ὌἜκθεση γιὰ τὴν ἑλληνικὴ γραφὴ ἀγνοεῖ ἐντελῶς τὰ νέα δεδομένα Στὸ ̓Επιγραφικὸ Μουσεῖο ̓Αθηνῶν (Τοσίτσα 1) λειτουργεῖ ἀπὸ τὸν περασμένο Νοέμόριο ἔκθεση ὑπὸ τὸν τίτλο « ̓Α πὸ τὸ Α ἕως τὸ Ω. Ἢ ἑλληνικὴ γραφὴ ἀπὸ τὶς ἀπαρχὲς ἕως τὴν τυπογραφίω». Ἢ ἐν λόγῳ παρουσίαση ὠργανώθηχε ἀπὸ ὑπαλλήλους τῆς Μεταφραστικῆς Ὕπηρεσίας τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐπιτροπῆς (τῶν ὁποίων τὰ ὀνόματα ὡστόσο δὲν μνημονεύονται στὴν ἐπίσημη ἀνακοίνωση). Ἐνεχαινιάσθη στὶς 26/5/94 στὸ Λουξειιδοῦργο καὶ κατόπιν μεταφέρθηχε στὴ Γαλλία. Στὴν ̓Αθήνα θὰ διαρχέσῃ ὗ ἕως τὸ τέλος Φεορουαρίου. Τὸ περιεχόμενο τῆς ἐχθέσεως εἶναι ἕνας μικρὸς ἀριθμὸς πετασμάτων τοποθετημένων στοὺς διαδρόμους τῆς πρώτης αἴθουσας τοῦ Μουσείου. στὰ ὁποῖα οἱ ὀργανωτὲς ἔχουν ἀναρτήσει ἔντυπα μὲ σχέδια καὶ κείμενα. ποὺ κάνουν λόγο γιὰ τὴν ἐξελιχτικὴ πορεία τῆς γραφῆς στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο ἀλλὰ καὶ πέριξ αὐτοῦ. ̓Ιδιαίτερο ἐνδιαφέρον παρουσιάζουν οἱ ἕξι πρῶτοι πίνακες ποὺ ἀναφέρονται στὴν «προϊστορία». τὴν πρώιμη ἱστορία καὶ τὴν φύση τῆς ἑλληνικῆς γραφῆς. ̓Απὸ μία ἁπλῆ ματιὰ σ ̓ αὐτοὺς καθίσταται φανερό, ὅτι σκοπὸς τῶν ὑπευθύνων τῆς ἐκθέσεως εἶναι ἀποχλειστικὰ ἡ συνέχιση τῆς ὑποστηρίξεως τῆς σαθρῆς θεωρίας περὶ «φοινικικοῦ ἀλφαθήτου» καὶ προτεραιότητος τῶν ἀνατολικῶν λαῶν στὴν ἀνακάλυψη καὶ χρήση τῆς γραφῆς. Ἡ προπαγάνδα ὃ ξεχινᾷ ἀπὸ τὸν πρῶτο κιόλας πίνακα τῆς παρουσιάσεως. ὅπου παρατίθεται τὸ γνωστὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸν «Φαἴδρο» τοῦ Πλάτωνος (Ζ 74). στὸ ὁποῖο ὁ Σωκράτης μυθολογῶντας ὁμιλεῖ περὶ τῆς ἀνακαλύψεως τῆς γραφῆς ἀπὸ τὸν Αἰγύπτιο θεὸ-πουλὶ Θεῦθ. Πρόκειται γιὰ παραμύθι ποὺ χρησιμοποιοῦν ὡς «ἐπιχείρημα» ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς ἰθύνοντες τῆς ἐκθέσεως χαὶ οἱ «φωστῆρες» τοῦ Παιδαγωγικοῦ Ινστιτούτου σὲ σχολικὸ οιολίο. καὶ συγκεκριμένα στὸ «Ανθολόγιο Αρχαίων Ελλήνων Συγγραφέων» γιὰ τὴ Γ ́ Λυκείου. Στὸν ἀμέσως ἑπόμενο πίνακα μὲ τίτλο «Προαλφαθητικοὶ Γρίφοι» παρουσιάζεται ἡ γνωστὴ Πινακίδα τοῦ Λισπηλιοῦ ὡς τὸ «ἀρχαιότερο δεῖγμα γραφῆς τῆς Εὐρώπης -- όη χιλιετία π.Χ.» μὲ τὴν -- ἀπαραίτητη. ὡς φαίνεται -- ὑποσημείωση (κατὰ λέξιν): «Μέχρι τὴν ἐπίσημὴ δημοσίευσὴ τοῦ εὑρήματος ἀπὸ τὸν ἀνασκαφέα οἱ ἀπόψεις γιὰ τὸν πραγματικὸ χαρακτῆρα του πρέπει νὰ διατηπώνωνται μὲ ἐπιφύλαξη». Οἱ ἴδιοι ὅμως οἱ ἐκθέτες χωρὶς καμμία ἐπιφύλαξη καὶ ἀντιφάσκοντας στὰ παραπάνω μᾶς πληροφοροῦν στὸ κάτω μέρος τοῦ ἰδίου πίνακος, ὅτι: «Στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο ἡ γραφὴ ἐμφανίζεται σχετικἁ ἀργά, στὶς ἀρχὲς τῆς Β ́ χιλιετίας π.Χ.». (Κι ἃς μὴν ἀναφερθοῦμε στὰ εὑρήματα τοῦ ἀρχαιολόγου κ. Σάμψων, ἀπὸ τὰ ὁποῖα καθίσταται θεθαία ἡ χρήση ἀλφαθητικῶν στοιχείων στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο ἀπὸ τὸ 6.000 π.Χ.. τὰ ὁποῖα οἱ διοργανωτὲς τῆς ἐκθέσεως ἀγνοοῦν παντελῶς). Στὸν δεύτερο πίνακα μὲ τίτλο «Πρωτοελληνικὲς Γοαφὲς» παρουσιάζονται ἡ Γραμμικὴ Β ́. ἡ Πινακίδα τῆς Πύλου, τὸ Κυπριακὸ Συλλαθάριο καὶ ἡ πινακίδα τοῦ Ἰδαλίου. Ἢ διαστρέύλωση τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας συνεχίζεται καὶ κορυφώνεται στὸν ὑπὸ τὸν τίτλο «Φοινικήια Γοάμματα» τρίτο πίνακα, ὅπου πληροφορούμεθα. ὅτι: «Ενα νέο εἶδος γραφῆς ἐμφανίζεται στὸν Ελλαδικὸ χώρο: τὸ ἀλφάδητο. Τὰ πρῶτα εὑρήματα χρονολογοῦνται στὸν δο αἰῶνα π.Χ.». Στὴ συνέχεια τοῦ κειμένου ἀναφέρεται: «ἡ προσθήκη τῶν φωνηέντων ἀπὸ τοὺς "Έλληνες θεωρεῖται μεγάλη καινοτομία»! Φρονοῦμε, ὅτι κάθε σχόλιο γι ̓ αὐτὸ τὸ ἀντιεπιστημονικὸ παραλήρη μα περιττεύει, καθ ̓ ὅσον μάλιστα ἡ ἐξέλιξη τῆς ἔρευνας καὶ τὰ πρόσφατα ἀρχαιολογιχὰ εὑρήματα τὰ σχετικὰ μὲ τὴν ἑλληνικὴ γραφὴ καὶ τὰ συμπεράσματα ποὺ προχύπτουν ἀπ ̓ αὐτὰ ἀρκοῦν. γιὰ νὰ δάλουν στὴν θέση τους τοὺς ἀνωνύμους χι ἐπωνύμους προπαγανδιστὲς τοῦ Φοινικισμοῦ. Σημειωθήτω ἐ ἐν κατακλεῖδι. ὅτι ἢ διεύθυνση τοῦ Μουσείου δὲν ἐπέτρεψε τὴν φωτογράφιση τῶν πινάκων μὲ τὸ πρόσχημα τῆς μὴ ὑπάρξεως πρὸς αὐτὴν ἐξουσιοδοτήσεως ἀπὸ τοὺς ὕπευθύνους τῆς ἐκθέσεως. Μάριος Μαμανέας