὴν Ελλάδα. Εὔγλωττο παράδειγμα οἱ δάσκαλοι καὶ οἱ καθηγητὲς τῆς ́Ελληνικῆς τῶν χωρῶν τῆς πρώην Σοδθιετικῆς “Ενωσης, ποὺ ἔχουν τέσσερεις καὶ πλέον μῆνες νὰ πληρωθοῦν. “Ὅσοι ὁμογενεῖς ἀναμένουν ̓Ελληνικὴ Παιδεία ἀπὸ τὸ ἀνελλήνιστο καὶ ἀνθελληνικὸ Ρωμαίικο, πλανῶνται οἰκτρά. ̓Αλλὰ καὶ ὅσοι ἀπὸ ἐχείνους ποὺ ζητοῦν τὴν ̓Ελληνικὴ Παιδεία, ἀρνοῦνται νὰ ἀναλάδουν τὸ κὀστος τοῦ δασκάλου ἑνὸς πραγματικὰ ἑλληνικοῦ σχολείου, θὰ πρέπει νὰ γνωρίζουν, ὅτι τὸ μέλλον στέκεται μακρυά τους. Π.Λ.Κ. Περὶ «εἰδωλολατρίας» ̓Απὸ τὴν ἐφημερίδα «Ελευθεροτυπία»: «Επεισόδια ἀπειλήθηκαν ἀπὸ τοὺς ἐκπροσώπους τῆς Εκκλησίας στὴν Κάλυμνο, ὅταν τρία καρναδαλικὰ ἅρματα καὶ ἀρκετὰ μεταμφιεσμένα παιδιὰ γιόρταζαν σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση στὰ νησιωτικἁ στενά. Μὲ ἀπόφαση τοῦ μήτροπολίτη Νεκταρίου χαὶ τῶν τοπικῶν ἱερωμένων οἱ καμπάνες τῶν ἐκκλησιῶν χτυποῦσαν πένθιμα στὸ πέρασμα τῆς καρναθαλικῆς ὁμάδας καὶ ἀπὸ τὰ μεγάφωνα ἀκούγονταν ἐκκλησιαστιχοὶ ὕμνοι μὲ πύρινους λόγους γιὰ “εἰδωλολατρικὰ χαὶ ἀντίχριστα ἔθιμα”, ποὺ “καταρραχώνουν τὴ μικρὴ κοινωνία τοῦ νησιοῦ”». Οἱ κληρικοὶ αὐτοὶ ἀναμφίδολα πρέπει νὰ ἐξαλείψουν τὰ «εἰδωλολατρικὰ λείψανα». "Αν εἶχαν ὅμως «γνῶθι σ ̓ αὐτόν», θὰ καταλάδαιναν, ποιά εἶναι ἡ πραγματικὴ εἰδωλολατρία. Μ.Δ.Δ.-Α. Ἑλληνικὰ στὸν Εἰρηνικὸ Εἴχαμε ἀναφερθῆ ἐκτενῶς σὲ δύο συνεχόμενα τεύχη τοῦ «Δαυλοῦ» (169, 170) στὴν ἀποκα-