Ἐπετειακὰ 'Οποία δαρδαρότης/ ̓Ενῷ ὁ Μορφέας μοῦ παρουσίαξε ἕνα ὄνειρο σκηνοθετημένο ἀποχλειστιχὰ γιὰ μένα, μπαίνει ξαφνικὰ τὸ ἀντιδραστικὸ χέρι τοῦ ἀνηψιοῦ καὶ μὲ ὠθεῖ στην ἐγρήγορσή. Γυρίζω νωχελικὰ μὲ τὰ μάτια μισάνοιχτα καὶ διακρίνω καὶ τὸν ὑπόλοιπο νὰ μὲ χαλημερίζη ἱστάμενος ἄνωθεν τῆς κλίνης μου, μ ̓ ἕνα ἀπερίγραπτα γλυκανάλατο ὕφος. - Καλημέρα, θεῖε. Ξημέρωσε ἡ μεγάλη μέρα, εἶπε ὁ θρασὺς νεανίσκος. "Ηταν ὄντως παραμονὴ τῆς ἐθνικῆς ἐπετείου, ἀλλὰ μὲ τὴν συνήθειά μου νὰ γράφω ἕως τὶς τέσσερις τὸ πρωὶ καὶ νὰ κοιμᾶμαι κατόπιν, ὅταν κοιμᾶμαι, καὶ νὰ μὲ δρίσχῃ ἡ ἑπόμενη μέρα μ’ ἕνα κεφάλι καζάνι, μᾶλλον χάνεται ἡ διάθεση, ὅσο καλὴ θέληση κι ἂν διαθέτῃ κανείς. - Πράγματι, εἶπα, ἀργία σήμερα. Καληνύχτα! Καὶ γύρισα ἀπὸ τὸ ἄλλο πλευρό. - Καὶ τὴν σημαία ποὺ ἔπεσε στὸν κῆπο ποιός θὰ τὴν σηκώσῃ; φώναξε ὁ μικρός. Ηταν νὰ μὴν τὸ πῇ. Πετάχτηκα ἴσαμε τὸ ταδάνι, σὰν νὰ μὲ εἶχε χτυπήσει ἀστροπελέκι. "Ετρεξα ἀλλόφρων μὲ τὴ νυχτερινή μου ἐνδυμασία στὸν ἐξώστη, ἀλλὰ εἶδα τὴν σημαία μου στὴν θέση της. Ξαναμπῆκα μέσα καὶ ἀντίχρυσα τὸν νεαρὸ διπλωμένο στὰ δύο καὶ δακρυσμένο ἀπὸ τὰ γέλια. - Αλλο ἕνα τέτοιο ἀστεῖο καὶ θὰ σκεπάσουν ἐσένα μὲ σημαῖα, τοῦ εἶπα αὐστηρά. - Μὲ συγχωρεῖς, ἀλλὰ ἦταν ὁ μόνος τρόπος νὰ σηκωθῇς ἀμέσως, εἶπε ἐκεῖνος. - Καὶ γιατί ἀμέσως, παρακαλῶ; - Γιὰ τὴν παρέλαση. Σήμερα θὰ παρελάσω γιὰ πρώτη φορὰ μὲ τὸ σχολεῖο μου. ̓Επειδὴ οἱ δικοίμου δουλεύουν, σκέφτηκα, μήπως ἐσὺ θὰ μποροῦσες... Πάλι «μὲ ἔρριξε». “Ετοιμαστήκαμε καὶ ξεκινήσαμε. Φθάνοντας στὸν χῶρο τῆς παρελάσεως χωρίσαμε. ̓Εκεῖνος ἔσπευσε νὰ ἐνταχθῇ στὸν οὐλαμὸ τοῦ σχολείου του κι ἐγὼ μὲ τὸ εἰκονοσκόπιο (κοινῶς «διντεοκάμερα») ἀνὰ χεῖρας ἔψαχνα νὰ θρῶ μία καλὴ θέση, γιὰ νὰ τὸν ἀποθανατίσω, καθὼς θὰ περνοῦσε. Κι ἐνῷ ἡ μαθητιῶσα νεολαία μας ἐδημάτιξε --ὑπῆρχαν καὶ στιγμές, ποὺ δὲν ἐδημάτιζε, ἁπλῶς περπατοῦσε-- ἐνώπιον ἐπισήμων καὶ μή, μία εὐτραφὴς κυρία δίπλα μου εἶχε πρόδλημα μὲ τὶς κοντὲς φοῦστες τῶν κοριτσιῶν. Κανεὶς ὡστόσο δὲν τὸ συμμεριζόταν. “Ὅλοι καμάρωναν καὶ χειροχροτοῦσαν τὰ γεμᾶτα ζωντάνια ἐλπιδοφόρα νιάτα, ποὺ ἴσως ἐνίοτε ἔχαναν τὸ δῆμα τους, ὄχι ὅμως καὶ τὴ λεθεντιά τους. Τὸ ἴδιο καὶ ὁ ἀνη ψιὸς' Ηρακλῆς. Περπατοῦσε λίγο ἄγαρμπα, ἀλλὰ δὲν τὸ ἔκανε ἐπίτηδες. Μετὰ τὸ τέλος τῆς παρελάσεως ὁ ὑπουργὸς καὶ οἱ ἐπίσημοι δήλωναν στοὺς δημοσιογράφους εὐχαριστημένοι καὶ συνέχαιραν τὰ παιδιά. Τώρα δέδαια, ἐὰν καὶ τὰ παιδιὰ ἔκαναν δηλώσεις, δὲν γνωρίζω, ἐὰν καὶ κατὰ πόσον θὰ συνέχαιραν αὐτούς. Τέλος πάντων... Τὸ ἴδιο δράδυ θρέθηκα νὰ παρακολουθῶ στὴν τηλεόραση μία δημοσκόπηση μὲ κεντρικὸ ἐρώτημα: «Τί ἑορτάξουμε τὴν 25η Μαρτίου». Οἱ ἐρωτηθέντες ἔδιναν ποικίλες ἀπαντήσεις ὅπως: «ἀπελευθέρωση ἀπὸ τοὺς Τούρκους», «πήραμε τὴν Κορυτσᾶ», «μπῆκε ὁ Κολοκοτρώνης στὸ Πολυτεχνεῖο κι ἔδιωξε τοὺς Γερμανούς», «ἔπεσε ἡ Χού-