ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ H H ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ H H ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ H H ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ H H ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ CLAUDE MOSSÈ, Ἔγκλημα στὴν Ἀρχαία Ἀγορὰ Ἕνα μυθιστόρημα ξεχωριστὸ ἀπὸ τὰ συνήθη εἶναι τὸ περιεχόμενο αὐτοῦ τοῦ βιβλίου. Οἱ εἰκόνες καὶ τὰ γεγονότα ποὺ ἀναδύονται μέσα ἀπὸ τὶς σελίδες του μᾶς μεταφέρουν στὴν Ἀθήνα τοῦ 349 π.X. Ἡ ὑπόθεση τοῦ ἔργου, ὅσο φανταστικὴ κι ἂν εἶναι, θὰ μποροῦσε νὰ ἀποτελῇ ἕνα κομμάτι τῆς πα-ρελθούσης ἱστορικῆς πραγματικότητος. Τὴν τελευταία μέρα τῶν Μεγάλων Διονυσίων οἱ θεατὲς τῶν δραματικῶν ἀγώνων γίνονται μάρτυρες ἑνὸς σοβαροῦ ἐπεισοδίου μεταξὺ τοῦ ρήτορος Δημοσθένη καὶ ἑνὸς πλουσίου πολίτη, τοῦ Μειδία, ὅταν ὁ δεύτερος χαστουκίζῃ τὸν πρῶτο. Τὴν ἑπόμενη μέρα ἀνακαλύπτεται τὸ πτῶμα ἑνὸς ἀπὸ τοὺς πλέον θερμοὺς ὑποστηρικτὲς τοῦ Δημοσθένη, τοῦ νεαροῦ Νικοστράτου. Τὴν αἰνιγματικὴ δολοφονία καλεῖται νὰ ἐξιχνιάσῃ ὁ Ἀριστοκλῆς, ἐξάδελφος τοῦ θύματος. Ἴσως τὸ ἱστορικὸ «κλισὲ» τῆς ὑποθέσεως (πρβλ. Δημοσθένους «Κατὰ Μειδίου Λόγος») νὰ φαίνεται τετριμμένο καὶ τείνει νὰ μοιάσῃ καὶ μὲ σύγχρονο ἀστυνομικὸ «θρίλλερ». Ὅμως ἡ ἐντύπωση ποὺ μένει ἀπὸ τὴν ἀνάγνωση εἶναι πραγματικὰ εὐχάριστα ζωηρή. Ἡ ζωντάνια τῶν διαλόγων, τὸ γλαφυρὸ ὕφος τῆς συγγραφῆς καὶ ἡ ὀρθὴ παρουσίαση τοῦ χώρου καὶ τοῦ χρόνου, κατὰ τὸν ὁποῖο συμβαίνουν τὰ γεγονότα, ἐξυπηρετοῦν ἄριστα ἕναν σαφῆ ἀλλὰ ὄχι καὶ τόσο ἐπιτηδευμένα ἐμφανῆ σκοπό: τὴ γνωριμία τοῦ ἀναγνώστη μὲ τὸ ἀθηναϊκὸ – καὶ ἑλληνικὸ κατ’ ἐπέκτασιν – γίγνεσθαι τῆς ἀρχαιότητος καὶ μὲ τὸν ψυχισμὸ καὶ τὸν τρόπο ζωῆς τῶν πρωταγωνιστῶν του, κάτι τὸ ὁποῖο ἐπιτυγχάνεται ὄχι μὲ μία «ξερὴ» ἱστορικὴ πραγμάτευση ἀλλὰ μὲ τὰ (ἄδολα εὐτυχῶς ἐδῶ) ὀνειρικὰ φτερὰ τῆς λογοτεχνίας. Μάριος Μαμανέας ΠΑΥΛΟΣ ΨΑΡΡΑΚΗΣ, Ἡ διπλῆ ὄψη τῆς Πολιτικῆς Μὲ τὸν δικό του δοκιμιακὸ λόγο ἐπιχειρεῖ ὁ συγγραφέας νὰ ἀποδώσῃ τὴν ἔννοια τῆς πολιτικῆς. Καθὼς Πρὸς μία ἑνοποιημένη θεωρία Τέχνης - Ἐπιστήμης Ἡ Τέχνη καὶ ἡ Ἐπιστήμη στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα μετέφραζαν ὑπαρξιακὰ τὴν ἄσωστη δομὴ τοῦ Σύμπαντος στὰ μέτρα τοῦ ἀνθρώπου. Δὲν εἶναι τυχαῖο, ὅτι παρουσιάσθηκαν μαζὺ καὶ σὲ τόσο ὑψηλὴ ποιότητα καὶ καθαρότητα. Οἱ μορφὲς ποὺ ἐδημιούργησε ἡ Ἀρχαία Τέχνη στὴ γλυπτική, στὴν ἀρχιτεκτονική, στὸν λόγο μὲ παράλληλη ἐπιστημονικὴ ἀντίληψη τῆς Φύσης, δίνουν μία μοναδικὴ καὶ ἀδιάψευστη στοὺς αἰῶνες προσιτότητα τοῦ Σύμπαντος μέσα ἀπὸ τὸ ὑπαρξιακό. Τίποτε στοὺς αἰῶνες δὲν θὰ διαψεύσῃ αὐτὸν τὸν πολιτισμό. Κάποια στιγμὴ ὅμως τὸ τραῖνο τῆς Ἱστορίας μετὰ τὴν Ἀρχαιότητα ἐκτροχιάσθηκε, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ διαταραχθῇ τὸ ἁρμονικὸ σύμπλεγμα Τέχνη - Ἐπιστήμη. Ἐχάθη ὁ μίτος τῆς Ἀριάδνης, ποὺ μέχρι πρὶν τὸ «ἀτύχημα» ὡδηγοῦσε στὴν ἕνιση. Ἔτσι παρουσιάζεται ἡ μισαλλόδοξη θεολογία μέσα ἀπὸ τὸν αὐθαίρετο κόσμο τῆς μεταφυσικῆς. Κι ἔτσι τὰ θραύσματα τοῦ Ἀρχαίου Πολιτισμοῦ βουτήχτηκαν στὸ βόρβορο τῆς οἰκονομικοποίησης· καὶ μία ἄναρχη ἀνάπτυξη ἔφερε στὶς μέρες μας τὸν πλανήτη στὰ πρόθυρα τῆς καταστροφῆς. Μαθητευόμενοι μάγοι !