ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
198ΙΟΥΝΙΟΣ 1998
Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο
- ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ — χωρίς ὄνομα στόν κατάλογο
Κείμενο φύλλου
ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ
Πρὸς πώλησιν τὸ πρῶτο ἱερὸ τοῦ Κόσμου στὴν Κέρο
Ἀξιότιμε κ. διευθυντά,
Θά ἤθελα, ἂν μοῦ ἐπιτρέψετε, διὰ τῆς παρούσης
νὰ ἀπαντήσω σὲ ὡρισμένες ἀπορίες τοῦ
ἀγαπητοῦ συναναγνώστη τοῦ «Δαυλοῦ» κ.
Ἐμμανουὴλ Παπαματθαιάκη.
Διαβάζοντας τὸν ἀγαπητὸ «Δαυλό», τεῦχος
193, μὲ χαρὰ εἶδα στὴν ἐπιστολὴ τοῦ κ. E.Π. νὰ
ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸ ἱερό νησί, τὴν Κέρο. Σᾶς
εὐχαριστῶ, ποὺ τόν παραπέμψατε στὴν μελέτη
μου, στὸ τεῦχος 162. Θὰ ἤθελα νὰ προσθέσω τὰ
ἀκόλουθα: Τὴν Κέρο ἔχουν ἐπισκεφθῆ πολλάκις
ἀξιόλογοι ἀρχαιολόγοι ὅπως ὁ C. Renfrew,
ἡ Pat. Preziosi κ.ἄ. Ὁ Χρῆστος Ντούμας ἔκανε
ἀνασκαφὲς τὸ ἔτος 1964 εἰς τήν τοποθεσία Δασκαλειὸ
καὶ στὴν ὁμώνυμον νησίδα ἀπέχουσαν
50 μέτρα ἀπὸ τὴν Κέρο.
Ἐντόπισε οἰκισμὸ προστατευόμενο ὑπὸ ὀχυρώσεως
καὶ ἐπὶ τῆς Κέρου κτήριον δύο δωματίων
μήκους 6,5 μέτρων καὶ πλάτους 5 μέτρων
(A.Δ. 1964, σελ. 409-480), τὸ ὁποῖον ἔχει κατα-
στραφῆ λόγω τῆς διαβρώσεως ὑπὸ τῆς θαλάσσης.
Σὲ συνεχιζόμενες ἀνασκαφὲς ὑπὸ τοῦ ἰδίου
κατὰ τὰ ἔτη 1964, 1968, 1972 εἰς τήν ἰδίαν περιοχήν
ἀνευρέθη μεγάλος ἀριθμὸς κατεστραμμένων
εἰδωλίων, μαρμαρίνων ἀγγείων, πινακίων
καί γραπτῶν ἀγγείων. Ἐπεσημάνθησαν νέα
Πρωτοκυκλαδικὰ κτήρια διὰ πλακωτῶν λίθων
κατασκευασμένα, τὰ ὁποῖα καταλήγουν εἰς λαξευθέντα
βράχον (A.Δ. 19/1964, A.Δ. 23/1968,
A.Δ. 87/1972).
Ἐκ Κέρου προέͅρχονταν καί τὰ 144 εἰδώλια
τῆς ἐν Βασιλείᾳ Συλλογῆς Erlanmeryer, ἡ ὁποία
διὰ δημοπρασίας τὸ 1990 περιῆλθε στὴν Συλλογὴ
τοῦ Κυκλαδικοῦ Μουσείου Γουλανδρῆ.
Ἐκεῖ βρίσκεται καὶ τὸ τεράστιο εἴδωλον τῆς Μεγάλης
Μητέρας ὕψους 1,45 μέτρων καὶ ἄλλα
ἀντικείμενα.
Πρώτη ἀνασκαφὴ (ἐκτὸς τῶν... ἀρχαιοκαπήλων
τὶς συνεχιζόμενες ἀνασκαφὲς) ἔγινε ἀπὸ τὸν
Ἰδεολογικός - ἱστορικὸς προβληματισμὸς ἑνὸς ἀναγνώστη
Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου,
Πολλοὶ μιλοῦν γιὰ μόνιμη τέλεση τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων στὴ χώρα ποὺ τοὺς
γέννησε, τὴν Ἑλλάδα. Μιλοῦν γιὰ ἐπιστροφὴ τῶν κλεμμένων ἔργων τέχνης – ἀγαλμάτων,
ἀγγείων κ.ἄ. Μιλοῦν ἀκόμη καὶ γιὰ διεθνοποίηση τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας.
Ὁλ’ αὐτὰ τ’ ἀκούω μὲ προσοχὴ καί, μπορῶ νὰ πῶ, τ’ ἀσπάζομαι. Ὁπωσδήποτε θά
ἤθελα νὰ δῶ τοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες νὰ τελοῦνται μόνιμα στὴν Ἑλλάδα. Ὁπωσδήποτε
θά ἤθελα νὰ δῶ τὰ γυμνὰ ἀετώματα τοῦ Παρθενώνα (καί ἄλλων ναῶν) ν’
ἀποκαθίστανται, καθὼς καί τὴν Ἑλληνικὴ λαλιὰ ν’ ἀκούγεται πάλι σ’ ὅλο τόν κόσμο.
Ἀλλά...
Ἐδῶ ἔχω κάμποσες ἐρωτηματαπαντήσεις καὶ τὶς θέτω ὠμά:
α) Οἱ σύγχρονοι Ὀλυμπιακοὶ Ἀγῶνες ξεκινοῦν μὲ τὴν Ἱερὴ Φλόγα ἀπὸ τὴν
ἀρχαία Ὀλυμπία. Γιὰ ποιούς εἶναι ἡ φλόγα ἱερή; Γιὰ τοὺς σύγχρονους Ἕλληνες;
Ὄχι βέβαια, ἀφοῦ (σχεδὸν ὅλοι) εἶναι Χριστιανοὶ μὲ δική τους φλόγα στὴν Ἱερουσαλήμ.
β) Ὀνομάζουν τὸν βράχο τῆς Ἀκρόπολης «Ἱερό». Γιὰ ποιούς εἶναι ἱερός; Γιὰ