ΜΕΤἹΤΕΟοΟΡρΙιΣΝΜ ο 1 ναρωτιέμαι, τί ἀποτελέσματα θὰ Α.ις μιὰ κατὰ 180 μοῖρες στροφὴ τῆς ἐπίσημης ἰδεολογίας καὶ τῆς ἐπίσημης ἐσωτερικῆς πολιτικῆς, ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα, στροφὴ τέτοια ὥστε ἡ εὐθύνη τῶν πολλῶν, τῶν πλείστων δημόσιων δραστηριοτήτων νὰ ἀναλαμβάνεται ἀπὸ ἰδιωτικοὺς φορεῖς. ̓Αντὶ δηλαδὴ τῆς παγκυριαρχίας τοῦ κρατισμοῦ, τοῦ κοινωνισμοῦ, τῶν κομματικοποιήσεων, τῶν ἐθνικοποιήσεων, τῶν συνεταιριστικοποιήσεων, τῶν κοινωνικοποιήσεων (μ ̓ ἄλλα λόγια: τῆς ἐξουσιαστικῆς ἀ-προσωποιήσεως κάθε προσπάθειας μὲ γενικώτερη γιὰ τὸν τόπο σημασία) ποὺ σήμερα ἐκφράζουν τό, ὑποβολιμαῖο βέβαια, ἰδεῶδες καὶ τὴν «φιλοσοφία» τοῦ 'Ἑλληνισμοῦ -καὶ δὲν ἐννοῶ μόνο τῆς παρούσης κυβερνήσεως-- ἀλλὰ καὶ συνιστοῦν τὴν ἐπίσημη πρακτικὴ σ ̓ ὅλους τοὺς τομεῖς, ἀπὸ τὴν παιδεία μέχρι τὴν ὁγεία, ἀπὸ τὶς ὑπηρεσίες «κοινῆς ὦ φελείας» μέχρι τὴ βιομηχανία, ἀπὸ τὶς συγκοινωνίες μέχρι τὰ δημόσια ἔργα, ἀπὸ τὴν ἐθνικὴ ἀσφάλεια μέχρι τὴν μαζικὴ ἐνημέρωση, ἀντί, λέω, ὅλης αὐτῆς τῆς τερατοποιήσεως τῆς ἀπρόσωπης ὁμάδας, τί θὰ μπορούσαμε νὰ προσδοκᾶμε ἄν κατίσχυε ἡ ἐπιδίωξη καὶ ἡ πρακτικἡ τοῦ ἀντιθέτου: ἄν δηλαδὴ ἀποκτούσαμε Παιδεία ἰδιωτικὴ (ἀπὸ νηπιαγωγεῖο μέχρι καὶ πανεπιστήμιο), κοινωνικὴ ἀσφάλιση, ὑγεία, «κοινὴ ὠφέλεια», συγκοινῶνίες, μέσα ἐνημερώσεως, ἐθνικὴ ἀσφάλεια, ἔρευνα κλπ., ὅλα ἰδιωτικά, ὅλα δημιουργήματα τῆς πρωτοβουλίας καὶ τῆς εὖφυῖας ἄξιων καὶ προικισμένων ἀπὸ τὴ φύση Ἑλλήνων, σὰν προσώπων κι ὄχι σὰν ἀπροσώπων, ἀνευθύνων καὶ ἀνωνύμων «ὑπαλλήλων», κομματικῶν ἤ κρατικῶν «ὀργάνων», τεχνοκρατῶν, ὑπηρεσιῶν, ὀργανισμῶν καὶ λοιπῶν φαντασμάτων, ἡμιορατῶν καὶ ἡμιαοράτων, ἡμισυγκεκριμένων καὶ ἡμιαφηρημένων, πάνω στὰ ὁποῖα στηρίζεται σήμερα σχεδὸν ἀποκλειστικὰ ἡ ἐπιβίωση, οἱ δυνατότητες δημιουργίας καὶ ἡ εὐτυχία τοῦ Ἕλληνος. Τί θὰ συνέβαινε, ἄν, ἀντὶ νὰ εἶναι ὅλα Κράτος, ὅλα «κοινωνία», ὅλα ὁμάδα, ὑπῆρχε ἕνας τρόπος νὰ δημιουργηθῆ μιὰ ἐντελῶς ἄλλη κατάσταση μὲ «ὅσο τὸ δυνατὸ λιγώτερο Κράτος», ὅσο τὸ δυνατὸ λιγώτερη «κοινωνία», ὅσο τὸ δυνατὸ λιγώτερη ἀπροσωπία; Π.χ., γιὰ νὰ ἀπαριθμήσω πρόχειρα λίγες περιπτώσεις, ἡ «Ὀλυμπιακὴ», ἡ ΔΕΗ, τὸ ΙΚΑ κλπ. ταμεῖα, ἡ ΕΡΤ 1 καὶ 2, ὃ ΟΣΕ, ὁ ΟΤΕ, τὰ νοσοκομεῖα, τὰ Πανεπιστήμια κλπ. σχολεῖα, ἡ ἀσφάλεια τοῦ Ἔθνους, ἡ πολεμικὴ βιομηχανία, οἱ μελέτες καὶ τὰ σχέδια γιὰ τὴν ἄμυνα, θὰ λειτουργοῦσαν καλύτερα ἤ χειρότερα ἄν πρόσωπα ἤ ἰδιωτικὲς ὁμάδες ἐπώνυμες, αὐτοτελεῖς, αὐτενεργὲς ἐπωμίζονταν τὴν εὐθύνη λειτουργίας, ἀναπτύξεως, καὶ ἐκτελέσεως τῆς ἀποστολῆς τῶν «δημόσιων» αὐτῶν λειτουργημάτων; λέπω τὸν ἀναγνώστη τῶν γραμμῶν αὐτῶν νὰ ὑπομειδιᾶ ἴσως εἰρωνικὰ γιὰ τὶς ἰδέες μου αὐτές. Πῶς ἀλήθεια τολμάει κανεὶς νὰ λέη τέτοια πράγματα, τὴ στιγμὴ ποὺ ὅλοι πιστεύουμε ---ἤ μᾶς κάνανε νὰ πιστεύουμε, δὲν ἔχει σημασία--- ὅτι ὅλα τὰ δεινά μας, ὡς ἀτόμων καὶ ὡς συνόλου, προέρχονται ἀπὸ τὴν διαφθορὰ καὶ τὴν ἁρπακτικότητα τῆς ἐπαίσχυντης καὶ ἐπάρατης ἰδιωτικῆς πρωτοβουλίας, ὅτι Ἑλλάδα κι ἑλληνικὸ ἔθνος εἶναι τὸ κράτος καὶ