ΜΕΤἹΤΕΟοΟΡρΙιΣΝΜ ο 1 ναρωτιέµαι, τί ἀποτελέσματα θὰ Α.ις μιὰ κατὰ 180 μοῖρες στροφὴ τῆς ἐπίσημης ἰδεολογίας καὶ τῆς ἐπί- σηµης ἐσωτερικῆς πολιτικῆς, ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα, στροφὴ τέτοια ὥστε ἡ εὐθύνη τῶν πολλῶν, τῶν πλείστων δη- μόσιων δραστηριοτήτων νὰ ἀναλαμ- βάνεται ἀπὸ ἰδιωτικοὺς φορεῖς. ᾽Αντὶ δηλαδὴ τῆς παγκυριαρχίας τοῦ κρατι- σμοῦ, τοῦ κοινωνισμοῦ, τῶν κομματι- κοποιήσεων, τῶν ἐθνικοποιήσεων, τῶν συνεταιριστικοποιήσεων, τῶν κοι- νωνικοποιήσεων (μ᾽ ἄλλα λόγια: τῆς ἐ- ξουσιαστικῆς ἀ-προσωποιήσεως κάθε προσπάθειας μὲ γενικώτερη γιὰ τὸν τόπο σημασία) ποὺ σήµερα ἐκφράζουν τό, ὑποβολιμαῖο βέβαια, ἰδεῶδες καὶ τὴν «φιλοσοφία» τοῦ 'Ἑλληνισμοῦ -- καὶ δὲν ἐννοῶ µόνο τῆς παρούσης κυβερνήσεως-- ἀλλὰ καὶ συνιστοῦν τὴν ἐπίσημη πρακτικὴ σ᾽ ὅλους τοὺς τομεῖς, ἀπὸ τὴν παιδεία µέχρι τὴν ὁ- γεία, ἀπὸ τὶς ὑπηρεσίες «κοινῆς ὦ φε- λείας» μέχρι τὴ βιομηχανία, ἀπὸ τὶς συγκοινωνίες μέχρι τὰ δηµόσια ἔργα, ἀπὸ τὴν ἐθνικὴ ἀσφάλεια µέχρι τὴν μαζικὴ ἐνημέρωση, ἀντί, λέω, ὅλης αὐτῆς τῆς τερατοποιήσεως τῆς ἀπρό- σωπης ὁμάδας, τί θὰ μπορούσαμε νὰ προσδοκᾶμε ἄν κατίσχυε ἡ ἐπιδίωξη καὶ ἡ πρακτικἡ τοῦ ἀντιθέτου: ἄν δη- λαδὴ ἀποκτούσαμε Παιδεία ἰδιωτικὴ (ἀπὸ νηπιαγωγεῖο µέχρι καὶ πανεπι- στήµιο), κοινωνικὴ ἀσφάλιση, ὑγεία, «κοινὴ ὠφέλεια», συγκοινῶνίες, µέσα ἐνημερώσεως, ἐθνικὴ ἀσφάλεια, ἔρευ- να κλπ., ὅλα ἰδιωτικά, ὅλα δηµιουργή- µατα τῆς πρωτοβουλίας καὶ τῆς εὖ- φυῖας ἄξιων καὶ προικισµένων ἀπὸ τὴ φύση Ἑλλήνων, σὰν προσώπων κι ὄχι σὰν ἀπροσώπων, ἀνευθύνων καὶ ἀνω- νύµων «ὑπαλλήλων», κομματικῶν ἤ κρατικῶν «ὀργάνων», τεχνοκρατῶν, ὑπηρεσιῶν, ὀργανισμῶν καὶ λοιπῶν φαντασμάτων, ἡμιορατῶν καὶ ἡμιαο- ράτων, ἡμισυγκεκριμένων καὶ ἡμιαφη- ρηµένων, πάνω στὰ ὁποῖα στηρίζεται σήµερα σχεδὸν ἀποκλειστικὰ ἡ ἐπι- βίωση, οἱ δυνατότητες δημιουργίας καὶ ἡ εὐτυχία τοῦ Ἕλληνος. Τί θὰ συ- νέβαινε, ἄν, ἀντὶ νὰ εἶναι ὅλα Κράτος, ὅλα «κοινωνία», ὅλα ὁμάδα, ὑπῆρχε ἕνας τρόπος νὰ δημιουργηθῆ μιὰ ἐντε- λῶς ἄλλη κατάσταση μὲ «ὅσο τὸ δυ- νατὸ λιγώτερο Κράτος», ὅσο τὸ δυνα- τὸ λιγώτερη «κοινωνία», ὅσο τὸ δυνα- τὸ λιγώτερη ἀπροσωπία; Π.χ., γιὰ νὰ ἀπαριθμήσω πρόχειρα λίγες περιπτώ- σεις, ἡ «Ὀλυμπιακὴ», ἡ ΔΕΗ, τὸ ΙΚΑ κλπ. ταμεῖα, ἡ ΕΡΤ 1 καὶ 2, ὃ ΟΣΕ, ὁ ΟΤΕ, τὰ νοσοκομεῖα, τὰ Πανεπιστή- µια κλπ. σχολεῖα, ἡ ἀσφάλεια τοῦ Ἔ- θνους, ἡ πολεμικὴ βιομηχανία, οἱ µε- λέτες καὶ τὰ σχέδια γιὰ τὴν ἄμυνα, θὰ λειτουργοῦσαν καλύτερα ἤ χειρότερα ἄν πρόσωπα ἤ ἰδιωτικὲς ὁμάδες ἐπώ- νυµες, αὐτοτελεῖς, αὐτενεργὲς ἐπωμί- ζονταν τὴν εὐθύνη λειτουργίας, ἀνα- πτύξεως, καὶ ἐκτελέσεως τῆς ἀποστο- λῆς τῶν «δημόσιων» αὐτῶν λειτουργη- μάτων; λέπω τὸν ἀναγνώστη τῶν γραμμῶν αὐτῶν νὰ ὑπομειδιᾶ ἴσως εἰρωνικὰ γιὰ τὶς ἰδέες μου αὐτές. Πῶς ἀλήθεια τολμάει κανεὶς νὰ λέη τέτοια πράγμα- τα, τὴ στιγμὴ ποὺ ὅλοι πιστεύουμε ---ἤ μᾶς κάνανε νὰ πιστεύουμε, δὲν ἔχει σημασία--- ὅτι ὅλα τὰ δεινά μας, ὡς ἀ- τόμων καὶ ὡς συνόλου, προέρχονται ἀπὸ τὴν διαφθορὰ καὶ τὴν ἁρπακτικό- τητα τῆς ἐπαίσχυντης καὶ ἐπάρατης ἰ- διωτικῆς πρωτοβουλίας, ὅτι Ἑλλάδα κι ἑλληνικὸ ἔθνος εἶναι τὸ κράτος καὶ