Β.Ν. ΚΑΡΒΟΥΝΙΑΡΗΣ Ἐντὸς τῶν τειχῶν Τὸν Νοέμβριο τοῦ 1982 κατέπεσε ἕνα τουρκικὸ ἀεροπλάνο στὴν θάλασσα τῆς Σκύρου: ἀλλ ̓ εἶναι ἑλάχιστη ἀπειλὴ κατὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἡ ἀμφισβήτηση τῆς ἀκεραιότητας τοῦ ἐθνικοῦ μας χώρου, συγκρινόμενη μὲ τὴν ἀπειλὴ μιᾶς πανστρατιᾶς ἀνθελληνικῆς ποὺ μᾶς πολεμᾶ εὑρισκόμενη «ἐντὸς τῶν τειχῶν». Εἶναι ὁριακὴ ἡ προσπάθεια νὰ νοηθῆ ἡ βαρβαρικὴ αὐτὴ πανστρατιἁ στὴν τραγική της μεγαλόπρεπη ὁλότητα, καὶ συνεπῶς εἶναι ἀτελέσφορη μιὰ παρόμοια προσπάθεια καταγραφῆς καὶ μελέτης της, ἐκτὸς τῶν ἄλλων καὶ γιὰ τὸν σοβαρὸ λόγο ὅτι ὑπάρχει σ ̓ ἕνα «γίγνεσθαι». Ἐπειδὴ ὅμως εἶναι ἀνάγκη νὰ χωρήση ἐνεργοποίηση ἄμεσα στὸ γίγνεσθαι τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ἀναλαμβάνω τὴν εὐθύνη μιᾶς ἐλάχιστης θετικῆς συμβολῆς μὲ τὴν «διαισθητικὴ» μόνον ἐπισήμανση βασικῶν χαρακτηριστικῶν τοῦ τραγικοῦ αὐτοῦ φαινομένου. Τὴν ὀνομάζω «βαρβαρικἡὴ πανστρατιά», γιατὶ ἕνα ἀπὸ τὰ βασικά της χαρακτηριστικὰ εἶναι «πρωτόφαντο» στὸν ἐθνικὸ ἑλληνικὸ χῶρο: Ἣ ἀνευθυνότης: ἔννοια, ποὺ διαποτίζει ὅλο τὸ ἐθνικὸ πολιτιστικό μας οἰκοδόμημα, σωστὸ σαράκι τοῦ ἛἝλληνισμοῦ σήμερα. Τείνει νὰ γίνη «ἐθνικὴ ἀρετὴ» (ἔτσι φαίνεται πρέπει ν ̓ ἀποκαλοῦνται συλλήβδην ὅλες οἱ φυλετικές μας ἰδιομορφίες, μιὰ ποὺ κανένας δὲν τολμᾶ νὰ μιλήση καὶ γιὰ ἐθνικὰ ἐλαττώματα, αὐτὰ ποὺ θᾶπρεπε νὰ τονίζωνται ἰδιαίτερα, ἄν ὁ λόγος ἐπισημάνσεως οἱασδήποτε ἰδιομορφίας εἶναι ἐν μέρει καὶ τελολογικός). ̓Ανευθυνότης, ποὺ ἐκδηλώνεται μὲ τὴν μορφὴ τῆς ἀσέβειας ἀπέναντι στὸν ἑαυτό μας. ̓Ανευθυνότης μὲ τὴν μορφὴ τῆς τάσης ἐπιβολῆς, ὅταν ἔχομε «συγκέντρωση» δύο ἀτόμων καὶ ἄνω. ̓Ανευθυνότης, ὅταν ἐκπροσωποῦμε ἕναν «σύλλογο» συνανθρώπων. ̓Ανευθυνότης, ὅταν ἀσκοῦμε ἐξουσία, καὶ ἀνευθυνότης, ὅταν «ἐξουσιαζόμαστε» σὲ τραγικὸ ἐπίπεδο ἀπαλλοτριώσεως τῆς ὅποιας τραυμάτικῆς προσωπικότητας μᾶς ἀπομένει ἀπὸ τὴν ἀνεύθυνη ἄσκησή της ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ τὴν ἀσκοῦν «ἐν ὀνόματί» μας. Τὸν Νοέμβριο τοῦ 1982 ἐπίσημοι ἐκπρόσωποι συλλογικοῦ ὀργάνου ἐπιστημόνων κήρυξαν στάση ἐργασίας, ἡ ὁποία καὶ πραγματοποιήθηκε, γιοτὶ ἡ Δικαιοσύνη ἐτόλμησε νὰ λειτουργῆ εἰσέτι. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἀντιλαμβάνονται αὐτοὶ τὴν ἀλληλεγγύη ἀπέναντι σὲ συναδέλφους, οἱ ὁποῖοι συμπεριελήφθησαν στὸν χῶρο διερευνήσεως τυχὸν εὐθυνῶν γιὰ τὸν ἄδικο θάνατο ἀσθενῶν ἀπὸ χορήγηση ἀναισθησίας μὲ λανθασμένο ἀναισθητικὸ ἀέριο" αὐτὴ ἡ ἔλλειψη εὐθύνης εἶναι κατάντημα τραγικό, ποὺ ἐξικνεῖται μέχρις ἐλλείψεως σοβαρότητας. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ κατοίκησαν αὐτὸν τὸν τόπο, καὶ ποὺ φιλοδοξοῦμε νὰ τοὺς ὀνοάζουμε προγόνους, ἦσαν ὑπεύθυνοι. Εἶναι τὸ ἀδιαμφισβήτητο συμπέρασμα τῆς ἱστορίας. Εὐθύνη σημαίνει τὴν παρρησία συγκροτημένης προσωπικότητας «ἐν παντί». Καὶ ὁ ̓Ελληνισμὸς μορφοποίησε σὲ ἑλληνικὴ προσωπικότητα στοιχεῖα ὁλοκλήρου τοῦ πολιτισμικοῦ φάσματος εὐρύτατης γεωγραφικῆς περιοχῆς, ἐξικνούμενης τῆς τοιαύτης ἑλληνικοποιήσεως μέχρι τὴ πολιτισμικὴ «κατάκτηση» καὶ αὐτῶν τῶν κατακτητῶν του. Οριακὸ τραγικὸ τρόπο πραγμάτωσης - ἐκδήλωσης αὐτῆς τῆς ἀνευθυνότητας ᾱποτελεῖ ἡ «φυγή», ἡ «ὑποχώρησις» τῶν ἱκανῶν καὶ κατάλληλων ἀνθρώπων στὸ κέλυφος μιᾶς σιωπηρᾶς «μειοψηφίας», ὅταν οἱ ἀνίκανοι, «ἀλαλάζοντα κύμβαλα», ἀναρριχῶνται ἀπὸ τὶς καταπακτὲς συστημάτων ἐκλογῆς ἤ τοῦ «κρατοῦντος κλίματος» ἤ τοῦ «πνέοντος ἀνέμου» στὶς «διοικητικὲς» θέσεις - ἀξιώματα, ποὺ προσδίδουν τὸν διαμορφωτικὸ χαρακτηρισμὸ τῆς κοινωνικῆς μας πραγματικότητας. Τὸν Νοέμβριο τοῦ 1982 ἐγένετο ἡ πρότασις ἀπὸ σημαίνοντα παράγοντα τῆς πολιτικοκοινωνικῆς ζωῆς τοῦ τόπου (χωρὶς εἰσαγωγικά, γιατὶ δυστυχῶς κυριολεκτῷ), τὸν... προπονητὴ τῆς ἐθνικῆς ὁμάδας ποδοσφαίρου: «Τὸ ποδόσφαιρο νὰ διδάσκεται ἀπὸ τὸ