ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ Ἡ φιλοσοφία τῆς Φύσεως καὶ οἱ ἀριθμοὶ O ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΣ «ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ» KAI «ΥΛΗΣ» [Ὁ Λόγος, ἡ διάχυτη συνεκτικὴ οὐσία ποὺ ἑνώνει καὶ συντηρεῖ τὸ σύμπαν, ὁ ὁποῖος, ἂν καὶ εἶναι «ξυνὸς» (κοινὸς καὶ πανταχοῦ παρών), δὲν γίνεται ἀντιληπτὸς ἀπὸ τοὺς «ἀξυνέτους ἀνθρώπους», εἶναι ἡ βασικὴ σύλληψη τῆς μεγαλειώδους σκέψεως τοῦ Ἡρακλείτου, τοῦ προφήτη αὐτοῦ τῆς σημερινῆς φυσικῆς καί κοσμολογίας. Ὅμως ὁ Λόγος, ὅπως πλεῖστες ἄλλες σπουδαῖες κατακτήσεις τῆς Ἑλληνικῆς σκέψεως, δὲν εἶχε κατορθωθῆ ἕως σήμερα νὰ περάσῃ στὶς ἐφαρμογὲς τῆς σύγχρονης ἐπιστήμης, διότι προφανῶς ἡ ἡρακλείτια ἔννοιά του εἶχε ἀλλοιωθῆ ἀπὸ τὸν δογματισμό. Πράγματι, ἐνῶ ὁ Ἡράκλειτος εἶδε τὸν Λόγο ὡς οὐσία μόνον ἐνδοσυμπαντικὴ καὶ ἁπλῶς ὡς νόμο λειτουργίας τῆς Φύσεως, ἡ θεοκρατία μὲ τὴν ἴδια λέξη εἰσήγαγε τὴν ἔννοια τοῦ ἐξωσυμπαντικοῦ καί προσυμπαντικοῦ «Λόγου» - κτίστου καὶ δημιουργοῦ τοῦ κόσμου – πρᾶγμα ποὺ ἀπέκλειε τὸν Λόγο ἀπὸ τὴν ἔρευνα τῆς ἐπιστήμης καὶ τὸν κατεκύρωνε ὡς ἀνήκοντα στὴν ἁρμοδιότητα τῆς θεολογίας. Μὲ τὴν δημοσιευόμενη κατωτέρω σπουδαία ἀνακοίνωση τοῦ κ. Παν. Ἀναλυτῆ ἐξετάζεται ὁ Λόγος μὲ αὐστηρὰ ἐπιστημονικὴ – μαθηματικὴ – φιλοσοφικὴ μέθοδο ὡς «λογικὴ ἢ φυσικὴ τῆς Φύσεως» καὶ θεωρεῖται ὡς καλύπτων ὄχι μόνο τοὺς τομεῖς στοὺς ὁποίους ἐργάζεται ἡ τυπικὴ λογικὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀλλὰ καὶ ἄλλες ἔννοιες τῆς πραγματικότητας, οἱ ὁποῖες «ἐβιώνοντο» ἁπλῶς ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο μὲ τὶς μὴ λογικές του δυνάμεις, τὰ συναισθήματα καὶ τὶς ἐπιθυμίες. Ὁ κ. Π.A. μαθηματικοποιεῖ τὴν «λογικὴ ἢ φυσικὴ τῆς Φύσεως», παρουσιάζοντας καὶ δύο ἐξισώσεις,ἀπὸ τὶς 37 ποὺ ἔχει καταρτίσει, ὅπου μπαίνουν ὡς μαθηματικοὶ συντελεστὲς καὶ τὰ στοιχεῖα τῆς πνευματικῆς, ψυχικῆς καὶ βιολογικῆς πραγματικότητας. Τὸ ἐρευνητικὸ ἅλμα ποὺ ἐπιχειρεῖ ἐδῶ ὁ κ. Π.A., ἀξιολογώντας τὰ ἐντελῶς σύγχρονα δεδομένα τῆς Πληροφορικῆς καὶ τῆς Θεωρητικῆς Φυσικῆς, εἶναι προδήλως μεγίστου ἐνδιαφέροντος καὶ ὁ «Δαυλὸς» αἰσθάνεται χαρά, διότι πρῶτος δημοσιεύει τὴν ριζοσπαστικὴ αὐτὴ ἐπιστημονικὴ ἀνακοίνωση.– Δ.I.Λ.] Τὸ κείμενο αὐτὸ εἶναι ἕνα σύντομο ἀπόσπασμα ἀπὸ ἕνα πολὺ εὐρύτερο ἔργο τοῦ γράφοντος, ποὺ ἀποβλέπει στὴν ἀνεύρεση καὶ διερεύνηση τῆς φιλοσοφίας τῆς Φύσεως καὶ τῶν τυχόν βοηθητικῶν καί ἐπιπροσθέτων τρόπων λογισμοῦ καί λογικῶν μεθόδων τῆς Φύσης, στὸ μέτρο ποὺ αὐτὸ εἶναι ἀνθρωπίνως δυνατό. Ἡ μελέτη αὐτὴ ἔχει πιθανῶς δύο πρωτοτυπίες: ἀφ’ ἑνὸς τὴν προσπάθεια διερεύνησης τῆς «λογικῆς καὶ φιλοσοφίας» (ἀντὶ τῆς συνήθους «φυσικῆς») τῶν φαινομένων ποὺ γίνονται ἀντιληπτὰ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο· καὶ ἀφ’ ἑτέρου οἱ προτεινόμενες στὸ τέλος τοῦ κειμένου «ἀριθμητικὲς φιλοσοφικὲς ἐξισώσεις» ἀποτελοῦν ἕνα εἶδος ἐμπειρικῆς παρατήρησης καὶ «πειράματος»,