H H ΚΙΝΗΣΙΣ H H ΚΙΝΗΣΙΣ H H ΚΙΝΗΣΙΣ H H ΚΙΝΗΣΙΣ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΙΔΕΩΝ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΙΔΕΩΝ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΙΔΕΩΝ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ JOHN PICKERING,Ἑλληνο-αγγλικὸ Λεξικὸ Ὁ Ἀμερικανὸς λόγιος τοῦ περασμένου αἰῶνος John Ρickeringὑπῆρξε μία ἀπὸ τὶς πλέον ἐξέχουσες προσωπικότητες τῆς ἐποχῆς του στὸν χῶρο τῶν γραμμάτων καὶ τῶν τε- χνῶν στὶς H.Π.A. Ἔφερε πολλοὺς τίτλους ὡς πρόεδρος καὶ μέλος διαφόρων μορφω- τικῶν ἱδρυμάτων, Ἀμερικανικῶν καὶ μή. Ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1820 συνέ- λαβε τὴν ἰδέα τῆς στοιχειοθετήσεως ἑνὸς λεξικοῦ, τὸ ὁποῖο θὰ περιελάμβανε στὸ μέτρο τοῦ δυνατοῦ τὸ πλεῖστον τῶν λημμάτων τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, ποὺ ἐντοπίζονταν στὰ ἅπαντα τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματείας. Συλλέγοντας μεθοδικὰ τὰ ἀρχαῖα συγ- γράμματα ἀπὸ ἰδιωτικὲς καὶ κρατικὲς κολλεγιακὲς βιβλιοθῆκες ὁ Ρickeringκαὶ οἱ περὶ αὐτὸν συγγραφεῖς καὶ καθηγητὲς ἑλληνικῶν στὰ Ἀμερικανικὰ ἐκπαιδευτικὰ ἱδρύμα- τα ξεκίνησαν μία ἐπίπονη καὶ συνάμα καινοτόμο ἐργασία. Ἡ καινοτομία συνίσταται στὴν παράκαμψη τῆς χρήσεως λατινικῶν ὅρων καὶ ἐπεξηγήσεων στὴν κάθε μία ἑλλη- νικὴ λέξη, καθὼς ἕως τότε στὴ λεξικογραφικὴ δραστηριότητα ἦταν συνήθης ἡ παρεμ- βολή, παραβολὴ καὶ παραπομπὴ σὲ λατινικὰ στοιχεῖα γιὰ τὴν ἐπεξήγηση ξενόγλωσ- σων λέξεων. Ὁ Pickering ἐπέμεινε στὴν ἀπευθείας ἐπαφὴ μὲ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα δί- χως κἂν τὴ φωνητικὴ μεταγραφὴ τῶν φωνηέντων καὶ συμφώνων δίπλα σὲ κάθε λέξη, τηρῶντας ἀπαρέγκλιτα τοὺς κανόνες ὀρθογραφίας καὶ τονισμοῦ. Ἡ πρώτη ἔκδοση τοῦ λεξικοῦ παρουσιάσθηκε τὸ 1826 καὶ ἔγινε ἀνάρπαστη, καθ’ ὅσον μάλιστα οὐδέποτε εἶχε ἐκδοθῆ στὶς H.Π.A. ἑλληνο-αγγλικὸ λεξικὸ στὸ παρελθόν. Τὰ Ὁ ἀκρωτηριασμὸς τῆς ἐπιθυμίας [...] Ἤσουν τριάντα χρονῶν, σὰν ξεκινοῦσες ν’ ἀσχοληθῇς βασα- νιστικὰ μὲ τὸ «πρόβλημά» μου, ἕνα θεμελιῶδες κεκτημένο τῆς ζωῆς μου, τὴν ἀπόλαυση. Στόχο τοῦ ἀγῶνα σου ἔβαλες, νὰ χτυπήσῃς τὸ «κακὸ» στὴ ρίζα του, τὸ Ἐγώ μου, τὶς ἐπιθυμίες μου: ἐπιθυμία γιὰ ὁλοκλήρωση, γιὰ αὐτοτέλεια, γιὰ ἐλευθερία, γιὰ ἀλλαγές, γιὰ ἐπα- νάσταση, γιὰ αἰσθητική, γιὰ ἔρωτα, γιὰ ἀγάπη, γιὰ ἠθική, γιὰ με- ταφυσική..., γιὰ ζωή. Ὅλα αὐτὰ εἶμαι ἐγώ. Ἂν ἤθελα, ἔλεγες, νὰ σ’ ἀκολουθήσω, θὰ ἔπρεπε νὰ τ’ ἀπαρνηθῶ ὅλα καὶ νὰ σηκώσω κι ἕναν σταυρό. Ἀντέδρασα ἀκαριαῖα. Δὲν φανταζόμουν, ὅτι θὰ μοῦ στεροῦσες τόσες χαρὲς τῆς ζωῆς. Εἶχες μπροστά σου τρία χρόνια, γιὰ νὰ μὲ πείσῃς νὰ ξερριζώσω τὶς ἐπιθυμίες μου. Μπροστὰ στὴν ἐπιμονή σου