ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΙΑ ΤΟΥ «Δ» ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΜΑΞΙΜΟΥ ̓Ανδρόνικος Γ ́ μάσει καὶ τῆς Γιολάνδας τὰ πλούτη: Τῆς Γιολάνδας. τῆς συζύγου τοῦ ̓Ανδρόνικου Β! Καὶ τόσο σχληρὴ φανερώθηκε αὐτή. τόσο αἰσχρὴ ἡ στάση τῆς. καὶ πρὸς τὸν ἄνδρα της. καὶ πρὸς τὴ χώρα. Μὰ οἱ ἄνθρωποι ξεχνοῦν. Ξεχνοῦν. Θέλημα θεῖο; Ἴσως. Τὸ ταξίδι μαχρυνό. Κουραστικό. Καὶ ἀρρώστησε ἡ νύμφη. Καὶ ἀναθλήθηκε ὁ γάμος. "Οσο γιὰ τὸν νυμφίο. τὸν συμοασιλέα ̓Ανδρόνικο. αὐτὸς καὶ οἱ φίλοι του. ἂς ξαναειπωθῇ. τὴν δασιλεία ποθοῦσαν. Τὸν θρόνο. Καὶ ξανάρχισε ὁ ἔγγονος τὸν πάππο νὰ πολεμᾷ. ἐνῷ ὁ θάνατος εἶχε ἀγκαλιάσει τὴν Προύσα. τὴν Ἑακουστὴ πόλη τῆς Βιθυνίας. Τέλος τὴν ἴδια χρονιὰ --1326-- θρέθηχε στὴν κατοχή τῶν ̓Οσμανιδῶν. τοῦ Οὐρχάν. Καὶ εἶχε ρίξει αὐτὸς τὰ δίχτυα του στὶς ἄλλες δυὸ μεγάλες πόλεις τῆς Βιθυνίας. Στὴ Νίκαια καὶ τὴ Νικομήδεια. ̓Απὸ τὴν καρπερὴ καὶ τόσο ἐκτισμένη Μικρά ̓Ασία μονάχα ἡ Βιθυνία εἶχε μείνει στὴν αὐτοχρατορία καὶ ἡ πόλις Φιλαδέλφεια. ̓Αντιμέτωποι λοιπὸν καὶ πάλι πάππος καὶ ἔγγονος. Καὶ ἦρθε ἡ ὥρα. ποὺ ὁ ἄλλοτε νέος μὲ τὸν ἀμέριμνο καὶ ἄσωτο δίο καὶ στασιαστὴς ̓Ανδρόνιχος. νικητὴς μπῆκε στὴν πρωτεύουσα. Μόνος κυρίαρχος τῆς αὐτοχρατοοίας. Εἶναι ὁ ̓Ανδρόνικος Γ Παλαιολόγος -13281341. Τώρα. ἂν ρίξουμε μιὰ ματιὰ στὸ παλάτι. θὰ δοῦμε τὴν αὐτοχράτειρα. τὴν "Αννα τῆς Σα6οΐας, νὰ μὴ συναναστρέφεται παρὰ μὲ τοὺς ̓Ιταλοὺς καὶ ̓Ιταλίδες. ποὺ τὴν εἶχαν ἀκολουθήσει ἀπὸ τὴν πατρίδα της. ̓Επὶ πλέον στενὲς οἱ σχέσεις της μὲ τοὺς Γενουάτες τοὺς ἐγκαταστημένους στὸν Γαλατᾶ, ποὺ τοὺς μισοῦσαν οἱ ντόπιοι. Ὡς αὐτοκράτειρα τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοχκρατορίας ὤφειλε νὰ δεχθῇ τὴν Ορθοδοξία. Μὰ δὲν ἄργησε νὰ γίνῃ ἀντιληπτό. τὴν δέχθηκε. ἐπειδὴ ὤφειλε νὰ τὴν δεχθῇ. Καὶ ἰδιαίτερα ἦταν ἐνοχλητικὸ τὸ ὅτι μὲ σεθασμὸ ἀνέφερε πάντα τὸ ὄνομα τοῦ πάπα. Καὶ δεδομένου ὅτι δὲν ἐνδιαφερόταν γιὰ ζητήματα τῆς χώρας. καὶ παντελῶς τῆς ἔλειπε ἡ μόρφωση, καὶ ἀνίχανη σοθαρὰ νὰ σκεφθῇ, ἑπόμενο νὰ νοιώθῃ μετατοπισμένη. "Ηταν Ἔτος 1326, μήνας Φεθρουάριος. οἱ κάτοιχοι τῆς Κωνσταντινουπόλεως ὄρθιοι ὧρες τώρα τὴ νύμφη περίμεναν. αὐτοκράτειρά τους θὰ γινόταν. θά παντρευόταν μὲ τὸν ̓Ανδρόνικο. Τὸν ̓Ανδρόνικο. Τὸν ἔγγονο τοῦ αὐτοκράτορα ̓Ανδρόνιχου Β ́. Εἶχε στασιάσει ὁ ἔγγονος. τὴ δασιλεία ποθοῦσε. τὸ ἀνώτατο ἀξίωμα. Εἶχε λοιπὸν καταφύγει στὴν ̓Αδριανούπολη καὶ πολεμοῦσε τὸν πάππο μὲ ὄοηθοὺς καὶ τοὺς Βουλγάρους. Τὴν ἀδελφή του μάλιστα σύζυγο εἶχε δώσει στὸν ἡγεμόνα τους, καὶ ἐκτάσεις ἔταξε ουζαντινές. Μὰ καὶ ὁ πάππος τὸν θρόνο του σχέφθηχε ὁπωσδήποτε νὰ τὸν χρατήσῃ. νὰ μὴν νικηθῇ ὅπωσδήποτε ἀπὸ τὸν ἔγγονο. Καὶ εἶχε καλέσει τοὺς Σέρθους νὰ δοηθοῦν. νὰ ἀντιμάχωνται τὸν ἔγγονο ̓Ανδρόνικο. Τέλος ἀστροφεγγιά! Ὃ αὐτοχράτορας ̓Ανδρόνικος Β ́ πρότεινε τὴ συμδασιλεία στὸν στασιαστή. γιὰ νὰ παύσῃ ἡ τόσο καταστρεπτικὴ γιὰ τὴ Χώρα διχόνοια. Καὶ μὲ λαμπρότητα ἔγινε ἡ στέψις τοῦ ἐγγόνου στὸ ναὸ τῆς Αγίας Σοφίας. καὶ ἄρχισε πιὰ ἡ δασιλικὴ αὐλὴ νύμφη ν ̓ ἀποζητᾷ γιὰ τὸν συμδασιλέα. Περίμεναν λοιπὸν οἱ κάτοιχοι τὴ νύμφη. ̓Απὸ τὴν Ιταλία θὰ ἐρχόταν. Εὐγενικὴ ἡ γενιά της. Ὃ θεῖος της. ὁ κόμης ̓Αμεδαῖος. τὸν συμδασιλέα τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας προτίμησε ἀπὸ ὅλους τοὺς ὑποψήφιους μνηστῆρες, ἀκόμα καὶ ἀπὸ τὸν θασιλέα τῆς Γαλλίας. Κι αὐτὸ δηλώνει δέδαια, ὅτι ἡ αὐτοχρατορία αἴγλη διατηροῦσε ἀκόμα. Καὶ περίμεναν οἱ κάτοικοι. Καλοσυνάτη ἡ ἡμέρα. Ὡστόσο μὲ διασύνη κατέθαιναν οἱ ἄνεμοι ἀπὸ τὴ Μαύρη Θάλασσα καὶ κουχούλωναν τὴν πρωτεύουσα καὶ τουρτούριζαν οἱ ἀναμένοντες. ἄνδρες- γυναῖκες. Μὰ καὶ τὸ χρύο ξέχασαν καὶ τὴν ὀρθοστασία, ὅταν ἔφθασε ἡ νύμφη. ὅταν εἶδαν τὶς ἀποσκευές της. Τί πλοῦτος! Τί πολυάριθμη ἡ ἀκολουθία τῆς καὶ μεγαλόπρεπη! Τί γραφικές, πρωτοθώρετες οἱ ἐνδυμασίες τους! Γνωστὸ δά. ὁ πλοῦτος. τὰ μεγαλεῖα πολὺ συγκινοῦσαν τοὺς Βυζαντινούς. Μὲ τὴν ἴδια εὐχαρίστηση δὲν εἶχαν θαυ-