H ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ ΗΜΩΝ λθ. Ἠσαΐας Ἠσαΐας, ὁ χορευταρᾶς. Μέγας προπάτοράς «μας» καὶ βέβαια «προφήτης» «μας». Οἱ προφῆτες, βλέπετε, τότε στὴν χώρα τῶν περιουσίων ἦταν, ὅπως εἶναι σήμερα στὴν Ἑλλάδα οἱ πρόεδροι. Φώναζες στοὺς δρόμους τῆς Ἱερουσαλήμ, «προφήτη», καὶ γυρνάγανε καμμιὰ εἰκοσαριά. Ἔτσι ἦταν τότε τὰ πράγματα. Βέβαια εἴχαμε καὶ τοὺς πρωτοκλασσάτους, γιατὶ δὲν μπορεῖ νὰ εἴμαστε ὅλοι ἴσα καὶ ὅμοια, ἀνάμεσα στοὺς ὁποίους φιγουράρει καὶ ὁ θαυμαστός μας προφήτης-προπάτορας, ὁ Ἠσαΐας ὁ νταχτιρντί, σὲ μετάφραση ὁ ὀρχηστής, ποὺ κοσμεῖ μὲ τὴν παρουσία του τὸ ἱερό μας βιβλίο. Καὶ μᾶς διηγεῖται πολλὰ ὁ προπάτοράς μας. Μᾶς μιλάει γιὰ μία ἐποχή, ποὺ ὁ Γιαχβέ, ὁ δικός μας ὁ θεός, τὰ εἶχε τσουγκρισμένα μὲ τοὺς ἐκλεκτούς του. Καὶ ξεσπάει: «Πῶς ἡ πιστὴ πόλις κατεστάθη πόρνη!» (Ἠσαΐας α´ 21). Κύττα νὰ δῇς, προχωρημένη διαπίστωση ὁ Γιαχβέ. Καὶ συνεχίζει μὲ τὴν γνωστὴ πιὰ σὲ ὅλους μας καταστροφολογία: «Εἴσελθε εἰς τὸν βράχον καὶ κρύφθητι εἰς τὸ χῶμα, διὰ τὸν φόβον τοῦ Κυρίου καὶ διὰ τὴν δόξαν τῆς μεγαλειότητος αὐτοῦ. Οἱ ὑπερήφανοι ὀφθαλμοὶ τοῦ ἀνθρώπου θέλουσι ταπεινωθῆ, καὶ ἡ ἔπαρσις τῶν ἀνθρώπων θέλει ὑποκύψει. Μόνος δὲ ὁ Κύριος θέλει ὑψωθῆ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ. Διότι ἡμέρα Κυρίου τῶν δυνάμεων θέλει ἐπέλθει ἐπὶ πάντα ἀλαζόνα καὶ ὑπερήφανον, καὶ ἐπὶ πάντα ὑψωμένον. Καὶ θέλει ταπεινωθῆ. Καὶ ἐπὶ πάσας τὰς κέδρους τοῦ Λιβάνου, τὰς ὑψηλὰς καὶ ἐπηρμένας, καὶ ἐπὶ πάσας τὰς δρῦς τῆς Βασάν, καὶ ἐπὶ πάντα τὰ ὑψηλὰ ὄρη, καὶ ἐπὶ πάντα τὰ ὑψωμένα βουνά, καὶ ἐπὶ πάντα πύργον ὑψηλόν, καὶ ἐπὶ πᾶν τεῖχος περιπεφραγμένον, καὶ ἐπὶ πάντα τὰ πλοῖα τῆς Θαρσείς, καὶ ἐπὶ πάντα τὰ ἡδονικὰ θεάματα. Καὶ τὸ ὕψος τοῦ ἀνθρώπου θέλει ὑποκύψει. Καὶ ἡ ἔπαρσις τῶν ἀνθρώπων θέλει ταπεινωθῆ. Μόνον δὲ ὁ Κύριος θέλει ὑψωθῆ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ. Καὶ τὰ εἴδωλα θέλουσιν ὁλοκλήρως καταστραφῆ. Καὶ αὐτοὶ θέλουσιν εἰσέλθει εἰς τὰ σπήλαια τῶν βράχων καὶ εἰς τὰς τρύπας τῆς γῆς. Διὰ τὸν φόβον τοῦ Κυρίου καὶ διὰ τὴν δόξαν τῆς μεγαλειότητος αὐτοῦ. Ὅταν ἐγερθῇ, διὰ νὰ κλονίσῃ τὴν γῆν» (Ἠσαΐας β´ 10-21). Εἶναι πράγματι φοβερὸ τὸ τί ἀπωθημένα ἔχει αὐτὸς ὁ Θεός. Φαντασθῆτε δέ, ἂν ἕνας θεὸς φέρεται ἔτσι, τί θὰ πρέπει νὰ εἶναι οἱ ἄνθρωποι, ποὺ ἐφαρμόζουν τὸν λόγο του. Ἀφήστε, ποὺ τώρα τελευταῖα ὅλο καὶ περισσότερο μοῦ περνάει ἀπ’ τὸ μυαλό μου ἡ ὑποψία, ὅτι ὁ Γιαχβὲ δὲν πρέπει νὰ ἦταν καὶ κανένας γίγαντας. Γιατὶ ἀλλιῶς δὲν ἐξηγεῖται αὐτὸς ὁ παροξυσμός, ποὺ ἔχει μὲ τὰ ὕψη. Θὰ κόψω καὶ τὰ ὅρη, θὰ κόψω καὶ τοὺς πύργους, νὰ καὶ τὰ ψηλὰ τὰ δέντρα, θὰ ὑποκύψῃ τὸ ὕψος τοῦ ἀνθρώπου. Μᾶλλον ἀπωθημένα εἶχε ὁ Γιαχβεδούλης κατὰ τὸν συμπατριώτη του τὸν Φρόυντ. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἐπέτρεψε ποτὲ στοὺς περιούσιους νὰ ἀνακαλύψουν τὴν καλαθόσφαιρα. Γιατί, ὡς γνωστόν,