Ὁ «4αυλὸς» καὶ οἱ ἄλλοι Δὲν θ ̓ ἄξιζε τὸν κόπο νὰ γραφτῆ τὸ σημείωμα αὐτό, ποὺ ἀφορμή του ἔχει τὶς ποικίλες «κρίσεις», «ταμπέλλες», «ἐτικέττες» καὶ γενικὰ «γνῶμες» μὲ τὶς ὁποῖες κάποιοι, καλῆς ἤ κακῆς πίστεως, προσπαθοῦν νὰ ἐντάξουν κάπου ἢ νὰ «χαρακτηρίσουν», σὰν νάταν ἐνωμοτάρχες, τὸν 4αυλό, ἄν ὅλα αὐτὰ δὲν στοιχειοθετοῦσαν ἕνα θλιβερὸ φαινόμενο τῆς ἐποχῆς μας, φαινόμενο ποὺ παρουσιάζει δύο σκέλη: Τὸ πρῶτο σκἕλος εἶναι, ὅτι ὑπάρχουν, λίγοι ἔστω, ἄνθρωποι «πνευματικοΐ», ἀσκημένοι, ὑποτίθεται, στὸ διάβασμα ἐντύπων, ἄρα κατὰ τεκμήριον ἱκανοὶ νὰ συλλάβουν τὴν κεντρικὴ ἰδέα αὐτῶν ποὺ διαβάζουν, ποὺ φθάνουν σὲ ̓ τέτοιο βαθμὸ παρερμηνείας ἢ ἀκαταληψίας τῶν ὁλοφάνερων καὶ σαφέστατων μηνυμάτων τοῦ περιοδικοῦ, ὥστε ν ̓ ἀναρωτιέται κανεὶς πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ βρίσκεται τόσο χαμηλὰ τὸ διανοητικὸ ἐπίπεδο ὡρισμένων ἐκπροσώπων τοῦ Πνεύματος τῆς σύγχρονης ̓Ελλάδας. Καὶ τὸ δεύτερο σκέλος τοῦ φαινομένου, συμφυὲς μὲ τὸ πρῶτο, εἶναι, ὅτι αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι εἶναι τόσο πολὺ «μοτιβαρισμένοι» στὸν ἰσχύοντα τρόπο σκέψεως καὶ τόσω πολὺ περιπεπλεγμένοι στὴν ἰσχύουσα γενικὴ κατάσταση τῆς ἐξουσιαστικῆς ὁμαδοποιήσεως καὶ ἐντάξεως τῶν πάντων στοὺς διάφορους -ισμούς, ὥστε νὰ μὴν μποροῦν νὰ διανοηθοῦν κὰν ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχουν καὶ ἄτομα, ἔργα, κείμενα, ἔντυπα κ.λ.π., ποὺ δὲν εἷναι ἐκφραστὲς ἢ ἐξαρτήματα κάποιας πηγῆς δυνάμεως, ἀλλὰ ἀντιπροσωπεύουν πρωτοβουλίες ἐλεύθερων συνειδήσεων, ἀνεξάρτητες κι αὐτοτελεῖς. Καὶ Ψάχνουν αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι νά... ἀνακαλύψουν ποῦ «ἀνήκει» ὁ Δαυλός, «τί κρύβεται ἀπὸ πίσω του», «ποιοὶ τὸν χρηματοδοτοῦν», «ποῦ τὸ πάει» κλπ. Καί, κατὰ μοιραία προέκταση τῆς ἀστυνομικῆς αὐτῆς λογικῆς τους, τραβᾶνε αμ μιὰ ἀπὸ τὶς ὑπάρχουσες μέσα στὰ ΤΟΜΟΣ Γ ̓ ο 26 ο ΦΕΒ ΡΟΥΑΡΙΟΣ 84 -ἧδογματικὰ βέβαια--- μυαλά τους, τόσο