ΕΘΝΙΚΑ Ὁ Δίας, τὸ Ἀλφάβητο καὶ ἡ «μὴ εἰδικὴ» Ὑπάρχει κάποια κυρία ὀνόματι Γλυκατζῆ-Ἀρβελέρ, ἡ ὁποία ἐδῶ καὶ ἀρκετὰ χρόνια ἔχει, φαίνεται, ἀναλάβει ἢ τῆς ἔχουν ἀναθέσει τὸ «κοπυράιτ» τῆς ἔγκριτης γνώμης, τῆς αὐθεντίας σὲ θέματα Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ ἢ καὶ ἐνίοτε τὴν ἐκπροσώπηση ἀκόμα τῆς χώρας μας σὲ συνέδρια καὶ ἄλλα γεγονότα πολιτιστικοῦ ἐνδιαφέροντος. Πρόσφατα ἔπεσε στὰ χέρια μου καὶ ἕνα βιβλίο μὲ τίτλο «Ἡ ἁρπαγὴ τῆς Εὐρώπης» (σὲ ἄψογο μονοτονικό), ποὺ θέμα εἶχε μία συζήτηση στρογγυλῆς τραπέζης μὲ ἀφορμὴ τὰ βραβεῖα «Γυναῖκες τῆς Εὐρώπης». Ἀφοῦ προλογίζει ἡ κυρία Μαριάννα Βαρδινογιάννη, ἔρχεται ἡ κυρία Ἀρβελὲρ μὲ τὸν τίτλο τῆς πρυτάνεως καὶ προέδρου τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Εὐρώπης ἀλλὰ καὶ τοῦ ἀντεπιστέλλοντος μέλους τῆς Βρεταννικῆς Ἀκαδημίας, γιὰ νὰ πῇ στὴν εἰσαγωγὴ τοῦ βιβλίου τὰ ἑξῆς καταπληκτικὰ μεταξὺ ἄλλων: «Ἔτσι σὰν θρυλικὴ πραγματικότητα τείνουν σήμερα οἱ ἐρευνητὲς νὰ ἀναλύσουν τὸν μύθο τῆς ἁρπαγῆς τῆς Εὐρώπης. Ἀναμφισβήτητα τὸ περιεχόμενό του σχετίζεται μὲ τὴν ἀπαρχὴ τοῦ ἱστορικοῦ βίου τῆς γῆς, τῆς ἠπείρου ποὺ πῆρε τὸ ὄνομα τῆς ὄμορφης Φοίνισσας πριγκιποπούλας. Ὁ μύθος βέβαια θέλει τὴν Εὐρώπη νύμφη θεϊκή, ποὺ τόλμησε τὴν ἀποκοτιὰ νὰ χαριεντιστῇ μὲ τὸν ταυρόμορφο Δία. Ὁ χρυσόξανθος ταῦρος (λευκὸ τὸν λέει μία παραλλαγὴ τοῦ μύθου) πλησίασε τὴν Εὐρώπη στὰ μακρυνὰ ἀκρογιάλια τῆς πατρίδας της (τῆς ἀσιατικῆς Φοινίκης), τὴν ξεχώρισε ἀπὸ τὶς συνομήλικες φίλες στὸ παιχνίδι καὶ φουριόζος, καλπάζοντας πάνω ἀπὸ θάλασσες καὶ πελάγη, τὴν ἔφερε γιὰ πάντα πιὰ στὴν δική του πατρίδα, στὴν Κρήτη, ποὺ τὸ ἄντρο της ἔκρυψε τὸν νεογέννητο Δία ἀπὸ τὴν μῆνι τοῦ Κρόνου. Φανερὸ λοιπόν, παρόλο κρυμμένο, τὸ νόημα τοῦ μύθου, ποὺ φέρνει ἀντιμέτωπο ἕναν Ἕλληνα θεὸ μὲ τὸν φοινικικὸ κόσμο. Ἴσως ἡ ἁρπαγὴ αὐτὴ νὰ μνημονεύῃ μὲ τὸν τρόπο της μία πρώτη ἑλληνικὴ νίκη κατὰ τῆς Ἀσίας, καὶ πάλι μὲ πλάγια μέσα νὰ ὑπογραμμίζῃ, ὅτι οἱ Ἕλληνες πῆραν ἔτσι (κατέκτησαν καὶ ἅρπαξαν) τὸ καλύτερο δεῖγμα τοῦ Φοινικικοῦ Πολιτισμοῦ! Ἴσως θά ’ταν πολὺ ὑπερβολικὸ νὰ συνδέσω καὶ νὰ θυμίσω ἐδῶ τὴν ἱστορικὰ ἀποδεδειγμένη φοινικικὴ καταγωγὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου...». Εὖγε, κυρία Ἀρβελέρ. Ἴσως ἦρθε ἡ ὥρα νὰ σᾶς στήσουμε κι ἐσᾶς μνημεῖο, καὶ μᾶλλον στὴν Θεσσαλονίκη, ἐκεῖ κοντὰ στὸ πρόσφατα ἀνεγερθὲν πρὸς τιμὴν τοῦ Ὁλοκαυτώματος. Καὶ δὲν ὑπονοοῦμε βέβαια κάποια σχέση τῆς κυρίας μὲ τέτοια κέντρα, ἁπλῶς λέμε, ὅτι θὰ ὑπάρχῃ χῶρος ἐκεῖ κοντά, μιᾶς καὶ κάναμε τὴν ἀρχὴ ἀφ’ ἑνός, καὶ ἀφ’ ἑτέρου λόγῳ τοῦ βυζαντινοῦ παρελθόντος τῆς κυρίας Ἀρβελέρ. [Καὶ νὰ μὴν ξεχάσουμε, σὲ κάποια γωνία, μιᾶς καὶ ἀρχίσαμε, ὅπως εἴπαμε, νὰ βάλουμε καὶ τὸ ἐκλεκτὸ τέκνον τῆς Ἑλληνικῆς ἀρχαιολογίας, τὸν ἀξιότιμο καθηγητὴ κύριο I. Σακελλαράκη. Βέβαια τίποτα δὲν ἀποκλείει, ἂν ὁ κύριος καθηγητὴς ἔγραφε τὸν μύθο τῆς Εὐρώπης, νὰ εὕρισκε καὶ καμμιὰ ἀνθρωποθυσία ἐνδιάμεσα, ἔτσι γιὰ νὰ ἔχῃ καὶ δράκο τὸ παραμύθι. Γι’ αὐτὸ εὖγε, κυρία Ἀρβελέρ. Ἂν μή τι ἄλλο, τὴν γλυτώσαμε τὴν ἀνθρωποθυσία τῆς