H ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ ΗΜΩΝ μβ. Ἰούδας ὁ Μακκαβαῖος Βέβαια τοὺς ἀγαπητοὺς προπάτορές «μας» τοὺς Μακκαβαίους δὲν τοὺς εἴχαμε ξεχάσει, ἀλλά, ὅπως εἴπαμε, κάθε πρᾶγμα στὸν καιρό του. Ἔτσι κι ἐμεῖς ὡς γνήσιοι ἀπόγονοι τέτοιων ἁγίων προπατόρων (ὑπῆρξαν οἱ προστάτες ἅγιοι τῆς Ἑνώσεως Ἑλλήνων Πολυτέκνων!) τιμῶντας τὰ 50 χρόνια ὑπάρξεως τοῦ Ἑβραϊκοῦ κράτους, καθὼς ἔκαναν καὶ οἱ ἐπίσημοι ἀπόγονοι, οἱ πολιτικοί μας ἡγέτες, ἀφιερώνουμε τὰ κατορθώματα αὐτὰ τῶν εὐσεβῶν μας προγόνων Μακκαβαίων κατὰ τῶν αἰσχρῶν Ἑλλήνων εἰδωλολατρῶν ὡς ἐλάχιστο δεῖγμα πνευματικῆς ὑποδούλωσης καὶ ἐκμαυλισμοῦ στὸν βωμὸ τοῦ Ἑλληνοϊουδαϊσμοῦ ποὺ ἐπαγγέλλονται καὶ οἱ (μὴ κληρονομικοὶ) ἄνακτές μας. Ἐθνικός μας δὲ ἥρως ὁ Ἰούδας ὁ Μακκαβαῖος. Ἀκούστε, πῶς τὸν περιγράφει τὸ ἱερό μας βιβλίο: «καὶ ἐπλάτυνε δόξαν τῷ λαῷ αὐτοῦ καὶ ἐνεδύσατο θώρακα ὡς γίγας καὶ συνεζώσατο τὰ σκεύη αὐτοῦ τὰ πολεμικὰ καὶ συνεστήσατο πολέμους σκεπάζων παρεμβολὴν ἐν ρομφαίᾳ καὶ ὡμοιώθη λέοντι ἐν τοῖς ἔργοις αὐτοῦ καὶ ὡς σκύμνος ἐρευγόμενος εἰς θήραν» (Μακκαβαίων A´ γ´ 3-4). Ὅλα αὐτὰ τὰ πράγματα ἦταν ὁ προπάτοράς μας ὁ Ἰούδας. Φοβερὸς πολεμιστὴς μὲ παράδοση αἰώνων, δηλαδὴ δεκαετιῶν, γιὰ νὰ εἴμαστε πιὸ ἀκριβεῖς, ἐτῶν. Μία ζωὴ στὸ κυνήγι τοὺς εἶχαν, πῶς διάολο βγῆκαν καὶ πολεμισταράδες; Ἀπὸ τὴν πλάτη τοὺς γνώριζες μόνο. Γιὰ νὰ βάζουμε κάπου-κάπου καὶ τὰ πράγματα στὴν θέση τους. Βέβαια, ἀφοῦ τὸ γράφει τὸ ἱερό μας τὸ βιβλίο, ἐμεῖς τί νὰ κάνουμε, τὸ καταπίνουμε ἀμάσητο καὶ πᾶμε παρακάτω. Μεγάλος πολεμιστὴς ὁ Ἰουδάρας. Καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ οἱ ἄπιστοι: «Καὶ συνήγαγεν Ἀπολλώνιος ἔθνη καὶ ἀπὸ Σαμαρείας δύναμιν μεγάλην τοῦ πολεμῆσαι πρὸς Ἰσραὴλ» (Μακκ. A´ γ´ 10). Καλὰ τὸ διαβάσατε. Ὁ Ἕλληνας ὁ Ἀπολλώνιος τόλμησε νὰ μαζέψῃ τὸ στρατὸ καὶ νὰ τὰ βάλῃ μὲ τὸν πολεμισταρᾶ τὸν προπάτορά «μας» Ἰούδα. Καὶ βεβαίως πρόβλεψε ὁ Γιαχβέ, καὶ ἔτσι: «Καὶ ἔγνω Ἰούδας καὶ ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν αὐτῷ καὶ ἐπάταξεν αὐτὸν καὶ ἀπέκτεινεν αὐτόν· καὶ ἔπεσον τραυματίαι πολλοί, καὶ οἱ ἐπίλοιποι ἔφυγον, καὶ ἔλαβον τὰ σκῦλα αὐτῶν, καὶ τὴν μάχαιραν Ἀπολλωνίου ἔλαβεν Ἰούδας» (Μακκ. A´ γ´ 11-12). Νά, κάτι τέτοια διαβάζω, καὶ αἰσθάνομαι ἐθνικὰ ὑπερήφανος γιὰ τὶς νίκες τῶν προγόνων μας, ὅπως τὶς περιγράφει τὸ ἱερό μας βιβλίο. Τοῦ πῆρε καὶ τὸ μαχαίρι τοῦ Ἀπολλώνιου ὁ προπάτορας. Ὄχι, κορόιδο ἦταν, σὲ κάποιο παζάρι θὰ τὸ πούλαγε. Καὶ μετὰ τὸν Ἀπολλώνιο ἦρθε ἡ σειρὰ τοῦ Σήρωνος, τοῦ ἄρχοντος τῆς Συρίας. Τί σημασία ποὺ εἶχε πολὺ στρατὸ ὁ Σήρων, ὁ Ἰούδας εἶχε τὴν βοήθεια τοῦ Γιαχβέ, μεγάλη ἡ χάρη του. Καὶ ἀπαντᾷ ὁ προπάτορας, ὅταν τοῦ λένε, ὅτι εἶναι λίγοι «ὅτι οὐκ ἐν πλήθει δυνάμεως νίκη πολέμου ἐστίν, ἀλλὰ ἢ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἡ ἰσχὺς» (Μακκ. A´