ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ Ἡ φιλοσοφία τῆς Φύσεως καὶ οἱ ἀριθμοὶ O ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΣ «ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ» KAI «ΥΛΗΣ» [Ὁ Λόγος, ἡ διάχυτη συνεκτικὴ οὐσία ποὺ ἑνώνει καὶ συντηρεῖ τὸ σύμπαν, ὁ ὁποῖος, ἂν καὶ εἶναι «ξυνὸς» (κοινὸς καὶ πανταχοῦ παρών), δὲν γίνεται ἀντι- ληπτὸς ἀπὸ τοὺς «ἀξυνέτους ἀνθρώπους», εἶναι ἡ βασικὴ σύλληψη τῆς μεγα- λειώδους σκέψεως τοῦ Ἡρακλείτου, τοῦ προφήτη αὐτοῦ τῆς σημερινῆς φυ- σικῆς καί κοσμολογίας. Ὅμως ὁ Λόγος, ὅπως πλεῖστες ἄλλες σπουδαῖες κα- τακτήσεις τῆς Ἑλληνικῆς σκέψεως, δὲν εἶχε κατορθωθῆ ἕως σήμερα νὰ περάσῃ στὶς ἐφαρμογὲς τῆς σύγχρονης ἐπιστήμης, διότι προφανῶς ἡ ἡρακλείτια ἔννοιά του εἶχε ἀλλοιωθῆ ἀπὸ τὸν δογματισμό. Πράγματι, ἐνῶ ὁ Ἡράκλειτος εἶδε τὸν Λόγο ὡς οὐσία μόνον ἐνδοσυμπαντικὴ καὶ ἁπλῶς ὡς νόμο λειτουργίας τῆς Φύ- σεως, ἡ θεοκρατία μὲ τὴν ἴδια λέξη εἰσήγαγε τὴν ἔννοια τοῦ ἐξωσυμπαντικοῦ καί προσυμπαντικοῦ «Λόγου» - κτίστου καὶ δημιουργοῦ τοῦ κόσμου – πρᾶγμα ποὺ ἀπέκλειε τὸν Λόγο ἀπὸ τὴν ἔρευνα τῆς ἐπιστήμης καὶ τὸν κατεκύρωνε ὡς ἀνήκοντα στὴν ἁρμοδιότητα τῆς θεολογίας. Μὲ τὴν δημοσιευόμενη κατωτέρω σπουδαία ἀνακοίνωση τοῦ κ. Παν. Ἀναλυτῆ ἐξετάζεται ὁ Λόγος μὲ αὐστηρὰ ἐπιστημονικὴ – μαθηματικὴ – φιλοσοφικὴ μέ- θοδο ὡς «λογικὴ ἢ φυσικὴ τῆς Φύσεως» καὶ θεωρεῖται ὡς καλύπτων ὄχι μόνο τοὺς τομεῖς στοὺς ὁποίους ἐργάζεται ἡ τυπικὴ λογικὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀλλὰ καὶ ἄλλες ἔννοιες τῆς πραγματικότητας, οἱ ὁποῖες «ἐβιώνοντο» ἁπλῶς ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο μὲ τὶς μὴ λογικές του δυνάμεις, τὰ συναισθήματα καὶ τὶς ἐπιθυμίες. Ὁ κ. Π.A. μαθηματικοποιεῖ τὴν «λογικὴ ἢ φυσικὴ τῆς Φύσεως», παρουσιάζο- ντας καὶ δύο ἐξισώσεις,ἀπὸ τὶς 37 ποὺ ἔχει καταρτίσει, ὅπου μπαίνουν ὡς μα- θηματικοὶ συντελεστὲς καὶ τὰ στοιχεῖα τῆς πνευματικῆς, ψυχικῆς καὶ βιολο- γικῆς πραγματικότητας.Τὸ ἐρευνητικὸ ἅλμα ποὺ ἐπιχειρεῖ ἐδῶ ὁ κ. Π.A., ἀξιο- λογώντας τὰ ἐντελῶς σύγχρονα δεδομένα τῆς Πληροφορικῆς καὶ τῆς Θεωρη- τικῆς Φυσικῆς, εἶναι προδήλως μεγίστου ἐνδιαφέροντος καὶ ὁ «Δαυλὸς» αἰσθά- νεται χαρά, διότι πρῶτος δημοσιεύει τὴν ριζοσπαστικὴ αὐτὴ ἐπιστημονικὴ ἀνακοίνωση.– Δ.I.Λ.] Τὸ κείμενο αὐτὸ εἶναι ἕνα σύντομο ἀπόσπασμα ἀπὸ ἕνα πολὺ εὐρύτερο ἔργο τοῦ γράφοντος, ποὺ ἀποβλέπει στὴν ἀνεύρεση καὶ διερεύνηση τῆς φιλοσο- φίας τῆς Φύσεως καὶ τῶν τυχόν βοηθητικῶν καί ἐπιπροσθέτων τρόπων λογι- σμοῦ καί λογικῶν μεθόδων τῆς Φύσης, στὸ μέτρο ποὺ αὐτὸ εἶναι ἀνθρωπίνως δυνατό. Ἡ μελέτη αὐτὴ ἔχει πιθανῶς δύο πρωτοτυπίες: ἀφ’ ἑνὸς τὴν προ- σπάθεια διερεύνησης τῆς «λογικῆς καὶ φιλοσοφίας» (ἀντὶ τῆς συνήθους «φυ- σικῆς») τῶν φαινομένων ποὺ γίνονται ἀντιληπτὰ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο· καὶ ἀφ’ ἑτέρου οἱ προτεινόμενες στὸ τέλος τοῦ κειμένου «ἀριθμητικὲς φιλοσοφικὲς ἐξισώσεις» ἀποτελοῦν ἕνα εἶδος ἐμπειρικῆς παρατήρησης καὶ «πειράματος»,