Ὁ Ἀφροκεντρισμὸς στὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα Κάθε χρόνο στὴν Ἑλλάδα 3.500 περίπου μαθητὲς δίνουν ἐξετάσεις, γιὰ νὰ ἀποκτήσουν τὸ δίπλωμα Sorbonne II τοῦ Γαλλικοῦ Πανεπιστημίου τῆς Σορβόννης, ἀντίστοιχο τοῦ Proficiency τῶν Ἀγγλικῶν, γιὰ νὰ λάβουν τὴν ἐπάρκεια καὶ νὰ γίνουν καὶ οἱ ἴδιοι καθηγητὲς Γαλλικῶν. Θὰ πρέπει λοιπὸν νὰ ἔχουν μελετήσει καὶ ἀναλύσει διεξοδικῶς τέσσερα λογοτεχνικὰ ἔργα, πάνω στὰ ὁποῖα θὰ ἐρωτηθοῦν οὕτως ὥστε νὰ μπορέσουν νὰ ἀπαντήσουν ἐπιτυχῶς. Τὸ πρόγραμμα περιλαμβάνει τοὺς κυριωτέρους καὶ διασημοτέρους ἐκπροσώπους τῆς Γαλλικῆς λογοτεχνίας ἀπὸ τὸν 17ο αἰῶνα ὣς τὸν 20ό, ὅπως Μολλιέρο, Βολταῖρο, Ρουσσὼ κ.ἄ. Κάθε δύο χρόνια τὸ πρόγραμμα ἀλλάζει, γιὰ νὰ διδάσκωνται καὶ ἄλλοι συγγραφεῖς, ἕνας γιὰ κάθε αἰῶνα συνήθως. Παραξενεύτηκα λοιπόν, ὅταν εἶδα πὼς στὸ φετεινὸ πρόγραμμα ὑπῆρχε κάποιος κύριος Le Clézio, τὸ βιβλίο τοῦ ὁποίου δημοσιεύτηκε τὸ 1991 (τόσο πρόσφατα), ἐνῷ πολλοὶ διάσημοι καὶ βραβευμένοι νεώτεροι Γάλλοι συγγραφεῖς ποτὲ δὲν συμπεριελήφθησαν στὴν διδακτέα ὕλη. Ἐξ ἄλλου γιὰ φέτος ὑπῆρχε «Ὁ ξένος» τοῦ Camus, ἐπάξιου ἐκπρόσωπου τοῦ 20οῦ αἰῶνα, βραβευμένου μὲ Νόμπελ. Ἦταν λοιπὸν τὸ νέο μυθιστόρημα τόσο ἀξιόλογο, ὥστε νὰ ὑποσκελίσῃ τόσους συγγραφεῖς καὶ νὰ βρεθῇ στὴν πρώτη γραμμὴ σπουδαιότητος; Δὲν ἄργησα ὅμως νὰ καταλάβω τὸν λόγο προτιμήσεώς του. Τὸ βιβλίο, ποὺ ἔχει τίτλο «Onitsha», περιγράφει τὴν ἱστορία ἑνὸς ἀγοριοῦ ποὺ πηγαίνει στὴν Ἀφρικὴ μαζὶ μὲ τὴν μητέρα του, Ἰταλίδα, γιὰ νὰ συναντήσουν τὸν πατέρα τοῦ πρωταγωνιστῆ, Geoffroy, ὁ ὁποῖος τοὺς ἐγκατέλειψε, διότι ἔχει κυριευθῆ ἀπὸ τὴν μαγεία τῆς Ἀφρικῆς, ζῇ σὰν σὲ ὄνειρο, ἔχει κυριολεκτικῶς πάθει ψύχωση μὲ τοὺς μύθους ποὺ κυκλοφοροῦν· διαρκῶς αὐτοὺς ἀναπολεῖ καὶ προσπαθεῖ νὰ τοὺς μεταφέρῃ στὸν γυιό του καὶ κατ’ ἐπέκτασιν στὸν ἴδιο τὸν ἀναγνώστη. Ὁ μύθος, ποὺ διηγεῖται στὸν Geoffroy ἕνας γέρος ὀνόματι Μωυσῆς, μιλάει γιὰ τὴν βασίλισσα Amanirenas, τὴν τελευταία ἀπόγονο τῶν Φαραώ, ἡ ὁποία διέσχισε τὴν ἔρημο μαζὶ μὲ τὸν λαό της πρὸς ἀναζήτηση ἑνὸς ἄλλου Νείλου, μιᾶς «νέας Γῆς τῆς Ἐπαγγελίας», ὅπως τὴν εἶχε καθοδηγήσει στὸ ὄνειρό της ὁ θεὸς Ra. Ἐκεῖ σύμφωνα μὲ τὸν μῦθο ἡ κόρη τῆς μαύρης βασίλισσας Ἀρσινόη θὰ ἱδρύσῃ τὴν καινούργια πόλη γύρω στὸ 350 μ.X. «στὸν ποταμὸ ὅπου κυλάει ἡ πιὸ παλιὰ ἀνάμνηση καὶ γνώση τοῦ κόσμου». Ἂν αὐτοὶ οἱ φαντασιόπληκτοι μῦθοι ἀποτελοῦν γιὰ τὸν Geoffroy καὶ τὸν Le Ciézio τὴν πιὸ παλιὰ ἀνάμνηση τοῦ κόσμου, τὴν μοναδικὴ γνώση καὶ δυνατότητα σύνδεσης μὲ τὸ ἀπώτερο παρελθὸν (ὅπως ἀναφέρεται στὸ βιβλίο), ἴσως νὰ ἔπειθαν κάποιον ἀνίδεο ἢ ἀνιστόρητο ποὺ δὲν ξέρει πὼς ἡ