ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
195ΜΑΡΤΙΟΣ 1998
Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο
- 170 χρόνια ορφάνιας — ΛΑΜΠΡΟΥ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ
Κείμενο φύλλου
170 χρόνια ὀρφάνιας
170 χρόνια ἀκριβῶς ἀπὸ τὴν νεώτερη κρατικοποίηση τοῦ Ἑλληνισμοῦ.
170 χρόνια κρίσεως τῆς σχέσεως τοῦ Ἕλληνος μὲ τὸ παρελθόν του.
***
Γέννημα τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Ἀστισμοῦ τὸ κράτος αὐτὸ συγκρότησε ἕνα
ἰδεολογικὸ πρόσωπο-γελοιογραφία τοῦ γεννήτορός του· καὶ καθ’ ὁδὸν
ἡ γελοιογραφία αὐτὴ ἔγινε πιὸ κωμικοτραγική, ὅταν συμπληρώθηκε μὲ
τὸ «κολλὰζ» τοῦ βυζαντινισμοῦ. Καὶ περιέφερε στὰ πρῶτα 100 χρόνια
τὴν διχασμένη αὐτὴ θλιβερή του ὕπαρξη παραπαίοντας ὣς τὸ 1922, ὅταν
τὸ ψεύτικο ἀστοβυζαντινὸ ὑπερεγώ του κατέρρευσε παταγωδῶς ἀπὸ
τὸν χάρτινο θρόνο του.
Ἡ ἀπόπειρά του νὰ συμφιλιωθῇ μὲ τὸν ἀληθινὸ γονέα του, τὸ μεγαλεῖο
καὶ τὴν αἴγλη τῆς Ἑλλάδος, ποὺ πράγματι εἶχε ἐκδηλωθῆ μὲ τοὺς
μεγάλους διαφωτιστὲς πρὸ τοῦ 1821, σκόνταφτε σ’ ἕνα ἐγγενὲς αἴτιο:
τὴν ἀπόλυτη ἐξάρτηση τῆς προσπάθειας ἀπὸ τὸν πατρυιό της, τὸν
Ἀστικὸ Εὐρωπαϊκὸ Διαφωτισμό. Γι’ αὐτὸ ἡ Νεοελληνικὴ Ἀρχαιογνωσία
δὲν ἦταν ποτὲ τίποτε περισσότερο ἀπὸ ἐπίσης γελοιογραφία τῆς
Εὐρωπαϊκῆς Ἀρχαιογνωσίας. Καὶ ὡς τέτοια, ἀλλ’ ἐπὶ πλέον καὶ ὡς
ἄγρια καὶ ὕπουλα καταπολεμούμενη καὶ ἐκτρεπόμενη ἀπὸ τὸν ἄλλο πατρυιό,
τὸν βυζαντινισμό, ὑπῆρξε ἀπολύτως ἄγονη, στεῖρα, ἀντιδημιουργική·
δὲν προσέθεσε τίποτε στὴν παγκόσμια ἐπιστήμη καὶ συνείδηση
καὶ στὸν παγκόσμιο προβληματισμό. Καὶ κατὰ φυσικὴν ἀναγκαιότητα
ἐν τέλει ἐξαλλάχθηκε σ’ ἕνα ἀκόμη ἰδεολογικὸ τραῦμα στὴν τραγικὴ
φιγούρα τοῦ κρατικοῦ Ἑλληνισμοῦ.
***
Μετὰ τὸ ναυάγιο τοῦ ἀστοβυζαντινισμοῦ τὸ 1922 οἱ χρεωκοπημένοι
δύο πατρυιοὶ τοῦ Ἕλληνος δὲν ἀπέσχον ἀπὸ τραπέζης καὶ κοίτης τῆς
Ἑλλάδος. Ἦταν καὶ εἶναι πανταχοῦ παρόντες, αὐτοπροσώπως ἢ μὲ τὶς
ἐκσυγχρονισμένες προσωπίδες, ποὺ ἐν τῷ μεταξὺ παρῆγε ἡ παλαιὰ εὐρωπαϊκὴ
βιομηχανία ἰδεολογιῶν καὶ βιοθεωριῶν. Καὶ ὁ ἀληθινὸς γονεὺς
κατεδιώκετο ἢ ἐγελοιοποιεῖτο ἀπηνῶς, ἀνηλεῶς καὶ συνεχῶς ἐν ὀνόματι
τῶν παρεισάκτων. Πραγματικὰ τάσεις ποὺ ἐπεκαλοῦντο τὴν ἰδιότητα
τῶν ἡρακλέων τοῦ ὀρφανοῦ αὐτοῦ ἔθνους, οὔτε μία φορὰ δὲν τοῦ
εἶπαν ποιός εἶναι ὁ πατέρας του. Στὴ γλῶσσα τῶν ἐθνικιστικῶν ὀχυρῶν
τῆς μετὰ τὸ 1922 ἱστορίας μας («Γ ´ Ἑλληνικὸς Πολιτισμὸς» τοῦ Μεταξᾶ,
«Ἐθνικὰ Ἀπελευθερωτικὰ Μέτωπα» ἐπὶ γερμανοκατοχῆς, «Ἐθνικο-