Ἑλλάδα-Φύση καὶ Ἑλλάδα-Γλῶσσα Ἐκτὸς τῆς παγκόσμιας πανίσχυρης σημερινῆς Ἑλλάδος, τῆς Ἑλλάδος-«Πλανητάρχη» (βλ. «Δαυλόν», τ. 192), ὑπάρχει καὶ ἡ Ἑλλὰς μὲ τὴν στενὴ ἔννοια, τὴν γεωγραφικὴ καὶ κρατική. Πόσο πιὸ ἑλληνικὸ εἶναι πράγματι τὸ κράτος ποὺ ὀνομάζεται τώρα «Ἑλλὰς» ἀπὸ ἕνα οἱοδήποτε ἄλλο κράτος τοῦ σημερινοῦ Κόσμου; Ἐκ πρώτης ὄψεως ἡ σημερινὴ Ἑλλὰς δὲν παρουσιάζει τίποτε ἀπὸ ἄποψη οἰκονομική, πολιτική, ἰδεολογική, ὀργανωτική, διοικητικὴ κ.λπ., ποὺ νὰ τὴν κάνῃ ἑλληνικώτερη π.χ. ἀπὸ τὴν Ἀγγλία, τὴν Ἀμερική, τὴν Ρωσσία, τὴν Βουλγαρία κ.λπ. Τοῦτο εἶναι ἐξώφθαλμο καὶ αὐταπόδεικτο σ’ ὁποιονδήποτε στοιχειωδῶς παρακολουθεῖ τὴν παγκόσμια δημόσια καὶ ἰδιωτικὴ ζωή. Ὅμως δύο στοιχεῖα τοῦ κράτους Ἑλλὰς εἶναι πράγματι μοναδικῶς ἑλληνικά: Τὸ πρῶτο στοιχεῖο εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι ἡ Ἑλλὰς (μαζὺ μὲ τὴν Κύπρο) εἶναι τὸ μόνο κράτος τοῦ Κόσμου, ποὺ ἔχει ἐπίσημη γλῶσσα του τὴν Ἑλληνική. (Ἀντιπαρερχόμεθα ἐδῶ τὸ τρισάθλιο φαινόμενο, ὅτι τὸ ἴδιο αὐτὸ κράτος μὲ νόμους του διώκει, φθείρει καὶ ἀκρωτηριάζει τὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα καὶ τὴν Ἑλληνικὴ Γραφή). Τὸ δεύτερο στοιχεῖο, ποὺ κάνει τὸ σημερινὸ κράτος Ἑλλὰς ἑλληνικώτερο ἀπὸ ὅλα τὰ ἄλλα κράτη τοῦ Κόσμου, εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι γεωγραφικὰ καλύπτει (πάντως ὄχι πλήρως) τὸν χῶρο ὅπου γεννήθηκε, ἀναπτύχθηκε καὶ ἀνδρώθηκε ὁ Ἑλληνικὸς τρόπος θεωρήσεως τῆς ζωῆς καὶ τοῦ Κόσμου, ἡ Ἑλληνικότητα, ἡ μοναδικὴ καὶ γνήσια αὐτὴ μητέρα τοῦ σημερινοῦ Παγκόσμιου Πολιτισμοῦ. Πράγματι καὶ ἡ πανάρχαια κοιτίδα γλώσσας καὶ πολιτισμοῦ (Ὄλυμπος, Δελφοί, Δωδώνη, Μυκῆναι, Ὀλυμπία, Κυκλάδες, Κρήτη, Λῆμνος) καὶ ἡ ἀναγέννηση τῆς Κλασσικῆς Ἐποχῆς (Ἀθῆναι, Σπάρτη, Θῆβαι, Δῖον) εἶχαν ὡς γεωγραφικὸ ἐπίκεντρό τους (ἐν πολλοῖς) τόπους, οἱ ὁποῖοι συμπεριλαμβάνονται μέσα στὰ ἐδάφη τοῦ σημερινοῦ κράτους Ἑλλάς. * * * Πόση ἱστορική, πολιτικὴ καὶ πολιτιστικὴ ἀξία ἔχουν πράγματι τὰ δύο αὐτὰ ἑλληνικὰ στοιχεῖα τοῦ κράτους μας, ἡ μοναδικὴ γλῶσσα του καὶ ἡ μοναδικὴ φύση του; Κατηγορηματικὰ καὶ χωρὶς κανένα ἐνδοιασμὸ ἀπαντοῦμε: Μέγιστη. Ὁ πολιτισμὸς εἶναι γέννημα τῆς