Β.Ν. ΚΑΡΒΟΥΝΙΑΡΗΣ Ἐντὸς τῶν τειχῶν Τὸν Νοέμβριο τοῦ 1982 κατέπεσε ἕνα τουρκικὸ ἀεροπλάνο στὴν θάλασσα τῆς Σκύρου: ἀλλ᾽ εἶναι ἑλάχιστη ἀπειλὴ κατὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἡ ἀμφισβήτηση τῆς ἀκε- ραιότητας τοῦ ἐθνικοῦ µας χώρου, συγκρινόμενη μὲ τὴν ἀπειλὴ μιᾶς πανστρατιᾶς ἀν- θελληνικῆς ποὺ μᾶς πολεμᾶ εὑρισκόμενη «ἐντὸς τῶν τειχῶν». Εἶναι ὁριακὴ ἡ προσπάθεια νὰ νοηθῆ ἡ βαρβαρικὴ αὐτὴ πανστρατιἁ στὴν τραγική της μεγαλόπρεπη ὁλότητα, καὶ συνεπῶς εἶναι ἀτελέσφορη μιὰ παρόμοια προσπάθεια καταγραφῆς καὶ µελέτης της, ἐκτὸς τῶν ἄλλων καὶ γιὰ τὸν σοβαρὸ λόγο ὅτι ὑπάρχει σ᾽ ἕνα «γίγνεσθαι». Ἐπειδὴ ὅμως εἶναι ἀνάγκη νὰ χωρήση ἐνεργοποίηση ἄμεσα στὸ γί- γνεσθαι τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ἀναλαμβάνω τὴν εὐθύνη μιᾶς ἐλάχιστης θετικῆς συμβολῆς μὲ τὴν «διαισθητικὴ» µόνον ἐπισήμανση βασικῶν χαρακτηριστικῶν τοῦ τραγικοῦ αὐτοῦ φαινομένου. Τὴν ὀνομάζω «βαρβαρικἡὴ πανστρατιά», γιατὶ ἕνα ἀπὸ τὰ βασικά της χαρακτηρι- στικὰ εἶναι «πρωτόφαντο» στὸν ἐθνικὸ ἑλληνικὸ χῶρο: Ἣ ἀνευθυνότης: ἔννοια, ποὺ διαποτίζει ὅλο τὸ ἐθνικὸ πολιτιστικό µας οἰκοδόμημα, σωστὸ σαράκι τοῦ ἛἝλληνι- σμοῦ σήµερα. Τείνει νὰ γίνη «ἐθνικὴ ἀρετὴ» (ἔτσι φαίνεται πρέπει ν᾿ ἀποκαλοῦνται συλλήβδην ὅλες οἱ φυλετικές µας ἰδιομορφίες, μιὰ ποὺ κανένας δὲν τολμᾶ νὰ μιλήση καὶ γιὰ ἐθνικὰ ἐλαττώματα, αὐτὰ ποὺ θᾶπρεπε νὰ τονίζωνται ἰδιαίτερα, ἄν ὁ λόγος ἐπι- σηµάνσεως οἱασδήποτε ἰδιομορφίας εἶναι ἐν μέρει καὶ τελολογικός). ᾿Ανευθυνότης, ποὺ ἐκδηλώνεται μὲ τὴν μορφὴ τῆς ἀσέβειας ἀπέναντι στὸν ἑαυτό µας. ᾿Ανευθυνότης μὲ τὴν μορφὴ τῆς τάσης ἐπιβολῆς, ὅταν ἔχομε «συγκέντρωση» δύο ἀτόμων καὶ ἄνω. ᾿Ανευθυνότης, ὅταν ἐκπροσωποῦμε ἕναν «σύλλογο» συνανθρώπων. ᾿Ανευθυνότης, ὅ- ταν ἀσκοῦμε ἐξουσία, καὶ ἀνευθυνότης, ὅταν «ἐξουσιαζόμαστε» σὲ τραγικὸ ἐπίπεδο ἀπαλλοτριώσεως τῆς ὅποιας τραυμάτικῆς προσωπικότητας μᾶς ἀπομένει ἀπὸ τὴν ἀ- νεύθυνη ἄσκησή της ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ τὴν ἀσκοῦν «ἐν ὀνόματί» µας. Τὸν Νοέμβριο τοῦ 1982 ἐπίσημοι ἐκπρόσωποι συλλογικοῦ ὀργάνου ἐπιστημόνων κήρυξαν στάση ἐργασίας, ἡ ὁποία καὶ πραγματοποιήθηκε, γιοτὶ ἡ Δικαιοσύνη ἐτόλμη- σε νὰ λειτουργῆ εἰσέτι. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἀντιλαμβάνονται αὐτοὶ τὴν ἀλληλεγγύη ἀ- πέναντι σὲ συναδέλφους, οἱ ὁποῖοι συμπεριελήφθησαν στὸν χῶρο διερευνήσεως τυχὸν εὐθυνῶν γιὰ τὸν ἄδικο θάνατο ἀσθενῶν ἀπὸ χορήγηση ἀναισθησίας μὲ λανθασμένο ἀ- ναισθητικὸ ἀέριο" αὐτὴ ἡ ἔλλειψη εὐθύνης εἶναι κατάντημα τραγικό, ποὺ ἐξικνεῖται µέ- χρις ἐλλείψεως σοβαρότητας. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ κατοίκησαν αὐτὸν τὸν τόπο, καὶ ποὺ φιλοδοξοῦμε νὰ τοὺς ὀνοάζουμε προγόνους, ἦσαν ὑπεύθυνοι. Εἶναι τὸ ἀδιαμφισβήτητο συμπέρασμα τῆς ἱστορίας. Εὐθύνη σηµαίνει τὴν παρρησία συγκροτηµένης προσωπι- κότητας «ἐν παντί». Καὶ ὁ ᾿Ελληνισμὸς µορφοποίησε σὲ ἑλληνικὴ προσωπικότητα στοιχεῖα ὁλοκλήρου τοῦ πολιτισμικοῦ φάσματος εὐρύτατης γεωγραφικῆς περιοχῆς, ἐ- ξικνούµενης τῆς τοιαύτης ἑλληνικοποιήσεως μέχρι τὴ πολιτισμικὴ «κατάκτηση» καὶ αὐτῶν τῶν κατακτητῶν του. Οριακὸ τραγικὸ τρόπο πραγµάτωσης - ἐκδήλωσης αὐτῆς τῆς ἀνευθυνότητας ᾱ- ποτελεῖ ἡ «φυγή», ἡ «ὑποχώρησις» τῶν ἱκανῶν καὶ κατάλληλων ἀνθρώπων στὸ κέλυ- φος μιᾶς σιωπηρᾶς «μειοψηφίας», ὅταν οἱ ἀνίκανοι, «ἀλαλάζοντα κύμβαλα», ἀναρρι- χῶνται ἀπὸ τὶς καταπακτὲς συστηµάτων ἐκλογῆς ἤ τοῦ «κρατοῦντος κλίματος» ἤ τοῦ «πνέοντος ἀνέμου» στὶς «διοικητικὲς» θέσεις - ἀξιώματα, ποὺ προσδίδουν τὸν δια- μορφωτικὸ χαρακτηρισμὸ τῆς κοινωνικῆς µας πραγματικότητας. Τὸν Νοέμβριο τοῦ 1982 ἐγένετο ἡ πρότασις ἀπὸ σημαίνοντα παράγοντα τῆς πολιτι- κοκοινωνικῆς ζωῆς τοῦ τόπου (χωρὶς εἰσαγωγικά, γιατὶ δυστυχῶς κυριολεκτῷ), τὸν... προπονητὴ τῆς ἐθνικῆς ὁμάδας ποδοσφαίρου: «Τὸ ποδόσφαιρο νὰ διδάσκεται ἀπὸ τὸ