ΔΑΥΛΟΣ/193, Ἰανουάριος 1998 11921 γλώσσας· καὶ ἡ γλῶσσα εἶναι γέννημα τῆς φύσεως. Ἡ μοναδικὴ Ἑλλη- νικὴ Φύση ἦταν ἡ μήτρα ποὺ ἐκυοφόρησε τὴν μοναδικὴ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα. Καὶ ἡ μοναδικὴ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα εἶναι ἡ μητέρα-τροφὸς ὅλων τῶν γλωσσῶν. Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἀμφιβάλλῃ γιὰ τὴν ἀπόλυτη ἀλήθεια τῆς ἰσό- τητας Γλῶσσα=Πολιτισμός. (Ὁ «Δαυλὸς» στὰ 16 χρόνια ποὺ κυκλο- φορεῖ ἔχει προσκομίσει συντριπτικὲς ἀποδείξεις τῆς ἰσότητας αὐτῆς εὑρισκόμενες στὴν διάθεση παντὸς ἐνδιαφερομένου). Ὅπως καὶ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἀμφιβάλλῃ, ὅτι ὁλόκληρος ὁ σημερινὸς Παγκόσμιος Πο- λιτισμὸς (Ἐπιστήμη, Θεωρία, Λογική, Μαθηματικά, Τεχνολογία, Φι- λοσοφία, Δημοκρατία...) ἐπήγασε καὶ ἀπέρρευσε μόνον ἀπὸ τὴν πνευ- ματικὴ πηγή, ποὺ ὀνομάζεται Ἑλληνικότητα. * * * Τίθεται ἕνα κρισιμώτατο ζητούμενο: Ποιός εἶναι ὁ ρόλος τῶν κατοίκων τῶν Ἁγίων αὐτῶν Τόπων τῆς ἀνθρωπότητος (διότι ὁ ἑλληνικὸς χῶρος εἶναι οἱ πραγματικοὶ «Ἅγι- οι Τόποι»), ποὺ ὀνομάζονται Ἑλληνικὸ Κράτος· καὶ –ἀπὸ ἄλλη σκο- πιὰ– ποιά μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ στάση τῶν ἐκτὸς Ἑλληνικοῦ Κράτους κα- τοικούντων ἀνθρώπων, ἐκείνων ποὺ ὀφείλουν τὸ γεγονὸς τοῦ ἐξαν- θρωπισμοῦ τους ἀποκλειστικὰ σ’ ὅ,τι ἔλαβαν ἀπὸ τὴν Ἑλληνικότητα; Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς προεδρίας του ὁ «πλανητάρχης» Γεώργιος Μποὺς εἶχε δηλώσει ἐπὶ λέξει σὲ μία ἐπίσκεψή του στὴν Ἀθήνα: «Ἐγγυῶμαι προσωπικὰ τὴν ἱερότητα τῶν ἑλληνικῶν συνόρων».Χωρὶς κίνδυνο παρεξηγήσεως –ἡ πλήρης ἀποστασιοποίηση τοῦ «Δαυλοῦ» ἀπὸ ὅλες ἀνεξαιρέτως τὶς ἐξουσιαστικὲς ἑστίες δυνάμεως εἶναι πασί- γνωστη– λέμε: Ναί, ἡ ἱερότητα τοῦ Ἑλληνικοῦ ἐδάφους,αὐτὸ εἶναι τὸ ἕνα ζητούμενο. Καὶ προσθέτομε καὶ τὸ δεύτερο: Ἡ ἱερότητα τῆς Ἑλλη- νικῆς Γλώσσας.Ἐὰν ἡ ἱερότητα τῶν δύο αὐτῶν γιγαντιαίων ἀξιῶν ἐξασφαλισθῇ (ἀπὸ ἐμᾶς, τοὺς κατοίκους τοῦ κράτους αὐτοῦ, τοὺς ἔχο- ντες ὡς μητρική μας γλῶσσα τὴν Ἑλληνική, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ὁλόκληρη τὴν ὑπόλοιπη ἀνθρωπότητα, τὴν ὀφείλουσα τὰ πάντα στὴν πνευμα- τικὴ καρποφορία τῆς Ἑλληνικῆς Φύσεως καὶ τὸν πολιτιστικὸ πακτωλὸ τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας), τότε καὶ τὸ μέλλον καὶ ἡ εὐδαιμονία τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους θὰ εἶναι ἐξασφαλισμένα. Δ.I.Λ.