ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΙΚΟΥΚΟΒΙΣΤΑΣ 'ὉΟ ἀφορισμὸς τῶν ΓΚλεφτῶν ἀπὸ τὸ Γζατοιαοχεῖο τὸ 1805 ΠΡΟΛΟΓΟΣ. ̓Απὸ τὸ κίνημα καὶ τὸν θάνατο τοῦ Ρήγα τὸ 1798 ἕως τὴν ἔκρηἕξιν τῆς Ἐπαναστάσεως τὸ 1821 συνέθησαν πολλὰ καὶ σημαντικὰ γεγονότα, ποὺ ἐσημάδευσαν τὶς ἱστορικὲς ἐξελίξεις καὶ εἶναι μᾶλλον ἄγνωστα στὸ εὐρὺ κοινόν. Ὃ Τάκης Κανδηλῶρος γράφει γιὰ τὴν περίοδο αὐτή: «Ατυχῶς ἡ πρὸ τοῦ 182] ἱστορία τοῦ Ελληνισμοῦ ἐλάχιστα μέχρι τοῦδε ἐμελετήθη, ἀπειρία δὲ πλανῶν ἐν μεγίστῳ χρονολογικῷ συμφυρμῶ κυκλοφορεῖ εἰς τὰ ἱστορικὰ ἔργα καὶ εἰς τὸ ̓Εγκυκλοπαιδικὸν Λεξικόν μας, παρέργως δὲ πάντοτε θίγοντα τὰ πρὸ τοῦ Αγῶνος γεγονότα, ἅτινα ὅμως ἔχουν ὑψίστην σημασίαν ὡς πρὸς τὴν ἐξέλιξιν τοῦ 6ίου τοῦ ́Ἔθνους μας» (περιοδικὸν «Μαλεθός», τ. 36, 1924, εἰσαγωγικὸ σημείωμά του στήν παρουσίασιν ἀφοριστικοῦ πατριαρχικοῦ ἐγγράφου κατὰ τῶν χλεφτῶν τῆς Πελοποννήσου τὸ 1805). Σημαντικὸ γεγονὸς τῆς περιόδου αὐτῆς ἦταν ἡ καταδίωξις τῶν χλεφτῶν καὶ ἡ καταστροφή τους (1801-1806) μὲ αἰχμὴ τὸν πατριαρχικὸ ἀφορισμὸ τοῦ 1805. Ἡ περίοδος αὐτὴ συμπίπτει χρονικὰ μὲ τὴν πρώτη πατριαρχεία τοῦ Καλλίνικου Ε ́. Καὶ διαθάξοντας μὲ προσοχη τὸν ἀφορισμὸ διαπιστώνουμε, πὼς δὲν εἶναι τὸ πρῶτο του ἔγγραφο ἐναντίον τῶν κλεφτῶν. Ὃ πατριάρχης στὸ παραπάνω ἔγγραφο ὑπενθυμίζει στὸν ἐπίσχοπο Δημητσάνας, ὅτι ὁ σουλτᾶνος ἔχει στείλει πολλὲς διαταγές, γιὰ νὰ περισταλῇ ἡ δρᾶσις τῶν κλεφτῶν, καὶ συνεχίζει: «Πολλὰς φορὰς καὶ ἡμεῖς μὲ ὑψηλὴν προσκυνητὴν προσταγὴν ἐγράψαμεν καὶ εἰς τὴν ἀρχιερωσύνην σου καὶ εἰς τοὺς λοιποὺς συναδέλφους ἀρχιερεῖς τοῦ Μωρέως καὶ εἰς ἄλλους κατὰ τόπους προεστῶτας καὶ ἡγουμένους, ὁποῦ εἶναι τοῦ κλήρου καὶ τῆς τάξεώς μας. Καθὼς ὁμοίως ἐγράψαμεν καὶ εἰς τοὺς κοτζαμπασίδες, δημογέροντας προεστῶτας καὶ λοιποὺς κατοικοῦντας εἰς τὸν Μωρέα φανερώνοντας εἰς ὅλους τους πατρικῶς καὶ ἐκκλησιαστικῶς τὰ πρέποντα εἰς ἐσᾶς καὶ τὰ συμφέροντα, παρακινοῦντες σας ὅλους εἰς τὸ νὰ ἔχετε μεγάλην προσοχὴν, νὰ φυλάττετε ἀπαρασάλευτα ὅσα προστάζεσθε μὲ κάθε ὁμόνοιαν καὶ μὲ μεγάλην δουλικὴν κλίσιν καὶ νὰ ἐμποδίζετε μὲ κάθε τρόπον καὶ μὲ ὅλην σας τὴν δύναμιν κάθε κίνημα, ὁποῦ εἶναι ἐναντίον εἰς τὰς ὄασιλικὰς (σουλτανικὰς) προσκυνητὰς προσταγὰς καὶ ὡς αἴτιον κάθε παιδεύσεως καὶ πικρᾶς τιμωρίας εἰς ἐκείνους ὁποῦ ἀποτολμοῦν νὰ εὐγοῦν ἀπὸ τὰ ὅριά τους». Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ περὶ «μεγάλης δουλικῆς κλίσεως», ποὺ γράφει ὁ Καλλίνικος Ε ́, παρατηροῦμε σαφῶς, ὅτι αὐτὸ δὲν εἶναι τὸ πρῶτον ἀποσταλὲν ἔγγραφο ἐναντίον τῶν χλεφτῶν. Ἴσως δὲ ἀπ ̓ αὐτὸ τὸ γεγονὸς νὰ παρεσύρθη ὁ ̓Αμόρόσιος Φραντζῆς, ποὺ ἔγραψε στὴν Ιστορία του, ὅτι ὁ ἀφορισμὸς ἔγινε τὸ 1804, καὶ ποὺ τὸ υἱοθετεῖ καὶ ἡ ̓Ιστορία τοῦ Ελληνικοῦ "Εθνους» τῆς «Ἐχδοτικῆς ̓Αθηνῶν». ̓Αλλὰ τὴν περίοδο αὐτὴ συνέδη γενικώτερη καταδίωξις τῶν κλεφτῶν ὄχι μόνον στὴν Πελοπόννησο. ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ. Ο Γιάννης Βλαχογιάννης στὸ θιθλἰοτου «Οἱ κλέφτες τοῦ Μω-