Ἱστορισμὸς καὶ δημιουργικότητα Γιὰ τοὺς σημερινοὺς Ἕλληνες, τῶν ὁποίων ἡ ἱστορικὴ - πολι- τιστικὴ συνέχεια εἶχε διακοπῆ γιὰ ἕνα τεράστιο χρονικὸ διά- στημα πολλῶν αἰώνων, ἡ ἀνάγκη τῆς βαθειᾶς μελέτης τοῦ (ἀλη- θινοῦ) παρελθόντος των εἶναι ἡ ἀπολύτως ἀπαραίτητη προϋ- πόθεση, τὸ θεμέλιο ἐπὶ τοῦ ὁποίου μπορεῖ νὰ οἰκοδομηθῇ δημι- ουργικὰ τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον. Οἱ σημερινοὶ Ἕλληνες εἶναι ἀνίκανοι νὰ δημιουργήσουν παρὸν καὶ μέλλον, διότι ἀκριβῶς «στέκονται στὸν ἀέρα» – ἡ ἀναρρίχησή τους στὸ ἐφαλτήριο τῆς ἱστορικῆς παραδόσεώς τους δὲν ἔχει ἐπιτευχθῆ. «Χίλιοι διαβό- λοι» ἀποτρέπουν τὴν ἀναρρίχηση αὐτὴ μὲ πρῶτον καὶ χειρότε- ρον ἀπ’ ὅλους τὸ ψευδεπίγραφο «Ἑλληνικὸ» κράτος – ἀλλὰ τὸ ζήτημα αὐτὸ δὲν εἶναι τοῦ παρόντος. Ἡ ἐπιλογὴ τοῦ «Δαυλοῦ» νὰ στρέψῃ τὸ μέγιστο μέρος τῆς 17ετοῦς προσπάθειάς του στὴ σύνδεσή μας μὲ τὸ (ἄγνωστο) ἀληθινὸ παρελθόν μας ἀπέρρευσε ἀκριβῶς ἀπὸ τὴν ἐπίγνωση ὅτι τὸ χάσμα μεταξὺ τοῦ σήμερα καὶ τοῦ χθές, ἂν δὲν γεφυρωθῇ, καθιστᾷ ἀπολύτως ἀνέφικτη οἱα- δήποτε πρωτοποριακὴ δημιουργία τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ ἐντελῶς χιμαιρικὴ οἱαδήποτε ἀπελευθέρωση τῆς ἀπονεκρωμένης ἢ ἀνε- νεργοῦ ζωτικῆς δυνάμεως τοῦ Ἕλληνος. Ὅμως ἡ ἱστορικὴ γνώση, ἂν εἶναι ἡ προϋπόθεση «ἄνευ τῆς ὁποίας δὲν» μπορεῖ τίποτε νὰ γίνῃ σήμερα λόγῳ τῆς ἱστορικῆς μας ὀρφάνιας, δὲν εἶναι καθ’ ἑαυτὴν δημιουργική.Ὅταν κυτ- τάζῃς μόνο πρὸς τὰ πίσω, δὲν μπορεῖς νὰ δῇς καὶ γύρω σου (παρὸν) οὔτε καὶ μπροστά σου (μέλλον). Ὁ ἐπίμονος καὶ συ- νεχὴς προσανατολισμὸς ἀποκλειστικὰ πρὸς τὸ παρελθὸν κατα- ντᾷ διαστροφὴ τῆς ἱστορικῆς συνειδήσεως, γίνεται «ἱστορισμός», κάτι δηλαδὴ ποὺ δὲν εἶναι ἡ ἱστορία, τῆς ὁποίας ἡ μάθηση κα- θιστᾷ ὄλβιον οἱονδήποτε, ἀλλὰ ἴσα - ἴσα ἡ ἐκτροπὴ τῆς ἱστορίας, ἡ ὁποία, ἂν συμβῇ, καθιστᾷ στρεῖρο πολιτιστικὰ καὶ ἄγονο δη- μιουργικὰ τὸν φορέα της. Ἂς μὴ λησμονοῦμε, ὅτι στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, ὅσο δὲν ὑπῆρχε διακοπὴ τῆς πολιτιστικῆς συνέχειας, ἡ ἱστορία δὲν ἐδιδάσκετο ὡς μάθημα στὴν ἐκπαίδευση· καὶ ὡς