ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

194ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 1998

Τυπωμένη σελίδα
σελ. 12072 συμπερασμένος
Φύλλο στό PDF
75 ἀπό 81
Πηγή κειμένου
OCR
Τεῦχος
δεῖτε τό τεῦχος
Τό PDF
Ἀνάγνωση PDF Λῆψις PDF

Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο

  1. Η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ — χωρίς ὄνομα στόν κατάλογο
    ἀρχή: σελ. 12072 συμπερασμένος · τέλος: ἄγνωστο · τχ. 194
  2. Η ιδεολογική αιτία της φυσικής καταστροφής — ΒΑΣΔΕΚΗΣ, ΣΤΑΥΡΟΣ
    ἀρχή: σελ. 12072 συμπερασμένος · τέλος: ἄγνωστο · τχ. 194

Κείμενο φύλλου

ΓΕΩΡΓΡΙΟΣ Κ.ΓΕΩΡΓΑΛΑΣ, ́Ἔρευνες Γύρω ἀπὸ τὸν "Όμηρο «Ὃ ποιητὴς οὗτος τὴν οἰκουμένην πᾶσαν πεπαίδευκεν» (Πλάτων): γι’ αὐτὸ καὶ «...εἶναι ὡραῖο νὰ εἶσαι ὁμηρίδης, ἔστω καὶ ὁ τελευταῖος» (Γκαῖτε). Δικαίως λοιπὸν διεχδικοῦν τὴν τιμὴν τῆς γεννήσεώς του πλεῖστες ἑλληνικὲς πόλεις, ἐπιπρατέστερες τῶν ὁποίων φέρονται ἡ Σμύρνη. ἡ Ρόδος καὶ ἡ Κολοφών. ἡ Σαλαμίς. ἡ Χίος. τὸ ” Αργος καὶ αἱ ̓Αθῆναι. Δὲν ἔλειψαν ἀσφαλῶς κι ἐκεῖνοι ποὺ εἶδαν τὸν Ὅμηρο ὡς «ἐπικίνδυνη ἱστορικὴν πηγὴ» καὶ τὰ ποιήματά του ὡς «ἔγκλημα ἐναντίον τῆς ἀνθρώπινης εὐφυΐας» -- χαρακτηρισμοὶ ποὺ οὐδόλως ἐμείωσαν τοῦ ποιητοῦ τὴν αἴγλη. Πολλὰ εἶναι τὰ ἐρωτηματικὰ σχετικὰ μὲ τὸ πρόσωπον καὶ τὰ Ἔπη τοῦ Ὁμήρου. ̓Αλήθεια ποιός εἶναι ὁ Ὅμηρος καὶ πότε ἔζησε; Ἢ ̓]λιὰς καὶ ἡ ̓Οδύσσεια ἀνήκουν στὸν ἴδιο ποιητή; Ποιά εἶναι ἡ ̓Ιθάκη καὶ ποιοί οἱ Φαίακες: Οἱ Λαιστρυγόνες καὶ οἱ Κύκλωπες. ἡ Κίρκη καὶ οἱ Σειρῆνες. ἡ Καλυψὼ κιλπ. ἀνήκουν στὴν σφαῖρα τῆς πραγματικότητος ἢ ἀποτελοῦν ἀποκυήματα τῆς φαντασίας τοῦ “Ὁμήρου; Στὰ ἐρωτήματα αὐτὰ καὶ σὲ πλεῖστα ἄλλα προσπαθεῖ νὰ δώσῃ ἀπάντησιν ὁ κ. Γ. Κ. Γεωργαλᾶς. ὁ συγγραφεὺς τοῦ θιθλίου. Ὅτι ὑπῆρξε ὁ “Ὅμηρος. δὲν χωρεῖ ἀιμιφιδολία: τὸ δεδαιώνει τὸ ἔργο του, ποὺ εἶναι προσωπικὸ ἄθλημά του. Τόσον ἡ ̓Ιλιὰς ὅσο καὶ ἡ ̓Οδύσσεια -- 15.537 καὶ 12.080 στίχοι ἀντίστοιχα -- ἀνήκουν στὸν ἴδιο ποιητή. ὅπως μαρτυροῦν τὸ ὕφος. Ἡ ἰδεολογικὴ αἰτία τῆς φυσικῆς καταστροφῆς Τὸ δένδρο τῆς οἰκολογικῆς καταστροφῆς συνεχῶς τρανώνγει. Θὰ ἦταν ἀφελὴς ὁ ἰσχυρισμός, ὅτι τὰ διεθνῆ καὶ τοπικὰ οἶκολογικὰ κινήματα συμδάλλουν σοδαρὰ στὸ μαρασμό του. Μᾶς λένε οἱ οἰκολόγοι, ὅτι ἡ αἰτία τῆς οἰκολογικῆς καταστροφῆς εἶναι ἡ ἀσέδεια τῶν ἀνθρώπων πρὸς τὴν φύση. Ἢ ἀσέὄεια δεδαίως εἶναι δεδομένη καὶ αὐτονόητη. Τὰ αἴτιά τῆς ὅμως δὲν ἐρεύνησαν ποτὲ σὲ θάθος τὰ οἰκολογικὰ κινήματα. Οἱ ἐξη γήσεις τοῦ τύπου: τὴν εὐθύνη φέρουν τὸ κεφάλαιο, τὰ οἴκονομικὰ συμφέροντα, ἡ ἔλλειψι σχετικῶν νομοθεσιῶν καὶ ὅλα τὰ παὀόμοια ἀποτελοῦν τοὐλάχιστον ἀφελεῖς μειωτισμοὺς καὶ ἀσυγχώρητους κοντοφθαλμισμούς. Δηλαδὴ ὅσοι δὲν ἔχουν λεφτὰ καὶ οἰκονομικὰ συμφέροντα, ὅλοι αὐτοὶ σέδονται τὴν φύση; Δηλαδὴ ---- κ».
πρωτογενές κείμενο, ὅπως ἀκριβῶς ἐξήχθη →