H ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ ΗΜΩΝ μβ. Ἰούδας ὁ Μακκαβαῖος Βέβαια τοὺς ἀγαπητοὺς προπάτορές «μας» τοὺς Μακκαβαίους δὲν τοὺς εἴχαμε ξεχάσει, ἀλλά, ὅπως εἴπαμε, κάθε πρᾶγμα στὸν καιρό του. Ἔτσι κι ἐμεῖς ὡς γνήσιοι ἀπόγονοι τέτοιων ἁγίων προπατόρων (ὑπῆρξαν οἱ προστά- τες ἅγιοι τῆς Ἑνώσεως Ἑλλήνων Πολυτέκνων!) τιμῶντας τὰ 50 χρόνια ὑπάρ- ξεως τοῦ Ἑβραϊκοῦ κράτους, καθὼς ἔκαναν καὶ οἱ ἐπίσημοι ἀπόγονοι, οἱ πο- λιτικοί μας ἡγέτες, ἀφιερώνουμε τὰ κατορθώματα αὐτὰ τῶν εὐσεβῶν μας προ- γόνων Μακκαβαίων κατὰ τῶν αἰσχρῶν Ἑλλήνων εἰδωλολατρῶν ὡς ἐλάχιστο δεῖγμα πνευματικῆς ὑποδούλωσης καὶ ἐκμαυλισμοῦ στὸν βωμὸ τοῦ Ἑλλη- νοϊουδαϊσμοῦ ποὺ ἐπαγγέλλονται καὶ οἱ (μὴ κληρονομικοὶ) ἄνακτές μας. Ἐθνικός μας δὲ ἥρως ὁ Ἰούδας ὁ Μακκαβαῖος. Ἀκούστε, πῶς τὸν περιγράφει τὸ ἱερό μας βιβλίο: «καὶ ἐπλάτυνε δόξαν τῷ λαῷ αὐτοῦ καὶ ἐνεδύσατο θώρακα ὡς γίγας καὶ συνεζώσατο τὰ σκεύη αὐτοῦ τὰ πολεμικὰ καὶ συνεστήσατο πολέμους σκεπάζων παρεμβολὴν ἐν ρομφαίᾳ καὶ ὡμοιώθη λέοντι ἐν τοῖς ἔργοις αὐτοῦ καὶ ὡς σκύμνος ἐρευγόμενος εἰς θήραν» (Μακκαβαίων A´ γ´ 3-4). Ὅλα αὐτὰ τὰ πράγματα ἦταν ὁ προπάτοράς μας ὁ Ἰούδας. Φοβερὸς πολεμιστὴς μὲ παράδοση αἰώνων, δηλαδὴ δεκαετιῶν, γιὰ νὰ εἴμαστε πιὸ ἀκριβεῖς, ἐτῶν. Μία ζωὴ στὸ κυνήγι τοὺς εἶχαν, πῶς διάολο βγῆκαν καὶ πολεμισταράδες; Ἀπὸ τὴν πλάτη τοὺς γνώριζες μόνο. Γιὰ νὰ βά- ζουμε κάπου-κάπου καὶ τὰ πράγματα στὴν θέση τους. Βέβαια, ἀφοῦ τὸ γρά- φει τὸ ἱερό μας τὸ βιβλίο, ἐμεῖς τί νὰ κάνουμε, τὸ καταπίνουμε ἀμάσητο καὶ πᾶμε παρακάτω. Μεγάλος πολεμιστὴς ὁ Ἰουδάρας. Καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ οἱ ἄπιστοι:«Καὶ συνήγαγεν Ἀπολλώνιος ἔθνη καὶ ἀπὸ Σαμαρείας δύναμιν μεγάλην τοῦ πολεμῆσαι πρὸς Ἰσραὴλ» (Μακκ. A´ γ´ 10). Καλὰ τὸ διαβάσατε. Ὁ Ἕλληνας ὁ Ἀπολλώνιος τόλμησε νὰ μαζέψῃ τὸ στρατὸ καὶ νὰ τὰ βάλῃ μὲ τὸν πολεμισταρᾶ τὸν προπάτορά «μας» Ἰούδα. Καὶ βεβαίως πρόβλεψε ὁ Γιαχβέ, καὶ ἔτσι:«Καὶ ἔγνω Ἰούδας καὶ ἐξῆλθεν εἰς συ- νάντησιν αὐτῷ καὶ ἐπάταξεν αὐτὸν καὶ ἀπέκτεινεν αὐτόν· καὶ ἔπεσον τραυ- ματίαι πολλοί, καὶ οἱ ἐπίλοιποι ἔφυγον, καὶ ἔλαβον τὰ σκῦλα αὐτῶν, καὶ τὴν μάχαιραν Ἀπολλωνίου ἔλαβεν Ἰούδας» (Μακκ. A´ γ´ 11-12). Νά, κάτι τέτοια διαβάζω, καὶ αἰσθάνομαι ἐθνικὰ ὑπερήφανος γιὰ τὶς νίκες τῶν προγόνων μας, ὅπως τὶς περιγράφει τὸ ἱερό μας βιβλίο. Τοῦ πῆρε καὶ τὸ μαχαίρι τοῦ Ἀπολ- λώνιου ὁ προπάτορας. Ὄχι, κορόιδο ἦταν, σὲ κάποιο παζάρι θὰ τὸ πούλαγε. Καὶ μετὰ τὸν Ἀπολλώνιο ἦρθε ἡ σειρὰ τοῦ Σήρωνος, τοῦ ἄρχοντος τῆς Συ- ρίας. Τί σημασία ποὺ εἶχε πολὺ στρατὸ ὁ Σήρων, ὁ Ἰούδας εἶχε τὴν βοήθεια τοῦ Γιαχβέ, μεγάλη ἡ χάρη του. Καὶ ἀπαντᾷ ὁ προπάτορας, ὅταν τοῦ λένε, ὅτι εἶναι λίγοι «ὅτι οὐκ ἐν πλή- θει δυνάμεως νίκη πολέμου ἐστίν, ἀλλὰ ἢ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἡ ἰσχὺς» (Μακκ. A´