ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

196ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1998

Τυπωμένη σελίδα
σελ. 12177 συμπερασμένος
Φύλλο στό PDF
20 ἀπό 81
Πηγή κειμένου
ψηφιακό κείμενο τοῦ PDF
Τεῦχος
δεῖτε τό τεῦχος
Τό PDF
Ἀνάγνωση PDF Λῆψις PDF

Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο

  1. Έξι δείγματα ελληνικών μετακατακλυσμιαίων γραφών — ΚΟΥΤΡΟΥΒΕΛΗΣ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
    ἀρχή: σελ. 12177 συμπερασμένος · τέλος: δηλωμένο · τχ. 196

Κείμενο φύλλου

ΚΩΝ. B. ΚΟΥΤΡΟΥΒΕΛΗΣ Ἕξι δείγματα ἑλληνικῶν μετακατακλυσμιαίων γραφῶν Ἡ πρωτοπόρος Ἑλληνικὴ γραφή, χαρακτηρισθεῖσα «Προφοινικικὴ» ἢ «Προμεταλλευτικὴ» ἢ «Πελασγικὴ» ἢ «Γραμμικὴ A» ἢ «Γραμμικὴ B», εἶναι γεγονὸς ἀναμφισβήτητο, ἀφοῦ ἡ παρουσία της στὴν σημερινὴ ἐποχὴ εἶναι ἀποδεδειγμένη ἀπὸ τὰ εὑρήματα τῶν ἀρχαιολογικῶν ἀνασκαφῶν σὲ πολλὰ μέρη τῆς Γῆς, ὅπως ἀναλύθηκε στὸ ἄρθρο μου «Προκατακλυσμιαῖες Ἑλληνικὲς Γραφὲς» («Δαυλός», τ. 190/1997). Ἡ «Ἱστορία τῆς Ἀνθρωπότητος» τῆς UNESCO (τόμος B´, σελ. 814) σημειώνει: «αὐτὸς ὁ προελληνικὸς λαὸς (ἢ μᾶλλον οἱ λαοὶ τῶν Πελασγῶν, τῶν Ἰδαίων Δακτύλων, τῶν Τελχίνων, τῶν Κουρήτων κ.ἄ.) ἐπινόησε τὴν Γραμμικὴ γραφὴ B καὶ τὰ κείμενα ποὺ εἶναι γραμμένα μ’ αὐτὴ τὴ γραφὴ εἶναι ἑλληνικά». Οἱ διάφοροι ἐρευνητὲς τοῦ θέματος ἀνεγνώρισαν, ὅτι: «ἡ γραφὴ αὐτὴ εἶναι συλλαβικὴ καὶ προηγεῖται τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ Ἀλφαβήτου. Ἀργότερα τὸ σύστημα αὐτὸ (τῆς γραφῆς) υἱοθετήθηκε ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες». Ἀπὸ ποιούς Ἕλληνες υἱοθετήθηκε τὸ σύστημα αὐτό; Ἐδῶ εἰσχωρεῖ ἕνα μεγάλο ψέμα ἢ παρανόηση τῆς πραγματικῆς ἱστορικότητος τῆς «προϊστορίας». Ἡ ἐθνικότης «Ἕλλην» παρουσιάζεται στὸ προσκήνιο τῆς ἱστορίας μετὰ τὸν κατακλυσμὸ τοῦ Δευκαλίωνα τοῦ ἔτους 3.615 π.X. Κατὰ τὸν A. Σταγειρίτην («Ὠγυγία», τόμος Δ´, σελ. 277): «ὁ Δευκαλίων κατεσκεύασε πλοῖον κι ἐκλείσθη εἰς αὐτὸ μὲ τὴν Πύρραν. Μετὰ ταῦτα ἔβρεξεν ὁ Ζεὺς ραγδαίως κι ἔπνιξε τὰ περισσότερα μέρη τῆς Ἑλλάδος μετὰ πάντων τῶν ζῴων καὶ τῶν ἀνθρώπων ἐκτὸς ὀλίγων, οἱ ὁποῖοι κατέφυγον εἰς τὰ ὑψηλὰ ὄρη. Ἐξ αὐτοῦ καὶ τῆς Πύρρας ἐγεννήθη ὁ Ἕλλην ἕξι (6) χρόνια μετὰ τὸν κατακλυσμὸν (περὶ τὸ ἔτος 3.609 π.X.) καὶ ἀπὸ αὐτὸν προῆλθεν ἡ ἐθνικὴ ὀνομασία “Ἕλληνες” (ἀποδεδειγμένα πλέον μετὰ τὸν κατακλυσμὸν τοῦ Δευκαλίωνος)». Εἶναι ἐμφανὴς ἡ σύγχυση ποὺ ἐπικρατεῖ στὸ θέμα τῆς ἐθνικῆς ὀνομασίας τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι πολλοὶ ἐρευνητὲς τοὺς φέρνουν ὡς κατακτητὲς ἀπὸ τὸν βορρᾶ, ἐνῷ στὴν πραγματικότητα ἡ φυλὴ τῶν Ἑλλήνων ἀποτελεῖ συνέχεια τῶν φυλῶν τῶν «Προελλήνων», καὶ ἡ γλῶσσα τους ἦταν μία καὶ μόνη, ἐξελισσομένη ἀπὸ γενεὰν εἰς γενεὰν μαζὺ μὲ τὴν γραφή τους παρὰ τὶς καταστροφικὲς θεομηνίες. Κατὰ τὸν κατακλυσμὸν ὅμως κάθε δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς ἐπιφανείας τῆς Γῆς παραδόθηκε στὴν μανία τῶν ὑδάτων, καὶ ἔτσι κάθε πολιτισμικὸ ἀγαθὸ κατεστράφη ἢ ἀπωλέσθη, παρασυρθὲν ὑπὸ τῶν ὑδάτων στὴ θάλασσα. Ἔζησαν ὅμως ἀρκετοὶ ἄνθρωποι στὰ βουνὰ μὲ ὅσα ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντά τους κατάφεραν νὰ περισώσουν. Μαζὺ μὲ αὐτοὺς ἔζησε ὁ Δευκαλίων μὲ τὴν γυναῖκα του, μέρος τῶν Πελασγῶν, τῶν Ἰδαίων Δακτύλων, τῶν Τελχίνων, τῶν Κουρήτων καὶ ἄλλων, ποὺ ζοῦσαν σὲ μὴ πληγεῖσες περιοχὲς τοῦ Ἑλληνικοῦ χώρου. Ἄρα, ἀφοῦ «οἱ προελληνικοὶ λαοὶ (ὅποιοι κι ἂν ἦσαν) ἔγραφαν διὰ τῆς Γραμμικῆς γραφῆς B ἑλληνικά», δὲν χρειάζεται καμμία ἄλλη ἀπόδειξη ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ ὁμι-
πρωτογενές κείμενο, ὅπως ἀκριβῶς ἐξήχθη →