Ἡ Ἐκκλησία στὸ σταυροδρόμι τῆς Ἱστορίας Ὁ χριστιανισμὸς εἶναι βαριὰ ἔνοχος ἔναντι τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ: Τὸν κατέστρεψε μὲ ἄγρια βία καὶ τὸν ἐξαφάνισε μὲ ἀσιατικὴ βαρβαρότητα γιὰ 1000 τοὐλάχιστον χρόνια ἀπὸ προσώπου γῆς (Μεσαίων)· καὶ «τεκμηριώνουν δικαστικὰ» καὶ σήμερα τὴν ὑπόθεση τῆς ἐνοχῆς αὐτῆς τὰ ψαλλόμενα καὶ τώρα στοὺς ἑλληνικοὺς ναοὺς ἀνθελληνικὰ κείμενα,ἀλλὰ καὶ ὡρισμένοι ἐκπρόσωποί του, εἴτε συκοφαντώντας ἀνοιχτὰ τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, εἴτε πλαστογραφώντας την, εἴτε καὶ «ντουμπλάροντάς» την («ἑλληνοχριστιανικὸς πολιτισμός»). Γιὰ ὅλα αὐτὰ βοοῦν καὶ ἡ Ἱστορία ὁλόκληρη καὶ πληθώρα σημερινῶν φαινομένων τόσο, ὥστε ὅποιος τὰ ἀμφισβητῇ ἐν ὅλῳ ἢ ἐν μέρει εἶναι ὡς νὰ ὁμολογῇ ὅτι εἶναι ἀνιστόρητος ἢ κακόπιστος. *** Ἀπὸ τὴν ἀποδεδειγμένη αὐτὴ ἐνοχὴ τοὐλάχιστον ἡ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι πιὰ ζωτικὴ ἀνάγκη γι’ αὐτὴν νὰ ἀπαλλαγῇ – καὶ τοῦτο μπορεῖ νὰ ἐπιτευχθῇ μόνο μὲ θαρραλέες ἀποφάσεις, τολμηρὲς πράξεις καὶ εἰλικρινεῖς συμπεριφορές, τέτοιες ποὺ νὰ σταματοῦν ὁριστικῶς τὴν συνέχιση τῆς ἁμαρτωλῆς παραδόσεως τῆς ἐκ μέρους της ἀμφισβητήσεως καθ’ ἕξιν τοῦ μεγαλείου καὶ τῆς αἴγλης τοῦ προχριστιανικοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἡ ἐπίσημη ἐπωνυμία της «Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος» τὴν θέτει πρὸ ἑνὸς ἀνυπερβλήτου διλήμματος: ἢ νὰ δώσῃ τὴν πλήρη, ἔμπρακτη καὶ ἀμέριστη ἐπιδοκιμασία της καὶ ἱστορικὴ δικαίωση στὴν λαμπρότερη περίοδο τῆς Ἱστορίας τῆς Ἑλλάδος (τὴν προχριστιανικὴ) ἢ νὰ ἀλλάξῃ τὴν ἐπωνυμία της αὐτή. Τοῦτο καθίσταται σήμερα ἀκόμη πιὸ ἀδήριτο καὶ ἐπιτακτικό, ὅταν ὁλόκληρο τὸ χριστεπώνυμο πλήρωμά της ἀποτελῆται ἀποκλειστικὰ ἀπὸ Ἕλληνες. Τὸ τελευταῖο τοῦτο ἐπίσης σημαίνει ὅτι ἀλλοτινὲς πρακτικές, ἐφαρμοσθεῖσες ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο, εἶναι στὴ σημερινὴ Ἑλλάδα ἐκτὸς πραγματικότητος: Τὸ Πατριαρχεῖο ἦταν πολυεθνικὴ ἐκκλησία. Καὶ ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ πρέπει νὰ σημειώσουμε ὅτι κάποιοι «ἑλιγμοὶ» ἢ «τεχνάσματα» ἐμπνεόμενα ἀπὸ ὡρισμένους ἄσκεπτους καὶ ἀλαζόνες κληρικούς, ὅπως π.χ. ὅτι δὲν ὑπάρχουν πιὰ Ἕλληνες ἀλλὰ Ρωμιοί, ὄχι μόνο δὲν καταργοῦν τὸ προαναφερθὲν ἱστορικὸ δίλημμα, ἐνώπιον τοῦ ὁποίου ὡδηγήθη τώρα ἡ Ἐκκλησία μας, κάτω ἀπὸ τὴν νομοτελειακὴ πίεση τῶν προκυψασῶν σημερινῶν ἱστορικῶν συνθηκῶν, ἀλλὰ γίνονται αἰτία γελοιοποιήσεως τῶν ἐμπνευστῶν τους καὶ βεβαίως ἐπιταχύνουν τὴν ραγδαία ἤδη φθορὰ τοῦ θρησκευτικοῦ αἰσθήματος στὸν τόπον αὐτόν. *** Ἐξ ἴσου κωμικὸ καὶ ἀνεδαφικὸ εἶναι καὶ τὸ «πολιτικὸ» ἐπιχείρημα κάποιων ἐπισήμων λαϊκοκληρικῶν κύκλων, ποὺ ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ Ὀρθο-