ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
194ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 1998
Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο
- Η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ — χωρίς ὄνομα στόν κατάλογο
- Η ιδεολογική αιτία της φυσικής καταστροφής — ΒΑΣΔΕΚΗΣ, ΣΤΑΥΡΟΣ
Κείμενο φύλλου
ΓΕΩΡΓΡΙΟΣ Κ.ΓΕΩΡΓΑΛΑΣ, ́Ἔρευνες Γύρω ἀπὸ τὸν "Όμηρο
«Ὃ ποιητὴς οὗτος τὴν οἰκουμένην πᾶσαν πεπαίδευκεν» (Πλάτων): γι’ αὐτὸ
καὶ «...εἶναι ὡραῖο νὰ εἶσαι ὁμηρίδης, ἔστω καὶ ὁ τελευταῖος» (Γκαῖτε). Δικαίως
λοιπὸν διεχδικοῦν τὴν τιμὴν τῆς γεννήσεώς του πλεῖστες ἑλληνικὲς πόλεις, ἐπιπρατέστερες
τῶν ὁποίων φέρονται ἡ Σμύρνη. ἡ Ρόδος καὶ ἡ Κολοφών. ἡ Σαλαμίς.
ἡ Χίος. τὸ ” Αργος καὶ αἱ ̓Αθῆναι. Δὲν ἔλειψαν ἀσφαλῶς κι ἐκεῖνοι ποὺ εἶδαν
τὸν Ὅμηρο ὡς «ἐπικίνδυνη ἱστορικὴν πηγὴ» καὶ τὰ ποιήματά του ὡς «ἔγκλημα
ἐναντίον τῆς ἀνθρώπινης εὐφυΐας» -- χαρακτηρισμοὶ ποὺ οὐδόλως ἐμείωσαν τοῦ
ποιητοῦ τὴν αἴγλη.
Πολλὰ εἶναι τὰ ἐρωτηματικὰ σχετικὰ μὲ τὸ πρόσωπον καὶ τὰ Ἔπη τοῦ Ὁμήρου.
̓Αλήθεια ποιός εἶναι ὁ Ὅμηρος καὶ πότε ἔζησε; Ἢ
̓]λιὰς καὶ ἡ ̓Οδύσσεια
ἀνήκουν στὸν ἴδιο ποιητή; Ποιά εἶναι ἡ ̓Ιθάκη καὶ ποιοί οἱ Φαίακες: Οἱ Λαιστρυγόνες
καὶ οἱ Κύκλωπες. ἡ Κίρκη καὶ οἱ Σειρῆνες. ἡ Καλυψὼ κιλπ. ἀνήκουν
στὴν σφαῖρα τῆς πραγματικότητος ἢ ἀποτελοῦν ἀποκυήματα τῆς φαντασίας τοῦ
“Ὁμήρου; Στὰ ἐρωτήματα αὐτὰ καὶ σὲ πλεῖστα ἄλλα προσπαθεῖ νὰ δώσῃ ἀπάντησιν
ὁ κ. Γ. Κ. Γεωργαλᾶς. ὁ συγγραφεὺς τοῦ θιθλίου.
Ὅτι ὑπῆρξε ὁ “Ὅμηρος. δὲν χωρεῖ ἀιμιφιδολία: τὸ δεδαιώνει τὸ ἔργο του, ποὺ
εἶναι προσωπικὸ ἄθλημά του. Τόσον ἡ ̓Ιλιὰς ὅσο καὶ ἡ ̓Οδύσσεια -- 15.537 καὶ
12.080 στίχοι ἀντίστοιχα -- ἀνήκουν στὸν ἴδιο ποιητή. ὅπως μαρτυροῦν τὸ ὕφος.
Ἡ ἰδεολογικὴ αἰτία τῆς φυσικῆς καταστροφῆς
Τὸ δένδρο τῆς οἰκολογικῆς καταστροφῆς συνεχῶς τρανώνγει.
Θὰ ἦταν ἀφελὴς ὁ ἰσχυρισμός, ὅτι τὰ διεθνῆ καὶ τοπικὰ οἶκολογικὰ
κινήματα συμδάλλουν σοδαρὰ στὸ μαρασμό του.
Μᾶς λένε οἱ οἰκολόγοι, ὅτι ἡ αἰτία τῆς οἰκολογικῆς καταστροφῆς
εἶναι ἡ ἀσέδεια τῶν ἀνθρώπων πρὸς τὴν φύση. Ἢ ἀσέὄεια
δεδαίως εἶναι δεδομένη καὶ αὐτονόητη. Τὰ αἴτιά τῆς ὅμως
δὲν ἐρεύνησαν ποτὲ σὲ θάθος τὰ οἰκολογικὰ κινήματα. Οἱ ἐξη γήσεις
τοῦ τύπου: τὴν εὐθύνη φέρουν τὸ κεφάλαιο, τὰ οἴκονομικὰ
συμφέροντα, ἡ ἔλλειψι σχετικῶν νομοθεσιῶν καὶ ὅλα τὰ παὀόμοια
ἀποτελοῦν τοὐλάχιστον ἀφελεῖς μειωτισμοὺς καὶ ἀσυγχώρητους
κοντοφθαλμισμούς. Δηλαδὴ ὅσοι δὲν ἔχουν λεφτὰ καὶ
οἰκονομικὰ συμφέροντα, ὅλοι αὐτοὶ σέδονται τὴν φύση; Δηλαδὴ
---- κ».