Ὅταν ἐπικηρύσσεται ἡ γνώση ὡς «ἀπειλή»... Τὸ κυρίως θέμα τοῦ προηγουμένου 198ου τεύχους τοῦ «Δαυλοῦ» («Ὁ “Θεὸς” γίνεται ἐξισώσεις;») εἶναι ἡ «φυσιολογικὴ» κατάληξη κά- θε ἐλεύθερης ἐρευνητικῆς σκέψεως καὶ τὸ τελικὸ ζητούμενο τῆς προ- σεγγίσεως τῆς πραγματικότητας μέσω τῆς ὁδοῦ τῆς ἐπιστήμης, μ’ ἄλλα λόγια μέσῳ τῆς Ἑλληνικότητος. Πράγματι σήμερα, ποὺ μὲ τὴν ἀπο- θέωση τῆς ἐπιστήμης τὰ «φετὶχ» καὶ τὰ «ταμποῦ» καταρρέουν καὶ δια- λύονται σὰν καπνός, δὲν μποροῦν νὰ ὑπάρχουν ἄβατα στὸν νοῦ καὶ στὸν λόγο καὶ ἀπαγορευμένες στὴν γνώση ζῶνες. Πολὺ περισσότερο σὲ μία ἐποχὴ παραδοχῆς τοῦ διαφορετικοῦ, ἀνεκτικότητας καὶ ἀνεξι- θρησκείας τυχὸν καταστάσεις φανατισμοῦ, βαρβαρότητας καὶ θεο- κρατίας εἶναι ἐκτὸς πραγματικότητος. *** Ὅλοι οἱ λαοὶ ἔχουν τὸ αὐτονόητο, αὐτοδίκαιο καὶ αὐταπόδεικτο – καὶ ὁπωσδήποτε ἀναφαίρετο – δικαίωμα νὰ ἐρευνοῦν τὸν πολιτισμό τους, ποὺ δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὴν διανόηση καὶ τὰ ἔργα τῶν πα- ρελθουσῶν γενεῶν. Πολὺ περισσότερο ὁ σημερινὸς ἑλληνικὸς λαὸς ἔχει ὄχι μόνο τὸ δικαίωμα ἀλλὰ καὶ τὸ βαρὺ καθῆκον νὰ ἐρευνᾷ καί, γιατί ὄχι, νὰ μιμῆται τὸν τρόπο σκέπτεσθαι καὶ πράττειν τῶν προγόνων του, ἕνα τρόπο ποὺ ὄχι ἁπλῶς ἀποτελεῖ πρότυπο παγκόσμιο, ἀλλά, ὅπως κα- τά κόρον ἔχομε πεῖ καὶ ἀποδείξει στὸν «Δαυλό», συνιστᾷ τὴν ἴδια τὴν οὐσία καὶ τὴν πραγματικότητα τοῦ σημερινοῦ Παγκόσμιου Πολιτι- σμοῦ. Τυχὸν ἀμφισβήτηση τοῦ δικαιώματος αὐτοῦ εἶναι ἀδιανόητη. Καὶ συνεπῶς αὐτοὶ ποὺ ἀνησυχοῦν δῆθεν, διότι ἡ ἔρευνα καὶ συνει- δητοποίηση τοῦ Ἑλληνικοῦ παρελθόντος ἀπὸ τοὺς κατοίκους τοῦ τό- που αὐτοῦ ἀποτελεῖ κίνδυνο γιὰ τὸ κρατοῦν πνευματικὸ καθεστώς, συκοφαντοῦν τὴν γνώση καὶ τὴν ἐπικηρύσσουν ὡς «ἀπειλή». Καὶ ἔρχο- νται σὲ μετωπικὴ σύγκρουση μὲ ὁλόκληρο τὸ πνεῦμα τῆς ἐποχῆς μας,