ΓΕΩΡΓΙΟΣΤΕΩΡΙΤΑΛΑΣ Ἢ ἀτέλεια τῶν Σημιτικῶν γραφῶν ΕΙΣΑΓΩΓΗ “Ἡ ἀτέλεια τῶν σημιτικῶνί) γραφῶν εἶναι μεγάλη γιὰ δύο κυρίως λόγους: α) ̓Αποτελοῦνται μόνον ἀπὸ σύμφωνα. Τὰ φωνήεντα ἀπουσιάζουν, καὶ πρέπει ὁ ἀναγνώστης νὰ τὰ τοποθετῇ ὁ ἴδιος. Ἔτσι ἡ δημιουργουμένη συλλαδὴ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν Χρίσι του, τὶς γνώσεις του καὶ τὴν διαίσθησίἰ του. Λ.χ. ἡ λέξις Πλστ μπορεῖ νὰ διαόασθῇ μὲ πάρα πολλοὺς τρόπους: «Παλασάτα», «Πελεσέτε». «Πιλασέτο», «Πολισέτι» κ.ο.κ.. ἀφοῦ κάθε σύμφωνο μπορεῖ νὰ ἀχολουθῆται ἀπὸ ὁποιοδήποτε φωνῆεν (α.ε.ι,ο0). Στὴν οὐσία δὲν πρόκειται γιὰ ἀλφάθητο ἀλλὰ γιὰ συλλαδικὴ γραφή. ὅπου τὸ φωνῆεν τίθεται καθ ̓ ὑπόθεσιν. 0) Τὸ ἴδιο σύμόολο σὲ ἀρχετὲς περιπτώσεις σημαίνει διαφορετικοὺς ἵ ἤχους. Λ.χ. τὸ π εἶναι καὶ φ, τὸ χ εἶναι καὶ μᾳ, τὸ μ εἶναι καὶ γκ κ.λπ. Οπότε τὰ «Παλασάτα», «Πελασίτο» κ.λπ. μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ «Φαλασάτα», «Φελασίτο» κ.λπ. Γι ̓ αὐτὸ ἡ λέξις πλοτ διαδάσθηκε μὲ πάμπολλους τρόπους, ἕως ὅτου ἐπεκράτησε τὸ Φιλιστὶ -- Φιλισταῖοι. ̓Αλλὰ πλοτ εἶναι καὶ «Παλαιστὶν» ἢ «Φαλαιστὶν» - Παλαιστίνη. Ληλαδὴ ἣ ἴδια λέξις μπορεῖ νὰ σημαίνῃ λαὸ καὶ χώρα. ̓Αποτέλεσμα εἶναι ἡ σύγχυσις. Ὃ καθένας διαδάζει τὰ κείμενα κατὰ τὸν τρόποτου καὶ ἀποδίδει τὸ δικό του νόημα. Γι ̓ αὐτὸ καὶ ἡ μετάφρασις- ἑρμηνεία λ.χ. τῆς “Ἑδραϊκῆς Βίδλου ἀπὸ τὴν ἀραμαϊκὴ ἢ τὴν ἑδραϊκὴ εἶναι ἐγχείρη! μα δυσχερὲς καὶ τὸ ἀποτέλεσμα πάντοτε ἀδέθαιο. "Ετσι ὁ Καπια! 14|1δ ̓1. καθηγητὴς στὸ πανεπιστήμιο τῆς Βηρυττοῦ, μὲ τὸ ἔργο του «76 ΒΙίδίο εαητὸ [γομι Αγαθία» (1985) ἕ ἑρμηνεύοντας τὰ τοπωνύμια τῆς Βίόλου μὲ τὸν δικό του τρόπο, «ἀπέδειξε», ὅτι τὰ γεγονότα, στὰ ὁποῖα ἀναφέρεται. διαδραματίζονται ὄχι στὴν Παλαιστίνη ἀλλὰ στὴν δυτικὴ ̓Αραδία. στὰ παράλια ὄχι τῆς Μεσογείου ἀλλὰ τῆς Ἐρυθρᾶς"! Ο ΜΑΣΟΡΙΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΑΒΙΣΜΟΣ Ὅ συλλαθισμὸς τῆς Βίόλου ἔγινε κατὰ τὴν «μασοριτικῆ», παράδοσι. ἣ Ὅμως οἱ μασορίτες λόγιοι ἀνακατεσκεύασαν τὴν ἑοραϊκή. ἡ ὁποία εἶχε παύσει ἀπὸ πολλοὺς αἰῶνες νὰ ὁμιλῆται. Λ.χ. τὸ Νγκμπ τὸ πρόφεραν «Νεγκὲμπ» (ἡ γνωστὴ ἔρημος τοῦ ἸΙσραήλ. ἐνῷ οἱ ”Αραυες τὴν ὀνομάζουν «Ναγκάμπ»). ο Ὁ γενάρχης τῶν Σημιτῶν γράφεται Σμ καὶ μπορεῖ νὰ διαδασθῆ «Σὴμ» ἀλλὰ καὶ «Σάμ», «Σέμ», «Σὸμ» ἢ καὶ «Σάμι», «Σέμο», «Σόμα» κ.λπ. 5 φνκ εἶναι «Φοινίκη» ἢ «Φανίκα» ἢ «Φενίκια». «Τὸ ρμι διαοάζεται ὡς « ̓Αρὰμ» (Συρία) ἢ «Αριαμάχ». ο Τὸ σρ μπορεῖ νὰ διαδασθῇ «Σοὺρ» (Ξ Τύρος) ἢ «Ζοὺρ» (μεγάλη ὄασις τῆς Χετζάζῃης). 9 ̓Ακόμη ἡ ὀνομασία φοτ, ποὺ διαδάσθηκχε ἀπὸ τοὺς μεταφραστὲς τῆς Βίδλου «Εὐφράτης». μπορεῖ νὰ εἶναι ὁ φοτ τῆς δυτ. ̓Αραθίας, ποὺ χύνεται στην Ἐρυθρὰ (σήμερα Οὐάντι ̓Αντάῃ). «Τὸ μος τῆς Βίόλου ἀναγνώσθη) κε «Ἰμερισοὺ» καὶ ταυτίσθη κε μὲ τὴν Λαμασκό, ἐνῷ μπορεῖ νὰ διαδασθῇ «Μαρασά», ὁπότε πρόκειται γιὰ περιοχὴ τῆς Χετζάζης, Τὸ συμπέρασμα εἶναι, ὅτι γιὰ τὰ ἀνθρωπωνύμια καὶ τὰ τοπωνύμια τῶν ση μιτικῶν γραφῶν δὲν μποροῦμε νὰ ὁασιξώμαστε στὶς ἀποδόσεις τῶν μεταφραστῶν, ἀφοῦ ὑπάρχουν καὶ ἄλλες δυνατὲς ἀναγνώσεις. Αὐτὸ προφανῶς ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν Βίδλο, τῆς