Ὅταν ἐπικηρύσσεται ἡ γνώση ὡς «ἀπειλή»... Τὸ κυρίως θέμα τοῦ προηγουμένου 198ου τεύχους τοῦ «Δαυλοῦ» («Ὁ “Θεὸς” γίνεται ἐξισώσεις;») εἶναι ἡ «φυσιολογικὴ» κατάληξη κάθε ἐλεύθερης ἐρευνητικῆς σκέψεως καὶ τὸ τελικὸ ζητούμενο τῆς προσεγγίσεως τῆς πραγματικότητας μέσω τῆς ὁδοῦ τῆς ἐπιστήμης, μ’ ἄλλα λόγια μέσῳ τῆς Ἑλληνικότητος. Πράγματι σήμερα, ποὺ μὲ τὴν ἀποθέωση τῆς ἐπιστήμης τὰ «φετὶχ» καὶ τὰ «ταμποῦ» καταρρέουν καὶ διαλύονται σὰν καπνός, δὲν μποροῦν νὰ ὑπάρχουν ἄβατα στὸν νοῦ καὶ στὸν λόγο καὶ ἀπαγορευμένες στὴν γνώση ζῶνες. Πολὺ περισσότερο σὲ μία ἐποχὴ παραδοχῆς τοῦ διαφορετικοῦ, ἀνεκτικότητας καὶ ἀνεξιθρησκείας τυχὸν καταστάσεις φανατισμοῦ, βαρβαρότητας καὶ θεοκρατίας εἶναι ἐκτὸς πραγματικότητος. *** Ὅλοι οἱ λαοὶ ἔχουν τὸ αὐτονόητο, αὐτοδίκαιο καὶ αὐταπόδεικτο – καὶ ὁπωσδήποτε ἀναφαίρετο – δικαίωμα νὰ ἐρευνοῦν τὸν πολιτισμό τους, ποὺ δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὴν διανόηση καὶ τὰ ἔργα τῶν παρελθουσῶν γενεῶν. Πολὺ περισσότερο ὁ σημερινὸς ἑλληνικὸς λαὸς ἔχει ὄχι μόνο τὸ δικαίωμα ἀλλὰ καὶ τὸ βαρὺ καθῆκον νὰ ἐρευνᾷ καί, γιατί ὄχι, νὰ μιμῆται τὸν τρόπο σκέπτεσθαι καὶ πράττειν τῶν προγόνων του, ἕνα τρόπο ποὺ ὄχι ἁπλῶς ἀποτελεῖ πρότυπο παγκόσμιο, ἀλλά, ὅπως κατά κόρον ἔχομε πεῖ καὶ ἀποδείξει στὸν «Δαυλό», συνιστᾷ τὴν ἴδια τὴν οὐσία καὶ τὴν πραγματικότητα τοῦ σημερινοῦ Παγκόσμιου Πολιτισμοῦ. Τυχὸν ἀμφισβήτηση τοῦ δικαιώματος αὐτοῦ εἶναι ἀδιανόητη. Καὶ συνεπῶς αὐτοὶ ποὺ ἀνησυχοῦν δῆθεν, διότι ἡ ἔρευνα καὶ συνειδητοποίηση τοῦ Ἑλληνικοῦ παρελθόντος ἀπὸ τοὺς κατοίκους τοῦ τόπου αὐτοῦ ἀποτελεῖ κίνδυνο γιὰ τὸ κρατοῦν πνευματικὸ καθεστώς, συκοφαντοῦν τὴν γνώση καὶ τὴν ἐπικηρύσσουν ὡς «ἀπειλή». Καὶ ἔρχονται σὲ μετωπικὴ σύγκρουση μὲ ὁλόκληρο τὸ πνεῦμα τῆς ἐποχῆς μας,