Τὸ «σύνδρομο τῆς πατροκτονίας» Ἔγινε λόγος σὲ προηγούμενα τεύχη τοῦ «Δαυλοῦ» γιὰ τὸ «σύνδρομο τῆς πατροκτονίας» ποὺ βασανίζει πολλοὺς σημερινοὺς Ἕλληνες, γιὰ τὸ πολὺ διαδεδομένο δηλαδὴ φαινόμενο, νὰ μισοῦμε καὶ νὰ ἀπορρίπτουμε εἴτε ὡς ἄτομα εἴτε ὡς πολιτικές, θρησκευτικὲς κ.λπ. ὁμάδες τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες καὶ τὸ μεγαλεῖο καὶ τὴν αἴγλη τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ πολιτισμοῦ, φθάνοντας σὲ σημεῖο νὰ τοὺς μηδενίζουμε ὡς εἰδωλολάτρες, πρωτόγονους, ἀνήθικους κ.λπ. Ἀνεξαρτήτως ὅτι τὸ μῖσος καὶ ἡ «μηδένιση» τοῦ πολιτισμοῦ μας ἔχουν ὡς πηγὴ τοὺς ξένους, ἐχθρικὰ διακείμενους πρὸς τὸν Ἑλληνισμό, τὸ γεγονὸς ὅτι ἐμεῖς γινόμαστε φορεῖς αὐτοῦ τοῦ μίσους ἀποκτᾶ ἕνα μεγάλο ἐνδιαφέρον ἀπὸ καθαρὰ ψυχολογικὴ πλευρά. Ἂς δοῦμε λοιπὸν τὸ «σύνδρομο τῆς πατροκτονίας» ἐρευνητικά. Εἶναι γνωστὸ καὶ εὐρέως διαδεδομένο τὸ ἀνέκδοτο, κατὰ τὸ ὁποῖο ὁ μικρὸς πατροκτόνος ποὺ σκότωσε τὸν πατέρα του, γιὰ νὰ μπορῇ νὰ συμμετάσχῃ σὲ ἐκδρομὴ τοῦ ὀρφανοτροφείου, ἀναφωνεῖ κατόπιν στὸ δικαστήριο, ὅπου δικάζεται γιὰ τὴν πράξη του: «Λυπηθῆτε με, εἶμαι ὀρφανό»! Πράγματι πρόκειται γιὰ ἕνα εὐφυέστατο δεῖγμα «μαύρου χιοῦμορ», τὸ ὁποῖο ὡστόσο ἀναγόμενο στὴν ψυχολογικὴ πραγματικότητα ἑνὸς συνηθισμένου ἀνθρώπου, χάνει τὸν κωμικό του χαρακτῆρα καὶ ἀποκτᾷ μία διάσταση ὄχι τόσο εὐδιάκριτη ἀλλὰ ἐξαιρετικὰ σοβαρή. Μεταφέροντας τὸ παραπάνω ἀνέκδοτο στὴν γλῶσσα τῶν συμβόλων καὶ ἀναλύοντας τὰ στοιχεῖα ποὺ τὸ συνθέτουν, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ψυχοπνευματική μας ὑπόσταση, δὲν θὰ εἶναι διόλου δύσκολο νὰ διακριβώσουμε τί συμβαίνει. Ἂς ὑποθέσουμε, ὅτι ὁ «πατροκτόνος» εἶναι ὁ καθεὶς ἀπὸ ἐμᾶς, ὅτι ὁ «πατέρας» ποὺ στείλαμε στὸν τάφο (τὸν ἀπορρίψαμε ψυχικὰ) εἶναι ὄχι ἀπαραίτητα ὁ φυσικός μας γεννήτωρ, ἀλλὰ ὁποιοσδήποτε καὶ ὁτιδήποτε ἔχουμε θέσει ὡς προμετωπίδα στὴ ζωή μας, ὅτι τὸ «ὀρφανοτροφεῖο» εἶναι ὁ κόσμος γύρω μας ποὺ «ψάχνει καὶ ψάχνεται», ὅτι τὸ «δικαστήριο» εἶναι ἡ συνείδησή μας –ἢ τὰ ἀπομεινάρια της– καὶ τέλος ὅτι ἡ «ἐκδρομὴ» δὲν ἀντιπροσωπεύει τίποτε ἄλλο παρὰ τὴν ἀφορμὴ καὶ ταυτόχρονα τὸν σκοπὸ τῆς φονικῆς πράξεως. Ἡ ἀλληλουχία τῶν γεγονότων εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένη μὲ τὴν ζωὴ καὶ τὴν δραστηριότητα τοῦ ἀνθρώπου μέσα στὸν κόσμο. Τὰ μόνα ποὺ ἀλλάζουν κατὰ περίπτωση εἶναι τὰ κίνητρα ποὺ δημιουργοῦν τὰ γεγονότα, ὠθώντας τὸ ἄτομο στὴν ἀπορριπτικὴ-«φονικὴ» τακτική. Ὑπάρχουν πλεῖστες κλασσικὲς περιπτώσεις «πατροκτονίας» ποὺ πλάθουν χαρακτῆρες, ὅπως λ.χ. ὁ ἀναρχικὸς ποὺ –κατὰ τὴν προσφιλῆ του ἔκφραση– «φτύνει» τὴν κοινωνία μέσα στὴν ὁποία μεγάλωσε καὶ ἀνδρώθηκε, καὶ ἀγωνίζεται πλέον γιὰ τὴν κατάργηση τῶν κατεστημένων δομῶν της, ὁ ἄθεος ὁ ὁποῖος ἀρνεῖται τὸ θρησκευτικὸ περιβάλλον του καὶ στρέφεται σὲ ἄλλους δρόμους ἀναζητήσεως, ὁ μετανενοημέ-