Διασκευὲς γιὰ κλασσικὴ κιθάρα ἀρχαιοελληνικῶν μουσικῶν ἀποσπασμάτων Ὁ «Ἐπιτάφιος» τοῦ Σεικίλου σὲ διασκευὴ γιὰ κλασσικὴ κιθάρα ἀπὸ τὸν Ἀθ. Τσιάτα (βλ. καὶ N. Σ. Ἀσπιώτου, «Ἀρχαῖοι Ἕλληνες Μουσικοὶ καὶ Σῳζόμενα Μουσικὰ Ἀποσπάσματα μὲ μεταγραφήν τους εἰς τὴν Σύγχρονον Εὐρωπαϊκὴν Μουσικὴν Σημειογραφίαν», ἔκδοσις «Δαυλός», Ἀθῆναι, 1997, σελ. 108-109). «Βλέποντας γιὰ πρώτη φορὰ τὰ ἀρχαῖα μουσικὰ ἀποσπάσματα γραμμένα μὲ εὐρω- παϊκὲς νότες διαπίστωσα, ὅτι οἱ τόνοι δὲν συμφωνοῦσαν καὶ ἀναρωτήθηκα, μήπως ἔχῃ γίνει κάποιο λάθος. Μελετώντας πιὸ συστηματικά, κατέληξα στὸ συμπέρασμα, ὅτι ἡ εὐρω- παϊκὴ μουσικὴ κλίμακα ἀδυνατοῦσε νὰ ἀποδώσῃ αὐτὰ τὰ λίγα διασωθέντα ἀποσπάσμα- τα, καθὼς κρύβουν μιὰ ἰδιαίτερη δύναμη μέσα τους καὶ προσπάθησα νὰ τὰ ἀποδώσω μὲ τὴν κιθάρα. Διαπίστωσα ἔτσι, ὅτι πολλοὶ τρόποι τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς μουσικῆς ταί- ριαζαν μὲ τοὺς σύγχρονους λαϊκοὺς δρόμους. Εἶδα τοὺς ρυθμοὺς τοῦΤσάμικου καὶ τοῦ Ζεϊμπέκικου στὴν “Ὠδὴ” τοῦ Πινδάρου καὶ στὸν “Ἐπιτάφιον” τοῦ Σεικίλου». Αὐτὰ τὰ λόγια μᾶς εἶπε ὁ κιθαρῳδὸς Ἀθανάσιος Τσιάτας, ὁ μουσικὸς ποὺ ἐπιχείρησε