ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
194ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 1998
Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο
- Η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ — χωρίς ὄνομα στόν κατάλογο
- Η ιδεολογική αιτία της φυσικής καταστροφής — ΒΑΣΔΕΚΗΣ, ΣΤΑΥΡΟΣ
Πρωτογενές κείμενο, χωρίς καμία ἐπέμβαση
ΓΕΩΡΓΡΙΟΣ Κ.ΓΕΩΡΓΑΛΑΣ, ΄Ἔρευνες Γύρω ἀπὸ τὸν "Όμηρο
«Ὃ ποιητὴς οὗτος τὴν οἰκουμένην πᾶσαν πεπαίδευκεν» (Πλάτων): γι’ αὐτὸ
καὶ «...εἶναι ὡραῖο νὰ εἶσαι ὁμηρίδης, ἔστω καὶ ὁ τελευταῖος» (Γκαῖτε). Δικαίως
λοιπὸν διεχδικοῦν τὴν τιμὴν τῆς γεννήσεώς του πλεῖστες ἑλληνικὲς πόλεις, ἐπι-
πρατέστερες τῶν ὁποίων φέρονται ἡ Σμύρνη. ἡ Ρόδος καὶ ἡ Κολοφών. ἡ Σαλα-
μίς. ἡ Χίος. τὸ ” Αργος καὶ αἱ ᾿Αθῆναι. Δὲν ἔλειψαν ἀσφαλῶς κι ἐκεῖνοι ποὺ εἶδαν
τὸν Ὅμηρο ὡς «ἐπικίνδυνη ἱστορικὴν πηγὴ» καὶ τὰ ποιήματά του ὡς «ἔγκλημα
ἐναντίον τῆς ἀνθρώπινης εὐφυΐας» -- χαρακτηρισμοὶ ποὺ οὐδόλως ἐμείωσαν τοῦ
ποιητοῦ τὴν αἴγλη.
Πολλὰ εἶναι τὰ ἐρωτηματικὰ σχετικὰ μὲ τὸ πρόσωπον καὶ τὰ Ἔπη τοῦ Ὁμή-
ρου. ᾿Αλήθεια ποιός εἶναι ὁ Ὅμηρος καὶ πότε ἔζησε; Ἢ ᾿]λιὰς καὶ ἡ ᾿Οδύσσεια
ἀνήκουν στὸν ἴδιο ποιητή; Ποιά εἶναι ἡ ᾿Ιθάκη καὶ ποιοί οἱ Φαίακες: Οἱ Λαι-
στρυγόνες καὶ οἱ Κύκλωπες. ἡ Κίρκη καὶ οἱ Σειρῆνες. ἡ Καλυψὼ κιλπ. ἀνήκουν
στὴν σφαῖρα τῆς πραγματικότητος ἢ ἀποτελοῦν ἀποκυήματα τῆς φαντασίας τοῦ
“Ὁμήρου; Στὰ ἐρωτήματα αὐτὰ καὶ σὲ πλεῖστα ἄλλα προσπαθεῖ νὰ δώσῃ ἀπά-
ντησιν ὁ κ. Γ. Κ. Γεωργαλᾶς. ὁ συγγραφεὺς τοῦ θιθλίου.
Ὅτι ὑπῆρξε ὁ “Ὅμηρος. δὲν χωρεῖ ἀιμιφιδολία: τὸ δεδαιώνει τὸ ἔργο του, ποὺ
εἶναι προσωπικὸ ἄθλημά του. Τόσον ἡ ᾿Ιλιὰς ὅσο καὶ ἡ ᾿Οδύσσεια -- 15.537 καὶ
12.080 στίχοι ἀντίστοιχα -- ἀνήκουν στὸν ἴδιο ποιητή. ὅπως μαρτυροῦν τὸ ὕφος.
Ἡ ἰδεολογικὴ αἰτία τῆς φυσικῆς καταστροφῆς
Τὸ δένδρο τῆς οἰκολογικῆς καταστροφῆς συνεχῶς τρανώνγει.
Θὰ ἦταν ἀφελὴς ὁ ἰσχυρισμός, ὅτι τὰ διεθνῆ καὶ τοπικὰ οἶκο-
λογικὰ κινήματα συμδάλλουν σοδαρὰ στὸ μαρασμό του.
Μᾶς λένε οἱ οἰκολόγοι, ὅτι ἡ αἰτία τῆς οἰκολογικῆς κατα-
στροφῆς εἶναι ἡ ἀσέδεια τῶν ἀνθρώπων πρὸς τὴν φύση. Ἢ ἀσέ-
ὄεια δεδαίως εἶναι δεδομένη καὶ αὐτονόητη. Τὰ αἴτιά τῆς ὅμως
δὲν ἐρεύνησαν ποτὲ σὲ θάθος τὰ οἰκολογικὰ κινήματα. Οἱ ἐξη -
γήσεις τοῦ τύπου: τὴν εὐθύνη φέρουν τὸ κεφάλαιο, τὰ οἴκονο-
μικὰ συμφέροντα, ἡ ἔλλειψι σχετικῶν νομοθεσιῶν καὶ ὅλα τὰ πα-
ὀόμοια ἀποτελοῦν τοὐλάχιστον ἀφελεῖς μειωτισμοὺς καὶ ἀσυγ-
χώρητους κοντοφθαλμισμούς. Δηλαδὴ ὅσοι δὲν ἔχουν λεφτὰ καὶ
οἰκονομικὰ συμφέροντα, ὅλοι αὐτοὶ σέδονται τὴν φύση; Δηλαδὴ
---- κ».