Δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξῃ Χριστιανικὴ Θεολογία χωρὶς τὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα Τὸ θρησκευτικό, τὸ ἐκκλησιαστικὸ καὶ γενικὰ τὸ θεολογικὸ λεξιλόγιο ὅλων τῶν εὐρωπαϊκῶν γλωσσῶν εἶναι στηριγμένο στὸ σύνολό του στὴν Ἑλληνικὴ γλῶσσα. Τὰ πρῶτα μεταχριστιανικὰ χρόνια εἶναι ἕνας καθοριστικὸς σταθμός, ὅπου φαίνεται ὁλοκάθαρα, ὅτι ὁ Εὐρωπαϊκὸς λόγος ἐμπλουτίσθηκε πλουσιοπάροχα ἀπὸ τὴ διείσδυση τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας στὴ Λατινικὴ καὶ ἔτσι ἐμπλουτίσθηκαν οἱ εὐρωπαϊκὲς γλῶσσες στὴν ἐξέλιξή τους σὲ πολιτισμένες ἀλλὰ καὶ πλούσιες γλῶσσες τοῦ κόσμου. Ἡ διδασκαλία περὶ Θεοῦ καὶ γενικὰ ἡ ἐπιστήμη τῆς ἀνθρώπινης θρησκείας, αὐτὸ ποὺ μὲ μία ἑλληνικὴ λέξη ὀνομάζουμε Θεολογία, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ λέγεται ἐπιστήμη, ἐὰν δὲν εἶχε ὡς σταθερὴ βάση τὴν Ἑλληνικὴ γλῶσσα. Ὅλοι οἱ κλάδοι τῆς Θεολογίας στηρίζονται γερὰ στὴν Ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ συνυπάρχουν στὸ οἰκοδόμημα ποὺ χτίσθηκε μὲ γνήσια ἑλληνικὰ γλωσσικὰ καὶ πνευματικὰ ὑλικά. Τὸ «ἐξηγητικόν», τὸ ὁποῖο ἀσχολεῖται μὲ τὴν ἑρμηνεία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, δὲν μπορεῖ νὰ λειτουργήσῃ χωρὶς τὴν Ἑλληνικὴ καὶ κανένας θεολόγος δὲν θεωρεῖται νὰ εἶναι κάποιας ἀνώτερης μόρφωσης χωρὶς τὴ στοιχειώδη γνώση της. Σ’ ὅλα τὰ κηρύγματα ποὺ ἔχω ἀκούσει στὴν Ἀγγλικὴ γλῶσσα οἱ θεολόγοι κήρυκες πιάνονται ἀπὸ τὸ σφρῖγος τῶν πρωτόπλαστων ἑλληνικῶν λέξεων καὶ προσπαθοῦν νὰ βροῦν τὸ μυστήριο (mystery), ποὺ κρύβουν (cryptic) αὐτές, γιὰ νὰ ἐξηγήσουν (exegesis) τὴ δύναμη (dynamic) τῆς ἀνθρώπινης (anthropic) σκέψης (skepsis) νὰ συλλάβῃ τὸν Θεὸ (=deo). Ἐπίσης τὸ ἱστορικὸ τῆς Θεολογίας (history of theology) μὲ τὴν ἵδρυση καὶ ἀνάπτυξη τῆς ἐκκλησίας (ecclesia) – τὸ church (= ἐκκλησία) προέρχεται ἀπὸ τὸ κύριος – βρίθει ἀπὸ ἑλληνικὸ γλωσσικὸ πλοῦτο (hellenic, glossology, plutocrat). Ἀπὸ τὰ μοναστήρια (monasteries) βγῆκαν οἱ γραμματισμένοι ἄνθρωποι, οἱ ministers (ἱερεῖς) καὶ κατ’ ἐπέκταση καὶ οἱ ὑπουργοὶ ὀνομάζονται ministers. Ἐπίσης οἱ ἄλλοι δύο κλάδοι τῆς Θεολογίας, τὸ «συστηματικὸ» (systematic), ὅπου ἐξετάζονται τὰ δόγματα (dogma) καὶ τὰ ἠθικὰ (ethical) διδάγματα (didactic) τοῦ Χριστιανισμοῦ (christianity), ἀλλὰ καὶ τὸ «πρακτικὸ» (practical), ὅπου ἐξετάζεται ἡ λατρεία (latria = προφέρεται λατράια) καὶ ἡ διοίκηση τῆς ἐκκλησίας δὲν μποροῦν νὰ ὑπάρχουν χωρὶς τὴ διεισδυτικὴ εὐρωστία καὶ τὸ βασικὸ θεμέλιο τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας. Στὴ συνέχεια θὰ ἤθελα νὰ ἀπαριθμήσω μερικὲς καὶ μόνον ἑλληνικὲς λέξεις, οἱ ὁποῖες μπῆκαν στὴν Ἀγγλική, καὶ τὶς θεωρῶ, ὅτι ἔχουν κάποια σχέση μὲ τὴν θεολογία. Ἡ περισυλλογή τους ἔγινε μόνο μέσα σὲ μερικὲς μέρες ἐδῶ στὴ Μελβούρνη ἀπὸ βιβλία, περιοδικά, ἐφημερίδες ἢ ἄρθρα ποὺ διάβασα καὶ ἀπὸ ὅ,τι ἄκουσα στὸ ραδιόφωνο καὶ τὴν τηλεόραση καὶ ἀπὸ τὶς ἀγγλόφωνες προσωπικὲς συζητήσεις μου. Ἡ συλλογὴ τούτη εἶναι ἄκρως συμπτωματικὴ (a symptomatic collection) καὶ δὲν ἔχει ἀξίωση νὰ θεωρηθῇ ἔρευνα ἢ ἀξιόλογο πόνημα ἢ ἀκόμη ἕνα ἀνέκδοτο θρησκευτικὸ ἔργο, ποὺ νὰ ἀποδείξῃ τὸ μέγεθος τῆς ἑλληνικῆς ἐπιρροῆς στὴν Ἀγγλικὴ καὶ παγκόσμια γλῶσσα ἀλλὰ καὶ τὴν ἀγγλόφωνη θεολογία. Ἐτυμολογικὰ λεξικὰ δὲν συμβουλεύθηκα. Εἶναι ἁπλῶς ἕνας περίπατος πάνω στὴ γλωσσική μας Ἀκρόπολη, ὅπου φαίνονται ὁλοκάθαρα τὰ μαρμάρινα ἀποφθέγματα, ποὺ ἀποκολλήθηκαν ἀπὸ τὸν κορμὸ τοῦ Παρθενῶνα καὶ ἄδικα ζητᾶμε νὰ μᾶς ἐπιστραφοῦν, μιὰ καὶ αὐτὰ ἔκαναν μία ἄλλη χώρα πατρίδα τους. Θὰ ἦταν παράκλησή μου, ὁ ἀναγνώστης, ἐνῷ διαβάζει τὶς λέξεις ποὺ ἀκολουθοῦν, νὰ σκέφτεται τοῦτο τὸ πολὺ ἀληθινὸ ἱστόρημα. Οἱ Λατῖνοι ποτὲ δὲν εἶπαν τὸ ἀλφάβητό τους Λατινικό. Ἑλληνικὸ τὸ ἔλεγαν, γιατὶ τὸ πῆραν ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες. Αὐτοὶ ποὺ εἶδαν τὸ φῶς τους