ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ H H ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ H H ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ H H ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ H H ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ JOHN PICKERING, Ἑλληνο-αγγλικὸ Λεξικὸ Ὁ Ἀμερικανὸς λόγιος τοῦ περασμένου αἰῶνος John Pickering ὑπῆρξε μία ἀπὸ τὶς πλέον ἐξέχουσες προσωπικότητες τῆς ἐποχῆς του στὸν χῶρο τῶν γραμμάτων καὶ τῶν τεχνῶν στὶς H.Π.A. Ἔφερε πολλοὺς τίτλους ὡς πρόεδρος καὶ μέλος διαφόρων μορφωτικῶν ἱδρυμάτων, Ἀμερικανικῶν καὶ μή. Ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1820 συνέλαβε τὴν ἰδέα τῆς στοιχειοθετήσεως ἑνὸς λεξικοῦ, τὸ ὁποῖο θὰ περιελάμβανε στὸ μέτρο τοῦ δυνατοῦ τὸ πλεῖστον τῶν λημμάτων τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, ποὺ ἐντοπίζονταν στὰ ἅπαντα τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματείας. Συλλέγοντας μεθοδικὰ τὰ ἀρχαῖα συγγράμματα ἀπὸ ἰδιωτικὲς καὶ κρατικὲς κολλεγιακὲς βιβλιοθῆκες ὁ Pickering καὶ οἱ περὶ αὐτὸν συγγραφεῖς καὶ καθηγητὲς ἑλληνικῶν στὰ Ἀμερικανικὰ ἐκπαιδευτικὰ ἱδρύματα ξεκίνησαν μία ἐπίπονη καὶ συνάμα καινοτόμο ἐργασία. Ἡ καινοτομία συνίσταται στὴν παράκαμψη τῆς χρήσεως λατινικῶν ὅρων καὶ ἐπεξηγήσεων στὴν κάθε μία ἑλληνικὴ λέξη, καθὼς ἕως τότε στὴ λεξικογραφικὴ δραστηριότητα ἦταν συνήθης ἡ παρεμβολή, παραβολὴ καὶ παραπομπὴ σὲ λατινικὰ στοιχεῖα γιὰ τὴν ἐπεξήγηση ξενόγλωσσων λέξεων. Ὁ Pickering ἐπέμεινε στὴν ἀπευθείας ἐπαφὴ μὲ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα δίχως κἂν τὴ φωνητικὴ μεταγραφὴ τῶν φωνηέντων καὶ συμφώνων δίπλα σὲ κάθε λέξη, τηρῶντας ἀπαρέγκλιτα τοὺς κανόνες ὀρθογραφίας καὶ τονισμοῦ. Ἡ πρώτη ἔκδοση τοῦ λεξικοῦ παρουσιάσθηκε τὸ 1826 καὶ ἔγινε ἀνάρπαστη, καθ’ ὅσον μάλιστα οὐδέποτε εἶχε ἐκδοθῆ στὶς H.Π.A. ἑλληνο-αγγλικὸ λεξικὸ στὸ παρελθόν. Τὰ Ὁ ἀκρωτηριασμὸς τῆς ἐπιθυμίας [...] Ἤσουν τριάντα χρονῶν, σὰν ξεκινοῦσες ν’ ἀσχοληθῇς βασανιστικὰ μὲ τὸ «πρόβλημά» μου, ἕνα θεμελιῶδες κεκτημένο τῆς ζωῆς μου, τὴν ἀπόλαυση. Στόχο τοῦ ἀγῶνα σου ἔβαλες, νὰ χτυπήσῃς τὸ «κακὸ» στὴ ρίζα του, τὸ Ἐγώ μου, τὶς ἐπιθυμίες μου: ἐπιθυμία γιὰ ὁλοκλήρωση, γιὰ αὐτοτέλεια, γιὰ ἐλευθερία, γιὰ ἀλλαγές, γιὰ ἐπανάσταση, γιὰ αἰσθητική, γιὰ ἔρωτα, γιὰ ἀγάπη, γιὰ ἠθική, γιὰ μεταφυσική..., γιὰ ζωή. Ὅλα αὐτὰ εἶμαι ἐγώ. Ἂν ἤθελα, ἔλεγες, νὰ σ’ ἀκολουθήσω, θὰ ἔπρεπε νὰ τ’ ἀπαρνηθῶ ὅλα καὶ νὰ σηκώσω κι ἕναν σταυρό. Ἀντέδρασα ἀκαριαῖα. Δὲν φανταζόμουν, ὅτι θὰ μοῦ στεροῦσες τόσες χαρὲς τῆς ζωῆς. Εἶχες μπροστά σου τρία χρόνια, γιὰ νὰ μὲ πείσῃς νὰ ξερριζώσω τὶς ἐπιθυμίες μου. Μπροστὰ στὴν ἐπιμονή σου