ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ H H ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ H H ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ H H ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ H H ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΧΑΡΗΣ ΜΠΑΛΟΓΛΟΥ, Ὁμήρου Ὕμνοι Ὁ συγγραφέας, τέκνο τοῦ αἰγυπτιακοῦ Ἑλληνισμοῦ μὲ εὐρὺ ὁρίζοντα ἀναζητήσεων καὶ λογοτεχνικῶν καὶ μουσικῶν ἐνδιαφερόντων, παρουσιάζει ἐδῶ σὲ ἔμμετρη μετάφραση τοὺς ὁμηρικοὺς ὕμνους «εἰς Δήμητρα», «εἰς Ἀπόλλωνα Δήλιον» καὶ «εἰς Ἀπόλλωνα Πύθιον». Ἡ ἐν τίτλῳ ἐργασία του ξεκίνησε πρὶν ἀπὸ δεκαεννέα χρόνια καὶ ἐξεδόθη πρόσφατα. Ἡ προσοχὴ τοῦ κ. X. Μπαλόγλου ἑστιάσθηκε τόσο στὴν ἀκρίβεια τῆς μεταφράσεως ὅσο καὶ στὴν τήρηση τοῦ μέτρου καὶ τῆς ἀρχαιοπρεπείας τοῦ ὕφους, στοιχεῖα ποὺ ἀποτελοῦν βασικοὺς συντελεστὲς γιὰ τὴν ὡλοκληρωμένη παρουσίαση στὸν σημερινὸ ἀναγνώστη ἑνὸς ἰσορροπημένου καὶ πλήρους κλασσικοῦ ἔργου. Πέρα ὅμως ἀπ’ αὐτὰ ἰδιαίτερο βάρος δίδεται στὸ βαθὺ νόημα τῶν Ὕμνων καὶ στὴν ἀναζήτηση τῶν ἀλληγοριῶν στοὺς στίχους πού, καθὼς φαίνεται, ἀποτελοῦν καὶ τὸ «κλειδὶ» στὴν ἑρμηνεία τῆς φύσεως ὄχι μόνο τῶν Ὁμηρικῶν Ἐπῶν ἀλλὰ καὶ τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ Λόγου γενικώτερα. Στὴν συνάφεια αὐτὴ ἰδιάζουσα σημασία ἔχει ἡ ἐπισήμανση τοῦ συγγραφέα γιὰ τὴν προσπάθεια ταυτίσεως τοῦ μεταφραστῆ-ἑρμηνευτῆ μὲ τὸν ἀρχαῖο ὑμνογράφο, οὔτως ὥστε νὰ κατανοήσῃ καλύτερα τὴν σκέψη του καὶ νὰ συμμετάσχῃ στὴν δυναμικὴ τοῦ πνεύματός του. Ἐν ὁλίγοις τὸ βιβλίο ἀποτελεῖ μία ἐνδιαφέρουσα ἔκδοση, ποὺ στοχεύει στὴν γνωριμία τοῦ συγχρόνου ἀναγνωστικοῦ κοινοῦ μὲ τὴν μεγάλη πανάρχαια ποιητική μας παράδοση. Ὅπως ἀναφέρεται καὶ στὴν εἰσαγωγὴ τοῦ συγγράμματος, τὴν ἔμμετρη μετάφραση θὰ ἀκολουθήσῃ ἐν εὐθέτῳ χρόνῳ ἡ κυκλοφορία ἑνὸς ἄλλου βιβλίου, τὸ ὁποῖο θὰ περιλαμβάνῃ καὶ σχόλια πάνω στοὺς Ὕμνους τοῦ Ὁμήρου. Μάριος Μαμανέας «Δυτικὸ μοντέλο ἀνάπτυξης» Στὴν Ἀρχαιότητα μὲ τὸν Προμηθέα, ποὺ κατέβασε τὸ φῶς τῆς γνώσης στοὺς ἀνθρώπους μέσα ἀπὸ τὴν Φύση, εἴχαμε τὴν ἀνεπανάληπτη λειτουργία τοῦ ἀνθρωπίνου ἐγκεφάλου ἔτσι, ποὺ ἡ ὑπαρξιακή μας ὑπόσταση νὰ φθάσῃ στὴν Φιλοσοφία-Ἐπιστήμη-Τέχνη, ποὺ ἦταν συνδεδεμένες. Πνευματικὰ ἀγαθὰ πρωτίστως. Ἀνώτατη καὶ ἀξεπέραστη ὣς τὴν ὥρα ἀνθρώπινη στάθμη. Ἄλλωστε ὁ Προμηθέας οὔτε ναοὺς εἶχε, οὔτε καντήλια τοῦ ἀνάβανε... οὔτε ἀπειλοῦσε ὅ,τι ὑπάρχει, οὔτε δυνάστευε. Ἡ στάθμη αὐτὴ σήμαινε ὅτι δὲν ἐκφυλιζόταν σὲ θεολογία καὶ μεταφυσικὴ ἡ Φιλοσοφία· οὔτε ἡ Ἐπιστήμη σὲ τεχνολογία· καθὼς καὶ ἡ Τέχνη σὲ παρῳδία. (Τὸ κλειδὶ γιὰ τὴν σημερινὴ μόλυνση). Ἄρα σήμερα βρισκόμαστε μεταφυσικὰ σὲ μιὰ τεχνολογία ποὺ ἡ ἔκφραση τῆς Τέχνης (ἀκρογωνιαῖος λίθος τῆς ἐσωτερικότητάς μας) δείχνει τὸν τραγικὸ ἀποπροσανατολισμὸ