Ε.ΑΤΤΑΡΒΥΡΙΟΣ Τὸ Τριῴδιον: Αναθεματισμοὶ καὶ ἀπειλὲς ἐναντίον τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ Εἴχαμε ἐπισημάνει στὸ προηγούμενο τεῦχος τοῦ «Δ» ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ λειτουργικὸ θιολἰο τῆς «Παρακλητικῆς», τὰ ὁποῖα ὑθρίζουν τὸ ἙἝλληνικὸ Πνεῦμα καὶ ὑμνολογοῦν τὴν Ἑθραϊκὴ Μυθολογία. Τὰ ἀποσπάσματα αὐτὰ ψάλλονται σήμερα δέδαια καθημερινῶς στὶς ἐκκλησίες τῆς Ἑλλάὃος. ̓Αλλὰ καὶ τὸ «Τριώῴδιον», ἕνα ἐχκλησιαστικὸ λειτουργικὸ 6ιόθλἰο, ποὺ ἡ χρήση του ἀρχίζει «ἀλὰ Ἑδραϊκά», δηλαδη τὸ Σάθόατο τὸ θράδυ, παραμονὴ τῆς Κυριακῆς τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου, καὶ τελειώνει τὸ ἑσπέρας τοῦ «Μεγάλου Σαθθάτου», καλύπτει δηλαδὴ ἑόδομήντα ἡ μέρες λευτουργικῆς χρήσης, στὶς 462 σελίδες τῶν τροπαρίων του. τῶν ψαλμῶν του. τῶν προφητειῶν του καὶ λοιπῶν ἀναγνωσμάτων του ἐπιμένει, πὼς ὁ παθὼν καὶ ἀναστὰς Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ «ὁμοούσιος» τοῦ Γιαχόὲ πατρός του, ποὺ ἔχοντας ἀναλλοίωτη τὴν θεότητα, ἦταν ὡς Ὑϊός του ἢ ὡς Λόγος του πάντοτε παρὼν σ ̓ ὅλα ὅσα ἔκανε ὁ πατέρας του, χρησιμοποιῶντας ὡς ἐκλεκτό του «ὄργανο» τὸν ὑπερούσιο λαὸ τοῦ ̓Ισραήλ, ἄσχετα ἂν στὸ διάδα αὐτοῦ τοῦ λαοῦ σφαγιάσθηκαν λαοὶ καὶ ἔθνη καὶ πόλεις, γιὰ νὰ σώσῃ τὸν ὑπόλοιπο κόσμο καὶ προπαντὸς ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες ἀπὸ τὴν «μωρήν» μας σοφία καὶ ἀντίληψη. ποὺ εἴχαμε περὶ τῶν ὄντων. ̓Ιδέτε τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ Γιαχθὲ γιὰ μᾶς: «Οὐ γὰρ ἔφερες, 4 ἕσποτα, διὰ σπλάγχνα ἐλέους σου, θεᾶσθαι ὑπὸ τοῦ διαθόλου τυραννούμενον τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων, ἀλλ ̓ ἦλθες καὶ ἔσωσας ἡμᾶς» (Εὐχὴ τοῦ Βαπτίσματος). Καὶ ἡ «τυραννία» μας ἀπὸ τὸν διάδολο ἦταν ἡ «εἰδωλολατρία» μας. ποὺ ὡς «μωροὶ» δὲν καταλαδαίναμε. “Ὅμως ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες σήμερα, κατὰ τὴν ὥρα ποὺ μᾶς ὀαπτίζουν, δηλώνουμε μὲ ἔμφαση: «Ομολογοῦμεν τὴν χάριν, κηρύττομεν τὸν ἔλεον, οὐ κρύπτομεν τὴν εὐεογεσίαν». Καὶ ἀναθεματίζουμε τρεῖς φορὲς τοὺς Ἕλληνες καὶ τὸν Ἑλληνικὸ Πολιτισμὸ τὴν Κυριακὴ τῆς)Ορθοδοξίας, ἐπίσημη ἑορτή. ὅπου παρίστανται συνήθως ὁ πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας καὶ οἱ κορυφαῖες ἀρχὲς τοῦ λεγόμενου «Ἑλληνικοῦ» κράτους... Ταυτόχρονα καυχώμεθα γιὰ τὴν καταστροφὴ ἀπὸ τοὺς φανατικοὺς ἰουδαιοχριστιανοὺς τῶν ἀρχιτεχτονικῶν, γλυπτικῶν καὶ συγγραφικῶν ἀριστουργημάτων τῶν προγόνων μας, χαραχτηρίζοντάς τα ὡς «εἴδωλα», «ὁυσσεθῆ δόγματα», «μωρίαν», «ματαίας δόξας», «πλάνην» κιλπ.. κ.λπ. Κατὰ τὸ «Τριῴδιον» λοιπὸν ἡ ἀληθινὴ «σοφία» εἶναι ἡ παραδοχή μας. ὅτι ὁ Γιαχοὲ εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεὸς καὶ ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι υἱός του, ποὺ μαζί μὲ τὸ "Αγιο Πνεῦμα ἀποτελοῦν τὸν ἕνα Τριαδικὸ Θεό, καὶ ὡς τρία πρόσωπα τότε καὶ τώρα ἐνεργοῦσαν κι ἐνεργοῦν ὁμονοοῦντες ὡς