Διασκευὲς γιὰ κλασσικὴ κιθάρα ἀρχαιοελληνικῶν μουσικῶν ἀποσπασμάτων Ὁ «Ἐπιτάφιος» τοῦ Σεικίλου σὲ διασκευὴ γιὰ κλασσικὴ κιθάρα ἀπὸ τὸν Ἀθ. Τσιάτα (βλ. καὶ N. Σ. Ἀσπιώτου, «Ἀρχαῖοι Ἕλληνες Μουσικοὶ καὶ Σῳζόμενα Μουσικὰ Ἀποσπάσματα μὲ μεταγραφήν τους εἰς τὴν Σύγχρονον Εὐρωπαϊκὴν Μουσικὴν Σημειογραφίαν», ἔκδοσις «Δαυλός», Ἀθῆναι, 1997, σελ. 108-109). «Βλέποντας γιὰ πρώτη φορὰ τὰ ἀρχαῖα μουσικὰ ἀποσπάσματα γραμμένα μὲ εὐρωπαϊκὲς νότες διαπίστωσα, ὅτι οἱ τόνοι δὲν συμφωνοῦσαν καὶ ἀναρωτήθηκα, μήπως ἔχῃ γίνει κάποιο λάθος. Μελετώντας πιὸ συστηματικά, κατέληξα στὸ συμπέρασμα, ὅτι ἡ εὐρωπαϊκὴ μουσικὴ κλίμακα ἀδυνατοῦσε νὰ ἀποδώσῃ αὐτὰ τὰ λίγα διασωθέντα ἀποσπάσματα, καθὼς κρύβουν μιὰ ἰδιαίτερη δύναμη μέσα τους καὶ προσπάθησα νὰ τὰ ἀποδώσω μὲ τὴν κιθάρα. Διαπίστωσα ἔτσι, ὅτι πολλοὶ τρόποι τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς μουσικῆς ταίριαζαν μὲ τοὺς σύγχρονους λαϊκοὺς δρόμους. Εἶδα τοὺς ρυθμοὺς τοῦ Τσάμικου καὶ τοῦ Ζεϊμπέκικου στὴν “Ὠδὴ” τοῦ Πινδάρου καὶ στὸν “Ἐπιτάφιον” τοῦ Σεικίλου». Αὐτὰ τὰ λόγια μᾶς εἶπε ὁ κιθαρῳδὸς Ἀθανάσιος Τσιάτας, ὁ μουσικὸς ποὺ ἐπιχείρησε